portret Leonty Leontievich Bennigsen autorstwa: George Dawe (Galeria Wojskowa Pałacu Zimowego, Państwowe Muzeum Ermitażu (Sankt Petersburg)
Levin (Leonti Leontiewicz) August Gottlieb Theophil Graf von Bennigsen (urodzony w Brunszwiku, 10 lutego 1745 roku, zmarł w Banteln, 2 października 1826 roku) herb Syn Levina Friedricha Barona von Bennigsena i Henriette Marie von Rauchhaupt, córka Vollratha Augusta von Rauchhaupt. Hrabia Cesarstwa Rosyjskiego od 29 grudnia 1813 roku (10 stycznia 1814 roku) do 2 października 1826 roku, rosyjski generalny gubernator Litwy od 11 lipca 1801 roku do 20 września 1806 roku. Poślubił Friederke Amalie Louise von Steinberg (urodzona w Hanowerze, 21 stycznia 1750 roku, zmarła w Celle, 17 marca 1773 roku), córkę Georga Friedricha von Steinberg i Dorothea Friederike Wilhelmine von dem Bussche, córkę Otto Clamora von dem Bussche Ippenburg. Poślubił Elisabeth Meyer (Müller) (zmarła w Narva, 10 listopada 1776 roku). Poślubił Amalie Oelgarde von Schwicheldt (urodzony 21 października 1755 roku, zmarł w Izjum, w 1790 roku), córkę Augusta Wilhelma von Schwicheldt. Poślubił Marię Leonarde von Buttow-Andrzeykowicz (urodzona w 1775 lub w 1780 roku, zmarła w Banteln, w 1858 roku), córka Fadeya Romanowicza Andrzeykowicza, szlachcica z guberni grodzieńskiej. Był niemieckim generałem w służbie Imperium Rosyjskiego. Bennigsen zapisał się w historii Rosji jako człowiek, który z wyróżnieniem walczył z Napoleonem Bonaparte w bitwie pod Iławą ; jednak z powodu złego stanu zdrowia poniósł klęskę pod Frydlandem kilka miesięcy później. Bennigsen odegrał również kluczową rolę w ostatecznym pokonaniu Napoleona w wojnie z VI koalicją antyfrancuską. Bennigsen urodził się 10 lutego 1745 roku w hanowerskiej rodzinie szlacheckiej w Brunszwiku. Jego rodzina posiadała kilka majątków w Banteln w Hanowerze. Bennigsen służył kolejno jako paź na dworze hanowerskim i oficer gwardii pieszej, a cztery lata później, w 1763 roku, jako kapitan brał udział w ostatniej kampanii wojny siedmioletniej. W 1764 roku, po śmierci ojca i ślubie z baronową Steinberg, wycofał się z armii hanowerskiej i osiedlił się w majątkach, które posiadał w Banteln. W 1773 roku, wkrótce po powrocie na krótko do służby hanowerskiej, wstąpił do służby rosyjskiej jako oficer polowy, a następnie w tym samym roku został przyjęty do pułku muszkieterów Vyatka. Walczył z Turkami w 1774 i 1778 roku, w tym ostatnim roku zostając podpułkownikiem. W 1787 roku jego postawa podczas szturmu Oczakowa przyniosła mu awans na stopień brygadiera, a także wielokrotnie wyróżnił się w tłumieniu powstania kościuszkowskiego (bitwy pod Lipniszkami, Sołami) i w wojnie perskiej w 1796 roku, gdzie walczył pod Derbentem. 9 lipca 1794 roku został awansowany na generała majora za zasługi w pierwszej kampanii, a 26 września 1794 roku został odznaczony Orderem Świętego Jerzego III stopnia i majątkiem w guberni mińskiej. W 1798 roku Bennigsen został zwolniony ze służby wojskowej przez cara Pawła I, rzekomo z powodu powiązań z Płatonem Zubowem. Wiadomo, że brał czynny udział w planowaniu spisku mającego na celu zamordowanie Pawła I, jednak jego rola w samym zabójstwie pozostaje przedmiotem domysłów. Car Aleksander I mianował go w 1801 roku generałem-gubernatorem Litwy, a w 1802 roku generałem kawalerii. W 1806 roku Bennigsen dowodził jedną z armii rosyjskich walczących z Napoleonem, kiedy to stoczył bitwę pod Pułtuskiem i osobiście spotkał cesarza w krwawej bitwie pod Iławą 8 lutego 1807 roku. W bitwie pod Pułtuskiem stawił opór wojskom francuskim pod dowództwem Jeana Lannesa, zanim się wycofał. Przyniosło mu to Order Świętego Jerzego II stopnia, a po bitwie pod Iławą został odznaczony Orderem Świętego Andrzeja - najwyższym odznaczeniem