Jan II Robertyng-Capet-Valois-d'Anjou (Jan z Kalabrii) (urodzony w Nancy, 2 sierpnia 1424 roku lub 1426 roku, zmarł w Barcelonie, 16 grudnia 1470 roku) herb
Syn René "Dobrego" Robertyng-Capet-Valois-d'Anjou, księcia Lotaryngii, tytularnego króla Neapolu i Jerozolimy i Izabeli z Châtenois, córki Karola I z Châtenois, księcia Lotaryngii.
Tytularny markiz de Pont-a-Mousson od 2 sierpnia 1424 roku lub 1426 roku do 21 listopada 1445 roku, markiz Pont-a-Mousson od 21 listopada 1445 roku do 26 marca 1453 roku, książę Kalabrii od 1437 roku, porucznikiem generalnym Lotaryngii i Bar od 1 lipca 1445 roku do 26 marca 1453 roku, książę Lotaryngii od 26 marca 1453 roku do 13 grudnia 1470 roku, tytularny król Węgier, Sycylii i Jerozolimy, książę Kalabrii od 28 lutego 1453 roku do 13 grudnia 1470 roku, gubernator Genua od 7 lutego 1458 roku, książę Girona od 1467 roku, antykról Aragonii od 1446 roku do 13 grudnia 1470 roku.
W Angers 2 kwietnia 1437 roku (per procura), w Châlons-sur-Marne 1444 roku (pro futuro) poślubił Marię Robertyng-Capet-Bourbon (urodzona w 1428 roku, zmarła w Nancy, 7 lipca 1448 roku), córkę Karola I Robertyng-Capet-Bourbon, księcia Bourbonnais, hrabiego Clermont i Agnieszki Burgundzkiej.
Brat Małgorzaty Andegaweńskiej, królowej Anglii.
Urodził się 2 sierpnia 1424 roku lub 1426 roku na zamku w Nancy i odtąd jako sukcesora lotaryńskiej mitry tytułowano go markizem Pont-a-Mousson.
W 1432 roku został wysłany jako zakładnik do Dijon wraz ze swoim młodszym bratem, w zamian za uwolnienie ojca i przebywał tam jako zkaładnik księcia Burgundii do 1434 roku. W 1437 roku uczestniczył w wyprawie ojca po koronę Neapolu i otrzymał od niego tytuł księcia Kalabrii, należny następcy neapolitańskiego tronu.
1 lipca 1445 roku został mianowany porucznikiem generalnym Lotaryngii i Baru, 21 listopada 1445 roku otrzymał tytuł markiza Pont-a-Mousson, zaś po abdykacji ojca dnia 26 marca 1453 roku wstąpił na tron lotaryński Jan II.
Mianowany w Aix-en-Provence gubernatorem Genua przez Karola VII króla Francji po zdobyciu jej w trakcie wojny włoskiej. W imieniu ojca dochodził praw Andegawenów do tronów Neapolu i Sycylii (do końca życia posługiwał się tytułem księcia Kalabrii, przynależnym następcy neapolitańskiej korony).
Próbował podbić królestwo Sycylii i pokonać Fryderyka I Aragońskiego króla Sycylii w bitwie pod Sarno 7 lipca 1460 rokulecz 18 czerwca 1462 roku z kolei Aragończyk zadał mu klęskę pod Apulią oraz w bitwie w Apulii 18 sierpnia 1462 roku. Bezskutecznie próbowała dochodzić swoich praw do krorony Aragonii.
Odziedziczył Lotaryngię po swojej matce Izabeli I z Châtenois, córki Karola II z Châtenois księcia Lotaryngii.
Jan spędził życie próbując odzyskać utracony tron przez swojego ojaca w Neapolu. W 1466 roku przeciwnicy Ferrante, Katalończycy, którzy zbuntowali się przeciwko królowi Aragonii zaoferowali tron ojcu Jana i wybrali go na antykróla Aragonii co doprowadziło do wojny w Aragonii. Ojciec Jana w 1467 roku nadał synowi tytuł księcia Gerony, przysługujący dziedzicowi tronu Aragonii. Po początkowych sukcesach i zajęciu Barcelony, ostatecznie w Barcelonie książę niespodziewanie jednak zaniemóg (zapewne został otruty) i zmarł 16 grudnia 1470 roku. Pochowano go w katedrze barcelońskiej.
Jan ożenił się z Marią de Burbon, córką Karola I - księcia de Burbon. Mieli 4 dzieci. Jan miał także kilkoro dzieci ze związków pozamałżeńskich:
Jan (zmarł w 1504 lub 15050 roku), hrabia Briey, po nim syn,
Albert, pana d'Essey, po nim córka,
córka, poślubiła Jana Szkockiego,
Joanna d'Abancourt, poślubiła Achillesa, nieślubnego syna Małgorzaty de Beauveu.
Żródła:
"WALEZJUSZE"- autor: Przemysław Jaworski - 2018
Jean d'Anjou tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk
Jan II Andegaweński w "Wikipedii"
09-01-2021
02-08-2020