Izabela I z Châtenois (urodzona w 1410 roku, zmarła w Angres 28 lutego 1453 roku) herb
Najstarsza córka Karola II z Châtenois księcia Lotaryngii i Małgorzaty Wittelsbach, córki Ruprechta III Wittelsbach, króla Niemiec, księcia-elektora Palatynatu Reńskiego.
Ksieżna Lotaryngii i Bar od 25 stycznia 1431 roku do 28 lutego 1453 roku. Regentka Neapolu i Sycylii od 1435 roku do 1438 roku, księżna Amalfii od 1438 roku do 1442 roku.
24 października 1420 roku w Nancy poślubiła René Robertyng-Capet-Valois-d'Anjou "Dobrego" (urodzony na zamku w Angers 10 stycznia 1409 roku, zmarł w Aix-en-Provence 10 lipca 1480 roku) hrabiego Guise i Ile-de-France, księcia Bar i Lotaryngii, hrabiego Pont (Piemontu), tytularnego króla Neapolu, tytularnego króla Aragonii i hrabiego Barcelony.
Jej dziadkami ze strony ojca byli - Jan I, książę Lotaryngii i Zofia Wirtemberskiej Jej dziadkami ze strony matki byli - Ruprecht Wittelsbach z Palatynatu i Elżbieta Hohenzollern Norymberska, córka burgrabiego Norymbergii Fryderyka V Hohenzollern i Elżbiety Wettin z Miśni.
Urodziła się około 1400 roku. W okresie od śmierci królowej neapolitańskiej Joanny II (zmarła w lutym 1435 roku) do czasu przybycia René (w maju 1438 roku) władała Neapolem w jego imieniu, broniąc stolicy królestwa przed Alfonsem V Aragońskim.
Ojciec hrabiego Rene, zmarł w 1417 roku. Pozostawił młodszemu synowi tylko hrabstwo Guise i dwie domeny w Ile-de-France. Księżna-wdowa Jolanta Aragońska, teściowa delfina Karola, wiedząc, że tak skromnie wyposażony w dobra ziemskie nie będzie mógł odgrywać znaczącej roli, zaproponowała swemu wujowi kardynałowi Ludwikowi, księciu de Bar, biskupowi Verdun i Chalon (którego matka Maria była córką króla Francji Jana II "Dobrego"), aby prawa do jego dziedzicznych ziem przejął Rene. Chłopiec opuścił rodzinne Angers, by zgodnie z tradycją wychować się na dworze przyszłych teściów. Książę Ludwik wprowadził młodego Rene do elitarnego Zakonu Wierności, którego dewiza brzmiała "Wszyscy za jednego". Ponoć Rene do końca życia dochował wierności temu zawołaniu. Szybko też upodobnił się do swojego przyszłego teścia, księcia Karola II, erudyty o wielkopańskich manierach i posiadacza licznych kochanek.
25 stycznia 1431 roku, po śmierci ojca, Izabela została księżną Górnej Lotaryngii, i rządziła wspólnie z mężem, księciem Rene Andegaweńskim. Również odziedziczyła Księstwo Bar, a książę Rene odziedziczył Królestwo Neapolu. 12 listopada 1434 roku zmarł bezpotomnie starszy brat Rene, książę Ludwik III Andegaweński. Dziedzicem wszystkich jego tytułów i godności został właśnie Rene. Trzy miesiące później zmarła królowa Neapolu Joanna II, zapisując Rene swoje królestwo. Izabela rządziła Neapolem jako regentka w latach 1435-1438 w trakcie wojennych wypraw męża. Sama także stawała na czele armii.
W wyniku dostania się do niewoli burgundzkiej księcia René, rządy w Księstwie przejmuje księżna Izabela, który wspólnie z teściową nakazuje zamknąć wszystkie bramy miast nad którym panował książę René. Na prośbę męża udała się w październiku 1435 roku do Włoch, gdzie miała sprawować rządy w imieniu męża i w imieniu którego odebrała hołd od wszystkich poddany 25 października 1435 roku. 19 maja 1438 roku do Neapolu przybywa dawno oczekiwany jej mąż wraz z najstarszym synem, księciem Kalabrii Janem. Za zasługi położone na rzecz króla René, Izabela otrzymała księstwo Amalfii, które utraciła wraz z utratą Neapolu przez męża w 1442 roku. Po wybuchu konfliktu z królem Aragonii Alfonsem V, który zgłosił pretensje do tronu neapolitańskiego, królowa Izabela opuszcza Neapol i udaje się do Prowansji, dokąd przybywa pokonany przez Alfonsa V jej mąż.
Latem 1442 roku małżonkowie musieli jednak wycofać się z Italii. Izabela zmarła po długiej chorobie 28 lutego 1453 roku na zamku w Angers i została pochowana w katedrze św. Maurycego tamże.
Od 1448 roku stan zdrowia Izabeli z dnia na dzień się pogarszał. Dla uniknięcia zarażenia się epidemią, która nawiedziła Andegawenię i zbierała żniwo w Launay, Izabela przeniosła się do Angers, gdzie zmarła z końcem lutego 1453 roku, oraz gdzie została pochowana.
Rene i Izabela mieli dziesięcioro dzieci:
Izabella (urodzona i zmarła ?),
Jana II Andegaweńskiego (urodzony 2 sierpnia 1424 roku lub 1426 roku, zmarł w Barcelonie, 16 grudnia 1470 roku), książę Lotaryngii, po nim potomstwo,
René (urodzony w 1426 roku, zmarł ?),
Ludwik (urodzony w 1427 roku, zmarł w 1443 roku), markiz de Pont-a-Mousson,
Mikołaj (urodzony w 1428 roku, zmarł około 1444 roku), książę Bar,
Jolanta Andegaweńska (urodzona 2 listopada 1428 roku, zmarła 23 marca 1483 roku), żona: Ferry II Baudemont (urodzony w maju 1428 roku, zmarł 31 sierpnia 1470 roku), księcia Vaudémont,
Małgorzata Andegaweńska (urodzona 23 marca 1430 roku, zmarła 25 sierpnia 1482 roku), żona: Henryka VI (urodzony 6 grudnia 1421 roku, zmarł 21 maja 1471 roku), króla Anglii,
Karol (urodzony w 1431 roku, zmarł w 1432 roku), hrabia de Guise,
Ludwik (urodzony w 1436 roku, zmarł ?),
Anne (urodzona w 1437 roku, zmarła ?).
Izabela zmarł w wieku około 53 lat.
Żródła:
Izabela I Lotaryńska "Kobiety w polityce"
Isabella, Duchess of Lorraine "w Wikipedii" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk
Izabela I Lotaryńska "Kobiety w polityce"
"WALEZJUSZE"- autor: Przemysław Jaworski - 2018
09-01-2021