Iwan Stepanowicz Gurieli [Gurelow, Gurialow] (urodzony 1 stycznia 1770 roku, zmarł 19 czerwca 1818 roku) herb
Syn Stepana Christoforowicza Guriela, generała majora i Anny Timofiejewny Surowcewej.
Poślubił Amalię Iwanowną Boguś-Sestrenceviča, córkę Iwana Iwanowicza Boguś-Sestrenceviča.
Rosyjski generalny gubernator Litwy (działający w imieniu Golenyszczewa-Kutuzowa) od 27 marca 1811 roku do 17 kwietnia 1812 roku.
Był rosyjskim dowódcą podczas wojen napoleońskich i generałem dywizji rosyjskiej armii cesarskiej.
Iwan Guriałow urodził się w 1770 roku. Pochodził z gruzińskiej rodziny książęcej i był synem generała majora Stepana Christoforowicza Guriela i Anny Timofiejewny Surowcewej.Gurielow pochodził z książęcej dynastii Gurieli, która rządziła Guri, niewielkim regionem na gruzińskim wybrzeżu Morza Czarnego. Jego dziadek, Kajchosro III, który krótko rządził Gurią w 1716 roku. Po abdykacji w 1724 roku wraz z Wachtangiem VI z Kartlii zamieszkał w Rosji, a następnie służył w gruzińskim pułku huzarów.
W wieku dziewięciu lat został powołany do wojska, a sześć lat później Gurijałow otrzymał stopień chorążego. W 1786 roku otrzymał stopień praporszczika. Brał udział w wojnie rosyjsko-tureckiej w latach 1787-1791 (krzyż za Izmaił) i wydarzeniach polskich w 1794 roku (krzyż za Pragę).
25 czerwca 1799 roku Gurijałow awansował na pułkownika, a 16 maja 1803 roku otrzymał stopien generała-majora. Od 16 maja 1803 do 1 czerwca 1805 roku Gurijałow piastował stanowisko dowódcy Wołyńskiego Pułku Muszkieterów.
5 lutego 1806 roku został odznaczony Orderem Świętego Jerzego IV klasy, nr 1649. 16 marca 1808 roku Gurijałow został mianowany komendantem Wilna i dowódcą miejskiego batalionu garnizonowego.
12 czerwca 1812 roku został mianowany dowódcą pułku piechoty w Jekaterynburgu. Pułk, będący częścią 1. Brygady 23. Dywizji Piechoty, wchodził w skład 4. Korpusu Piechoty 1. Armii Zachodniej. Guriałow był również dowódcą brygady.
Po wkroczeniu armii Napoleona na terytorium Imperium Rosyjskiego wziął czynny udział w Wojnie Ojczyźnianej w 1812 roku, walcząc ze swoim pułkiem w wielu kluczowych bitwach tej wojny jako dowódca dywizji walczył w bitwie pod Borodino. Brał udział w bitwach pod Tarutinem (18 października 1812 roku), Wiaźmą (3 listopada [22 października] 1812 roku).
Po wyparciu wroga z ojczyzny wziął udział w kampanii zagranicznej armii rosyjskiej, gdzie walczył po stronie Francuzów w bitwie pod Budziszynem (20-21 maja 1813 roku) i Lipskiem (16-19 października 1813 roku), Bitwie Narodów i szturmie na Paryż (30-31 marca 1814 roku) i był pierwszym dowódcą alianckim, który zaatakował wzgórza Montmartre. Od 1816 roku Gurijałow dowodził 27 dywizją carskiej armii rosyjskiej.
Książę Iwan Stiepanowicz Guryałow zmarł w 1818 roku.
Ożenił się z Amalią Iwanowną, siostrzenicą metropolity S. Boguś-Sestrenceviča, z którą miał córka:
Daria Iwanowna Gurieli (zmarła po 13 listopada 1823 roku), żona: Pawła Pietrowicza de Fromandiera (urodzony około 1792 roku, zmarł w 1872 roku), pułkownika gwardii.
Żródła:
Guryalov, Ivan Stepanovich w "WikipediA"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk.
Guryalov, Ivan Stepanovich w "WikipediA"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk.
Iwan Stepanowicz Guryałow w "Geni"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk.
28-06-2026