Charles Brandon (urodzony w Bishops Lynn, Norfolk, w kwietniu 1484 roku, zmarł w pałacu Guildford, w Suffolk, 22 sierpnia 1545 roku) herb
Syn Sir Wilhelma Brandon, chorążego króla Henryka VIII i Elżbiety Wingfield (Bruyn), córki Sir Henryka Bruyn i Eliżbiety Darcy.
I wicehrabia Lisle od 15 maja 1513 roku do 22 sierpnia 1545 roku, I książę Suffolk od 4 marca 1514 roku do 22 sierpnia 1545 roku, Lord przewodniczący Rady Królewskiej od 1530 roku, Lord Steward Domu Królewskiego od 1541 roku.
5 listopada 1506 roku (rozwiedziony w 1507 roku) poślubił Małgorzatę Neville (urodzona w 1466 roku, zmarła 31 stycznia 1527 albo 1528 roku), córkę Jana Neville, I markiza Montagu i Izabeli Ingoldesthorpe, córki Sir Edmunda Ingoldesthorpe. Między 1508 a 1509 rokiem poślubił (rozwiedziony w 1509 roku) Annę Browne (urodzona 25 marca 1505 roku, zmarła w 1511 roku), córkę Sir Anthony Browne, gubernator Calais i Lucy Neville, córki Sir Johna Neville, I markiza of Montagu i Isabel Ingaldesthorpe. W maju 1523 roku (rozwiedzeni) poślubił Elizabeth Grey (urodzona 25 marca 1505 roku, zmarła w 1519 roku), V baronowej of Lisley, III wicehrabiny (suo jure) of Lisley, córka Johna Grey, II vicehrabiego de Lisle i Muriel Howard, II wicehrabiny de Lisle, córki Thomasa Howard, II księcia Norfolk. Następnie w Paryżu potajmnie 3 marca (oficjalnie w Greenwich 13 maja) 1515 roku poślubił Marię Tudor (urodzona w pałacu de Richmond, w Surrey 18 marca 1496 roku, zmarła w Westhorpe Hall, w Suffolk 25 czerwca 1533 roku), córkę Henryka VII Tudora króla Anglii, Irlandii i Elżbiety Plantagenet-York, córki Edarda IV Plantagenet-York króla Anglii i Irlandii. 7 września 1534 roku poślubił Katarzynę de Willoughby of Eresby (urodzona w Eresby, Lincolnshire, 22 marca 1519 roku, zmarła w Lincolnshire, 19 września 1580 roku), księżna Suffolk, XII baronowa Willoughby de Eresby, córkę Wilhelma de Willoughby of Eresby, XI barona Willoughby de Eresby i Maria de Salinas, córki Martína de Salinas i Josefy González de Salas.
Był dobrym przyjacielem króla Henryka VIII. Dorastał na dworze Henryka VII Tudora. W roku 1513 został masztalerzem dworu (Master of the Horse). W latach 1514-1515 i powtórnie w 1529 był ambasadorem Królestwa Anglii we Francji. Przygotowywał uroczystości związane z mariażem księżniczki angielskiej Marii z królem Francji Ludwikiem XII.
Charles Brandon, I książę Suffolk, był majestatyczny mężczyzną. Patrząc na portret miał szeroki nos, długą, gęstą brodę, ciemne oczy i elegancki strój to coś, co z pewnością wyróżniało go na dworze Henryka VIII. Zarówno jako młody chłopak, jak i starzejący się książę Suffolk uznawany był za jednego z najprzystojniejszych mężczyzn w Anglii. Kobiety go kochały, a on kochał kobiety i wcale się z tym nie krył. Uznawany był za podrywacza, a niektórzy historycy wciąż twierdzą, że to on sprowadzał Henryka na złą drogę. Nawet jeśli jednak tego nie robił, to z pewnością był świetnym kompanem zabaw i hulanek, która tak uwielbiał Henryk VIII.
Książę Suffolk miał bowiem cztery żony i zapewne wiele kochanek, a na królewskim dworze również wzbudzał swoim zachowaniem i romansami spore emocje.
