Ludmiła-Anna Piastówna (zmarła w Rawie Mazowieckiej, między 1368 a 1370 roku) herb

Córka Mikołaja "Małego" Piasta, księcia na Strzelinie i Ziębicach, księcia na Ząbkowicach i Agnieszki z Lichtenburka, córki Hynka (Heimana) Źlebskiego z Lichtenburka, czeskiego możnowładcy albo Bolka II "Małego" Piasta, księcia na Jaworze, na Lwówku Śląskim, na Świdnicy, księcia na Strzelinie, na Ząbkowicach i na Ziębice, książę na Kłodzku, na Strzelinie, na Ząbkowicach i Bonny (Guty, Judyty) Arduin Sabaudzkiej, córki Ludwika II Arduin Sabaudzkiego, barona de Vaud, regenta Sabaudii.

Poślubiła między 1356 a 1357 a między 1368 a 1370 rokiem Ziemowita (Siemowita) III "Starszego" Piasta (urodzony pomiędzy 1316 a 1325 rokiem, około 1320 roku, zmarł w Płocku, z 16 na 17 czerwca 1381 roku), księcia czerskiego, płockiego, rawskiego, wyszogrodzkiego, gostynińskiego i sochaczewskiego, księcia Mazowsza.

W dawnej historiografii przyjmowano za przekazem powieści ludowej, iż księżniczka ziębicka nosiła imię Ludmiła. Utwór ten został jednak najprawdopodobniej sfingowany przez XIX-wiecznego polskiego historyka Teodora Narbutta. W literaturze historycznej nazywano również księżniczkę bezpodstawnie imionami Eudoksja lub Elżbieta. Jej prawdziwe imię przekazała indulgencja papieża Innocentego VI z 18 grudnia 1357 roku udzielona księżnej i jej mężowi Siemowitowi III, w której została ona nazwana imieniem Anna.

W grudniu 1357 roku papież Urban V zezwolił księciu i jego nowo poślubionej małżonce, aby wybrany spowiednik udzielił im przed śmiercią odpustu zupełnego. Natomiast w styczniu 1368 roku Siemowit III otrzymał wraz z Anną kolejny odpust zupełny od papieża Urbana V, ważny tylko pod warunkiem, że książę będzie nosił szaty nie krótsze niż do kolan.

W drugiej połowie 1356 lub w 1357 roku, najprawdopodobniej w listopadzie 1357 roku Anna została żoną księcia mazowieckiego Siemowita III, po śmierci jego pierwszej żony Eufemii. Książę mazowiecki poznał księżniczkę ziębicką w czasie pobytu na dworze cesarza Karola IV Luksemburskiego. Anna ziębicka miała ze swoim mężem troje dzieci: dwóch synów zmarłych w dzieciństwie i jednego żyjącego po śmierci ojca:

Stanisław Siemowit (urodzony w latach 1357-1366, zmarł przed 14 marca 1378 roku),

syn (urodzony w latach 1358 a 1367, zmarł przed 14 marca 1378 roku),

Henryk (urodzony w latach 1368 a 1370 rokiem, zmarł zima z 1392 na 1393 roku albo 7 maja 1393 roku), biskup-nominat płocki.

Według przekazu Janka z Czarnkowa została ona uduszona z rozkazu Siemowita III. Jedni badacze ufają przekazowi Janka, zaś drudzy uznają opowieść kronikarza o "rawskiej tragedii" za sensacyjną, wymyśloną historię. Zauważmy, iż Janek z Czarnkowa nie darzył sympatią Siemowita III, lennika Kazimierza "Wielkiego".

Informacje na temat tragicznej śmierci księżnej mazowieckiej Anny przekazała kronika Janka z Czarnkowa. Według przekazu kronikarza, podczas pobytu na dworze swej siostry Eufemii w Cieszynie, Siemowit III usłyszał pogłoski na temat zdrady małżeńskiej swej małżonki. Anna ziębicka została uwięziona przez swojego męża na zamku w Rawie Mazowieckiej, gdzie urodziła ona swojego najmłodszego syna Henryka. Kilka tygodni po urodzeniu się Henryka, księżna mazowiecka została uduszona. Do wydarzenia tego doszło między 1368 a 1370 rokiem. Zgodnie z relacją Janka z Czarnkowa książę Siemowit III do końca życia żałował popełnionej przez siebie zbrodni. Tragedia, która rozegrała się na zamku w Rawie stała się inspiracją dla dwóch utworów angielskiego poety i dramaturga Williama Szekspira: "Zimowa opowieść i Burza".

Żródła:

Anna ziębicka w "WikipediA"

Siemowit III mazowiecki (ok. 1320-1381), lennik Kazimierza Wielkiego w "HISTMAG.org" autor: Janusz Grabowski.

25-04-2024