Eleonora Gonzaga (urodzona w Mantui, 18 listopada 1630 roku, zmarła w Wiedniu, 6 grudnia 1686 roku) herb

Córka Karola II Gonzagi, księcia Mayenne i hrabiego Maine i Marii Gonzagi, córki Franciszka IV Gonzagi, księcia Mantui i Montferratu.

30 kwietnia 1651 roku w Wiener Neustadt poślubiła Ferdynanda III Habsburg (urodzony w Grazu, 13 lipca 1608 roku, zmarł w Wiedniu, 2 kwietnia 1657 roku), króla Węgier i Chorwacji, króla Czech, cesarza rzymskiego, króla Niemiec, księcia cieszyńskiego, arcyksięcia Austrii, księcia Burgundii, Brabancji, Styrii, Karyntii, Karnioli, margrabiego Moraw, księcia Luksemburga i Śląska.

Była ona córką Karola II Gonzagi, księcia Nevers i Rethel i jego żony i kuzynki Marii, córki Franciszka IV Gonzagi, księcia Mantui i Montferratu.

Urodziła się w Mantui. W Wiedniu poślubiła cesarza Ferdynanda III Habsburga, syna cesarza Ferdynanda II i Marii Anny Wittelsbach. Ferdynand i Eleonora mieli razem syna i trzy córki:

Teresa Maria Józefa (urodzona w 1652 roku, zmarła w 1653 roku),

Eleonora Maria Józefa (zmarła 17 grudnia 1697 roku), żona króla polskiego i wielkiego księcia litewskiego Michała Korybuta Wiśniowieckiego i księcia Lotaryngii Karola V Leopolda,

Maria Anna Józefa (zmarła 14 kwietnia 1689 roku), żona Jana Wilhelma II, elektora Palatynatu Reńskiego,

Ferdynand Józef Alojzy (urodzony w 1657 roku, zmarł w 1658 roku).

4 czerwca 1653 roku w katedrze św. Piotra w Regensburgu (Ratyzbonie) została koronowana na cesarzową niemiecką (rzymską), 6 czerwca 1655 roku w katedrze św. Marcina w Preszburgu (dawnym Pożoniu, obecnej Bratysławie) miała miejsce jej koronacja na królową Węgier, a 11 września 1656 roku w katedrze św. Wita przy zamku praskim koronowano ją na królową Czech.

Zmarła w zamku Hofburg, w Wiedniu i została pochowana w krypcie Leopoldyńskiej (Leopoldsgruft) w kościele kapucynów na Nowym Rynku w Wiedniu. Serce cesarzowej złożono w Krypcie Serc (Herzgruft) w obrębie kaplicy św. Jerzego w kościele augustianów przy wiedeńskim Hofburgu, natomiast jej organy umieszczono tradycyjnie w krypcie książęcej (Herzogsgruft) w katedrze św. Stefana (Szczepana) w Wiedniu.

Eleonora była kobietą o wysokiej kulturze osobistej, energiczną, inteligentną i dobrze wykształconą. Sama wykształcona na dworze mantuańskim (słynnym w owych czasach ośrodku życia umysłowego) dbała również o dobrą edukację swoich dzieci. Jej mąż zmarł w 1657 roku Eleonora pozostała w Wiedniu, ale nie zajmowała się polityką, tylko literaturą (sama pisała wiersze) i sprawami wiary. Była głęboko wierzącą katoliczką. Ufundowała klasztor urszulanek w Wiedniu i była protektorką zakonu karmelitów. Była jednak liczącą się postacią na dworze i potrafiła wywierać przemożny wpływ na swojego pasierba, cesarza Leopolda I. W 1670 roku towarzyszyła swojej córce Eleonorze w podróży do Polski, gdzie ta miała poślubić króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego.


Żródła:

DOM AUSTRIACKI (XVI-XX W.) - HABSBURGOWIE - autor: Przemysław Jaworski


Eleonora Gonzaga w "WikipediA"