Pierwszą kobietą, z którą Brandon wstąpił w związek małżeński, była Margaret Neville, wtedy już wdowa po sir Johnie Mortimerze. Margaret była starsza od swojego drugiego męża aż o osiemnaście lat, co więc mógł widzieć w niej dwudziestotrzyletni przyjaciel Henryka, który był wówczas dorastającym następcą tronu? Odpowiedź nasuwa się prosta: bogactwo. Margaret była zamożna, jednak to okazało się niewystarczające do szczęścia. Zaledwie po kilku miesiącach para się rozstała, a małżeństwo ich zostało uznane za nieważne przez Sąd Archidiakonów.
Małżeństwo Karola i Małgorzaty Neville, od samego początku było nieudane, dlatego też anulowano je rok później. Nie mieli dzieci. W 1508 roku ożenił się z Anną Brown, córką Eleanor Oughtread i sir Anthony'ego Browna, z którą miał dwoje dzieci (dwie córki). Kontrakt małżeński anulowano, Maria po trzech miesiącach została wdową. Jej brat planował ślub dziewczyny z kolejnym królem Francji, Franciszkiem I. Młodzi pobrali się więc wbrew woli Henryka w domu wdów. To rozwścieczyło władcę, lecz ze względu na przyjaźń do Brandona i miłość do siostry zezwolił im na legalny ślub. Miał on miejsce 13 maja 1515 roku w Greenwich. Mieli oni troje dzieci (jednego syna i dwie córki).
Brak miłości pomiędzy małżonkami - tak typowy przecież wówczas stan - nie był jednak najprawdopodobniej jedynym powodem owego rozstania. Zanim Charles pojął Margaret za żonę, nawiązał wyjątkowo bliskie stosunki z niejaką Anne Brown, która była siostrzenicą Margaret. Kiedy ona i Brandon stawali na ślubnym kobiercu, Anne nosiła już pod sercem dziecko Charlesa, dlatego też krótko po ogłoszeniu unieważnienia małżeństwa, poślubił on znacznie młodszą Anne. Na świat przyszła ich pierwsza córka, której nadano imię po matce, a wkrótce doczekali się oni kolejnej o imieniu Mary. Obie dziewczynki w przyszłości zostały dobrze wydane za mąż i z pewnością na nic nie narzekały, szczególnie, że w 1528 roku papież Klemens VII wydał bullę, która potwierdzała nieważność pierwszego małżeństwa Suffolka, zarazem uznając jego dzieci z Anne za dzieci z prawego łoża w oczach Boga.
Niestety, małżeńskie szczęście nie trwało długo. Anne zmarła w 1511 roku, a Charles Brandon był znów do wzięcia. Jako przyjaciel króla, który niedawno wstąpił na tron miał spore powodzenie i zapewne nie stronił od kobiet, ale jedna przykuwała jego szczególną uwagę. Była nią Maria Tudor, siostra Henryka VIII. Sam ten fakt sprawił, że zauroczenie obojga było zakazane, a sprawa skomplikowała się jeszcze bardziej, kiedy król postanowił wydać Marię za mąż za niemal trzykrotnie od niej starszego władcę Francji, Ludwika XII. To małżeństwo, z góry skazane na porażkę, nie trwało jednak zbyt długo. Ledwie cztery miesiące od ceremonii zaślubin Ludwik zmarł, a Maria została młodziutką wdową na obczyźnie. Chociaż zalecał się do niej nowy francuski monarcha, Franciszek I, Maria nie była zainteresowana żadnymi ofertami. Jeszcze zanim opuściła Anglię, jej brat obiecał, że kiedy zostanie wdową, sama będzie mogła wybrać sobie kolejnego męża.
Jego żona zmarła w 1511 roku. Dwa lata później poznał i pokochał siostrę swego najlepszego przyjaciela, Marię Tudor. Ta jednak została przeznaczona na żonę króla Francji, Ludwika XII, Karol zaś podpisał kontrakt przedmałżeński z Elżbietą Grey, a dokładniej z jej rodzicami, ponieważ przyszła panna młoda miała zaledwie osiem lat. Miało to miejsce 15 maja 1513 roku. 15 maja 1513 roku otrzymał nowo utworzone wicehrabstwo Lisle, po zawarciu kontraktu przedmałżeńskiego z Elżbietą Grey, jednakże gdy Elżbieta doszła do pełnoletności Karol odmówił poślubienia jej.
