Francisco Joaquín Fernández de Portocarrero y Mendoza (urodzony w Madrycie 27 marca 1681 roku, zmarł w Rzymie 22 czerwca 1760 roku) herb

Czwarty syn Luisa Antonio Tomása Fernández de Portocarrero, hrabiego de Palm del Río.

Po śmierci brata, w 1728 roku odziedziczył tytuł markiza Almahara. Na Malcie wstąpił do Zakonu Kawalerów Maltańskich. Następnie 2 lipca 1722 roku został mianowany wicekrólem Sycylii i urząd sprawował do 1728 roku. Jeszcze tego samego roku, 1 sierpnia został wicekrólem Neapolu, a urząd pełnił do 9 grudnia. 5 stycznia 1730 roku swój majątek przekazał Kościołowi, a następnie 17 stycznia 1730 roku został wyświęcony. Najpierw został 10 stycznia subdiakonem, a 15 stycznia 1730 roku diakonem. 25 maja 1735 roku wybrana tytularnym łacińskim patriarchą Antiochy. Papież Benedykt XIV 9 września 1743 roku wyniósł go w szeregi książąt Kościoła. 23 wrzesień 1743 roku otrzymał czerwony kapelusz i tytuł Kardynała Kościoła Ss. Coronati Quattri. Następnie 10 kwietnia 1747 roku otrzymał tytuł Kardynała Kościoła S. Cecilii w Rzymie. Do grudnia 1748 roku pełnił obowiązki ambasadora króla Hiszpanii w Rzymie. 19 stycznia 1751 roku otrzymał urząd Kardynała-kamerling Świętego Kolegium Kardynałów i pełnił ten urząd do 1 lutego 1751 roku.W 1758 roku jako kardynał prefekt uczestniczył w konklawe.

Zmarł w wieku 79 lat. Wystawiony w kościele delle S. Andrea Fratte, Rzymu, gdzie pogrzeb miał miejsce. Został pochowany w kościele al Magno S. Basilio Monte Aventino w Rzymie.

Kolekcjoner książek, opiekun pisarzy, naukowców i artystów. Jego zbiór książek wynosił 5570 wolumenów, które otrzymała Biblioteka Zakonu Kawalerów Maltańskich, przez co de facto stał się założycielem Biblioteki Malty, dzisiaj Narodowej Biblioteki.


Żródła:

Francisco Fernández de Portocarrero "w Wikipedii" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk