[...] on przynosi w dobrej głowie, dużo edukacji, ciepłym sercem, godności [...] "
- pisał Marszałek Davoust, tom II, str. 96. W listopadzie 1806 roku został wysłany przez cesarza do Berlina, a kilka dni później powołany do zarządu w Polsce. Usunięty po roku i wezwany do Warszawy, i wybrany do tworzenia polskiego Rządu Tymczasowego i likwidacji różnych roszczeń króla pruskiego w Wielkim Księstwie Warszawskim z siedzibą w Finkinstein. Został mianowany cesarskim komisarzem przy Tymczasowym Rządzie Polski z siedzibą w Warszawie. W lipcu 1807 roku otrzymał Legię Honorową na mocy dekretu podpisanego w Koënisberg. Został mianowany prefektem Padu w marcu 1808 roku. Ceniony za swoje usługi, był, w wyjątkowych przypadkach, bezpośrednio wyznaczony radcą stanu w specjalnie ds. cła 18 lutego 1809 roku. Na mocy zawartego pokoju w Tylży powołano Tymczasowy Rząd Polski wraz z rezydentem cesarskim Wielkiego Księstwa Warszawskiego. W listopadzie 1807 roku został odwołany do Francji, gdzie został prefekt. W 1808 roku dołączył do Rady Państwa, by w lutym 1809 roku zostać szefem policji w 3 dzielnicy. W 1806 roku ożenił się z Caroline Perron, która była damą dworu cesarzowej Józefiny i Marii Louise, z która doczekał się urodzony pośmiertnie syn Etienne-Aimé Vincent-Marniola (urodzony 12 październik 1809 roku, zmarł 2 lipiec 1814 roku) - cesarz potwierdził tytuł hrabiego Vincent Margnolas po urodzeniu. W styczniu 1808 roku, po kilku prestiżowych spotkań rządowych, Vincent-Marniola został prefektem regionu Piemontu, w północnych Włoszech, który został włączony do Francji w 1802 roku. Był niezwykle młodym urzędnikiem. W lutym 1809 roku, wrócił do Paryża, aby zostać zatwierdzony swoją nominację przez Conseiller d'État. Jako członek Conseil d'État, był przeznaczony na ministera lub senatora. Kariara została przerwana przez jego nagłą i przedwczesną śmierć. Zmarł w wieku 28 lat, w październiku 1809 roku, na zapalenie płuc, na które zachorowal 16 września. Został pochowany na cmentarzu w Beynost, w rodzinnym grobowcu. Wdowa, Caroline Béatrix 11 październik 1815 roku, w Paryżu poślubiła Just-Pons-Florimond de Fay de La Tour-Maubourg (urodzony w Paryżu, 9 października 1781 roku, zmarł w Rzymie, 23 maja 1837 roku), barona i markiza de La Tour Maubourg. Fundatorka kaplicy Saint-Julien w kościele w Beynost, gdzie pochowano jej pierwszego i ukochanego męża oraz jego pierworodnego syn, króry zmarł w niemowlęctwie. Caroline Perrone di San Martino z drugiego związku doczekała się: Pauline Marie Florimonde de Fay de La Tour-Maubourg (urodzona w Paryżu, 7 sierpnia 1816 roku, zmarła w Paryżu, 29 sierpnia 1839 roku), poślubiła w Pryżu, 9 grudnia 1835 roku, Barthélémy de Basterot (urodzony w Dublin (Irlandia), 15 sierpnia 1800 roku, zmarł w Turynie (Włochy), 18 września 1887 roku), hrabiego de Basterot, potomstwo, Just Antoine Florimond de Fay de La Tour-Maubourg (urodzony w 1818 roku, zmarł w Stuttgart (Niemcy), 18 stycznia 1849 roku), bezpotomnie, César de Fay de La Tour-Maubourg (urodzony w Dreźnie (Saksonia), 22 lipca 1820 roku, zmarł w Paryżu, 25 lutego 1886 roku), szambelan cesarza Napoleona III, oficera w Afryce, deputowany Górnej Lotaryngii (1852-1870), radny, burmistrz, poślubił 21 czerwca 1849 roku w Paryż Anne Eve Mortier de Trévise (urodzona 31 grudnia 1829 roku, zmarła na Zamku Glareins w Lapeyrouse, w październiku 1900 roku) - potomstwo, Marguerite Marie Augustine de Fay de La Tour-Maubourg (urodzona 26 września 1824 roku, zmarła w Paryżu, 30 grudnia 1892 roku), bezpotomnie.