Księcia Suffolk, wdowca po angielskiej księżniczce i królowej Francji, można by wówczas uznać za jedną z najlepszych partii. Nic więc dziwnego, że nie czekał on długo z ponownym ożenkiem, choć taki pośpiech mógł zostaćźle odebrany. Zaledwie kilka miesięcy po śmierci Marii, Brandon wziął sobie kolejną żonę - młodszą od siebie o całe trzydzieści pięć lat, czternastoletnią wówczas Catherine Willoughby. Sensacja była o tyle ogromna, że Catherine, która była pod opieką Brandona, była także zaręczona z jego synem ? Henrym.
Czwartą żoną Karola została Katarzyna Willoughby, z którą doczekał się dwóch synów. Za namową króla Henryka VIII próbował zawrzeć małżeństwo z Małgorzatą Austriaczką, i w tym celu Karolowi nadał 4 marca 1514 roku tytuł księcia Suffolk. Pomimo tak dużej różnicy wieku, małżeństwo księcia Suffolk z Catherine było powszechnie uważane za udane. Nie wiadomo, czy darzyli się nawzajem namiętną miłością, czy może Brandon, choć wciąż pozostawał atrakcyjnym mężczyzną, był dla swej młodej żony bardziej opiekunem niż kochankiem, lecz faktem jest, że doczekali się oni dwóch synów: Henry'ego oraz Charlesa. Wiedli spokojne życie i darzyli się szacunkiem, a Suffolk dawał swojej księżnej dużą swobodę w wierze, gdyż Catherine bardzo mocno wspierała reformę Kościoła.
W kampanii francuskiej z 1513 roku wyróżnił się podczas oblężenia Thérouanne i Tournai. W 1523 roku został wysłany do Calais, skąd rozpoczął najazd na Francję.
W toku sprawy rozwodowej Henryka VIII z Katarzyną Aragońską, książe Suffolk stanął po stronie króla i opowiedział się za rozwodem, w przeciwieństwie do kanclerza Wolsey'a. Kanclerza po rozwodzie król usunął z zajmowanego stanowiska. Po usunięciu Wolsey'a wpływ Suffolka na króla powiększył się. Stał się głównym powiernikiem króla w sprawach skomplikowanych i tajnych. Popierając kościelną politykę Henryka VIII, otrzymał w zamian w 1530 roku tytuł Lorda Council. W 1544 roku po raz drugi dowodził angielską armią podczas najazdu na Francję. W rok później zmarł w Guildford 24 sierpnia.
Książę Suffolk zmarł w 1545 r., zasmucając tym faktem nie tylko swoją żonę i dzieci, ale także króla Anglii, który bardzo mocno odczuł stratę swojego najwierniejszego przyjaciela. Nie zapobiegło to jednak plotkom, jakoby będąc w związku ze swoją szóstą żoną, Katarzyną Parr, był zainteresowany poślubieniem wdowy po nim. Catherine natomiast wyszła za mąż za Richarda Bertie, z którym miała dwójkę dzieci i do końca życia cieszyła się uznaniem i sympatią Henryka VIII. Pochowany w Windsorze.
Z małżeństwa z Anne Browne miał dwoje dzieci - dwie córki. Z małżeństwa z Mary Tudor - trzech synów i jedną córkę. Z małżeństwa z Katherine Willoughby - dwóch synów.
Dzieci z pozamałżeńskiego związku z różnymi kobietami:
Sir Charles Brandon, żona Elizabeth, wdowa po Sir James Strangways,
Frances Brandon, mąż William Sandon, mąż Andrew Bilsby,
Mary Brandon, mąż Robert Ball of Scottow.
Żródła:
Kobiety księcia Suffolk w "Historia.org.pl" - autor: KLAUDIA KOBYLAŃSKA
Charles Brandon "w Wikipedii"
Karol Brandon tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk
12-12-2023
24-09-2019