Wawrzyniec Międzyleski z Międzylesia herbu Jastrzębiec (urodzony przed 1480 rokiem, zmarł w Wilnie, 13 maja 1529 roku)
Syn Macieja z Włotowa herbu Jastrzębiec, pisarza wielkiego litewskiego.
Scholastyk krakowski od 1493 roku, bakałarz od 1501 roku, pisarz kancelarii, notariusz publiczny od 1503 roku, sekretarz króla Zygmunta I "Starego" od 1509 roku, kanonik wileński od 1509 roku, prepozyt kapituły wileńskiej od 1509 roku, proboszcz witebski od 1509 roku, pisarz wielkoksiążęcy od 1511 roku do 1524 roku, protonotariusz apostolski od 1517 roku, pleban witebski, poseł królewski od 1517 roku do 1523 roku, nuncjusz apostolski od 1518 roku, kanonik płocki od 1518 roku do 13 maja 1529 roku, biskup kamieniecki od 13 marca 1521 roku do 13 maja 1529 roku, II vicesgerent (namiestnik królewski) Księstwa Mazowieckiego od stycznia 1529 roku do 13 maja 1529 roku.
Inne formy nazwiska: Miedzieleski, Miedzilewski, Miedzirzeski, Miedzileczki Laurentius, Niedzielski.
Pochodził z Mazowsza, z gałęzi Międzyleskich herbu Jastrzębiec z Ulatowa, w powiecie przasnyskim. W roku 1493 roku zapisał się do Akademii Krakowskiej i studiował tam równocześnie z Mikołajem Kopernikiem i Bernardem Wapowskim. W 1501 roku uzyskał bakalaureat. Po ukończeniu studiów był pisarzem w kancelarii króla Aleksandra, a następnie Zygmunta I. W 1509 roku otrzymał tytuł sekretarza, został kanonikiem, prepozytem kapituły wileńskiej i proboszczem witebskim.
W 1513 roku wyjechał dla uzupełnienia studiów do Włoch (powrót jesienią 1513 roku). W 1514 roku ponownie udał się do Rzymu, gdzie 28 września przedłożył papieżowi Leonowi X memoriał opisujący potęgę turecką. W styczniu 1515 wrócił do Polski z szeregiem poufnych poleceń od prymasa Jana Łaskiego, z którym już dawniej współpracował. W 1517 roku po raz trzeci wyjechał do Rzymu, tym razem jako poseł królewski w sprawach tureckich (prowadził działalność dyplomatyczną dotyczącą Turcji). Pozyskał sobie zaufanie Leona X, który mianował go protonotariuszem apostolskim i jako nuncjusza wysłał w styczniu 1518 roku do Augsburga, do cesarza Maksymiliana. Kilka miesięcy król Zygmunt I mianował go biskupem kamienieckim i obdarzył kanonią płocką. Od 1519 roku przez kilka lat przebywał na Litwie dla celów dyplomatycznych, umacniał tam polskie wpływy blisko współpracując z królem.
W 1523 roku wyruszył na Mołdawię jako poseł królewski. Od 1525 roku rosło jego znaczenie na dworze królewskim. Był sygnatariuszem aktu traktatu krakowskiego w 1525 roku.
Kiedy ostatni książę mazowiecki na Warszawie, Janusz, umarł 10 marca 1526 roku, Zygmunt "Stary", bawiący w Prusiech, wysłał zaraz dwuch panów: Międzyleskiego, biskupa kamienieckiego, i Mikołaja z Rusocic, kasztelana biechowskiego, do objęcia Mazowsza na rzecz Korony. W 25 sierpnia Zygmunt zjechał sam do Warszawy, Mazowszanom przyrzekł, że zachowa wszelkie ich prawa i swobody, a właściwie tylko odmienne prawodawstwo, bo mieli swoje własne statuty, i przyjął nowy tytuł księcia Mazowsza (dux Masoviae), którego dotąd nie używał, lubo miał do tego prawo, gdyż inne dzielnice mazowieckie, jak księstwo Płockie i Rawskie, pierwej już połączyły się z Koroną, ale czynił to przez wzgląd na ostatnich Piastów, panujących w dzielnicy warszawsko-łomżyńsko-czerskiej. Warszawianie prosili króla, aby im dał swego małego syna Zygmunta Augusta na księcia, ale rozumny monarcha odpowiedział, że nie chce mieć na względzie sprawy swego domu.
Król na sejmie krakowskim w 1527 roku zatwierdził przywileje stolicy księstwa, Warszawy, a na sejmie piotrkowskim w 1528 roku przywileje Łomży, drugiego ważnego miasta w księstwie. Z Piotrkowa prosto zjechał do Warszawy i 23 lutego 1528 roku mianował Feliksa z Brzezia, wojewodę księstwa, swoim namiestnikiem w Mazowszu.
Był gorliwym protektorem Mazurów. Zmarł 13 maja roku 1529 roku w Wilnie. Pochowany w katedrze Św. Stanisława i Św. Władysława w Wilnie.
Żródła:
Wawrzyniec Międzyleski w "WikipediA"
Vicesgerent mazowiecki w "WIKIŹRÓDŁA"; Encyklopedia staropolska
Wawrzyniec Międzyleski w "Catholic hierarchy"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk
20-10-2024
29-09-2024