w imperium rosyjskim. Tutaj mógł twierdzić, że zadał Napoleonowi pierwszą porażkę, ale sześć miesięcy później Bennigsen spotkał się z miażdżącą klęską pod Frydlandem 14 czerwca 1807 roku, której bezpośrednim następstwem był pokój w Tylży. Bennigsen został ostro skrytykowany za bitwę pod Frydlandem i za upadek dyscypliny w armii i od tego czasu przeszedł na emeryturę na kilka lat, ale w kampanii 1812 roku pojawił się ponownie w armii na różnych odpowiedzialnych stanowiskach. Był obecny pod Borodinem i pokonał Murata w bitwie pod Tarutino, gdzie został ranny w nogę, ale z powodu kłótni z marszałkiem Kutuzowem, rosyjskim wodzem naczelnym, został zmuszony do wycofania się z czynnej służby wojskowej 15 listopada. Po śmierci Kutuzowa Bennigsen został odwołany i postawiony na czele armii. Bennigsen brał udział w bitwach pod Budziszynem i Lützen, dowodząc jedną z kolumn, które dokonały decydującego ataku ostatniego dnia bitwy pod Lipskiem między 16 a 19 października 1813 roku. Tego samego wieczoru został mianowany hrabią przez cesarza Aleksandra I, a następnie dowodził siłami, które działały przeciwko marszałkowi Davoutowi w północnych Niemczech, szczególnie podczas rocznego oblężenia Hamburga w latach 1813-1814. Po traktacie w Fontainebleau został odznaczony Orderem Świętego Jerzego Pierwszego Stopnia - najwyższym rosyjskim orderem wojskowym - za swoje działania w wojnach napoleońskich w ogóle. Po pokoju powszechnym Bennigsen dowodził od 1815 do 1818 roku, kiedy to przeszedł na emeryturę i osiadł w swojej hanowerskiej posiadłości Banteln w pobliżu Hildesheim. Pod koniec życia całkowicie stracił wzrok. Zmarł 3 grudnia 1826 roku w Banteln, osiem lat po przejściu na emeryturę. Bennigsen napisał trzytomowe "Mémoires du général Bennigsen", które ukazały się w Paryżu w latach 1907-1908. Choć zawierają one "fascynujące" szczegóły dotyczące wojen i bitew rosyjskich z lat 1806-1813, dzieło to często upiększa fakty historyczne. Angielskie wydanie wspomnień Bennigsena z kampanii 1806-1807 ukazało się w 2023 roku. Ze związku z Friederike Amalie Louise von Steinberg, miał dwoje dzieci: Henriette Friederike Wilhelmine Sophie Sabine Grafina von Bennigsen (urodzona 27 października 1769 roku, zmarła 8 kwietnia 1850 roku), żona: Freiherr Carl Levin Otto von Lenthe (urodzony 19 czerwca 1746 roku, zmarł 28 listopada 1815 roku), Friederike Wilhelmine Grafina von Bennigsen (urodzona 7 stycznia 1772 roku, zmarła w 1802 roku), żona: Johann Arnold von Weyhe (zmarł 30 października 1828 roku). Ze związku z Elisabeth Meyer, miał syna: Adam Johann Kasimir Graf von Bennigsen (urodzony 10 listopada 1776 roku, zmarła 17 listopada 1817 roku), hrabia Cesarstwa Rosyjskiego, generał dywizji, po nim potomstwo. Ze związku z Amalie Oelgarde von Schwicheldt, miał troje dzieci: Henriette Marianne Charlotte Theodore Grafina von Bennigsen (urodzona w 1779 roku, zmarła 2 marca 1819 roku), żona: Heinrich Friedrich von Anderten (zmarł 19 lipca 1861 roku), Alexandrine Bertha Grafina von Bennigsen (urodzona w listopadzie 1783 roku, zmarła 8 marca 1868 roku), zmarła niezamężna, Louise Natalie Grafina von Bennigsen (urodzona 22 stycznia 1785 roku, zmarła 9 marca 1860 roku), żona Ernst Adolf von Müller (urodzony 31 grudnia 1784 roku, zmarł 29 stycznia 1825 roku). Ze związku z Marią Leonarde von Buttow-Andrzeykowicz, miała: Alexander Levin Graf von Bennigsen (urodzony 21 lipca 1809 roku, zmarł 27 lutego 1893 roku), I minister i minister spraw zagranicznych Hanoweru, dworu królewskiego, przewodniczący Pierwszej i Drugiej Izby, po nim potomstwo, Leontine Theofile Grafina von Bennigsen (urodzona 4 kwietnia 1811 roku, zmarła 2 kwietnia 1891 roku), żona: N. von Buttowt-Andrzeykowicz (zmarła w 1858 roku).
16-06-2026