Louis Pierre Édouard baron Bignon (urodzony w La Mailleraye-sur-Seine 3 lipca 1771 roku, zmarł w Paryżu 6 stycznia 1841 roku) herb
Syn Gerarda Françoisa Bignon, kapitana statku i Catherine Durand, córki Michele Durand.
Członek Zgromadzenia Narodowego Francji od 12 maja do 13 lipca 1815 roku, od 20 września 1817 roku do 24 grudnia 1823 roku i od 1 maja 1827 roku do 3 października 1837 roku, Członek Izby Parów Francji od 3 października 1837 roku do 6 stycznia 1841 roku, Baron i par Francji od 3 października 1837 roku do 6 stycznia 1841 roku, chargé d'affaires Francji od 1810 roku do 1813 roku, rezydent Francuski w Księstwie Warszawskim od 1811 roku do 1813 roku, francuski komisarz cesarski przy Tymczasowym Rządzie Litwy od 1 lipca 1812 roku do 30 listopada 1812 roku, francuski komisarz cesarski na Litwę (ds. cywilnych) od 13 lipca 1812 roku do 8 grudnia 1812 roku, minister bez teki od 11 sierpnia do 2 listopada 1830 roku, minister Edukacji Publicznej od 1 do 11 sierpnia 1830 roku, minister Spraw Zagranicznych od 22 czerwca do 7 lipca 1815 roku i od 31 lipca do 1 sierpnia 1830 roku.
Francuski dyplomata i historyk.
Dzięki protekcji markizy de Hagu wstąpił do kolegium Lisieux w Paryżu, gdzie radził sobie dobrze na studiach. Od 1797 roku we francuskiej służbie dyplomatycznej. Zgłosił się na ochotnika w 1792 roku i został zauważony przez generała Louisa Pierre'a Hueta, który przyjął go na swojego sekretarza. Sekretarz poselstw francuskich w Szwajcarii i od 1798 roku w Republice Cisalpińskiej. Od 1799 roku w poselstwie francuskim w Berlinie. Od 1804 roku francuski chargé d'affaires w królestwie Prus. Jako minister pełnomocny w Kassel, wziął aktywny udział w tworzeniu Związku Reńskim. Po klęsce Prus w 1806 roku mianowany administratorem pruskich finansów publicznych, podobną funkcję sprawował po klęsce Austrii w 1809 roku. Od 16 marca 1811 roku do 5 lipca 1812 roku i od 9 grudnia 1812 roku do 14 marca 1813 roku rezydent francuski w Księstwie Warszawskim, w 1812 roku rezydent francuski przy Komisji Rządu Tymczasowego Wielkiego Księstwa Litewskiego.
W czasie 100 dni Napoleona, po klęsce cesarza Napoleona I w bitwie pod Waterloo pełnił przez krótki czas urząd francuskiego ministra spraw zagranicznych. 3 lipca 1815 roku oficjalnie poddał Paryż wojskom koalicji antynapoleońskiej.
Był wielokrotnie wybrany do Izby Deputowanych w latach 1817, 1820, 1822, 1827 i w 1830. W parlamencie dał się poznać jako jeden z najzagorzalszych przeciwników Restauracji. W czasie rewolucji lipcowej, został 1 sierpnia 1830 roku mianowany tymczasowym ministrem spraw zagranicznych Francji. W rządzie króla Ludwika Filipa I był ministrem bez teki, który to urząd złożył 27 października 1830 roku. Ponownie wybrany deputowanym w 1831 roku i w 1834 roku. Był przeciwnikiem oddania Belgii w strefę wpływów Wielkiej Brytanii. Wielokrotnie przemawiał w obronie Polski. Po upadku powstania listopadowego, wystosował w 1833 roku specjalny adres, w którym domagał się złożenia dowodów uznania Polakom jako herosom znad Wisły.
W 1804 roku został kawalerem, w 1823 roku został komandorem, a w 1838 roku wielkim oficerem Legii Honorowej.
Był autorem wielu dzieł historycznych, z zakresu dyplomacji i stosunków międzynarodowych:
"Du systeme suivi par le Directoire exécutif relativement a la République cisalpine, et quelques détails sur les derniers événements qui ont eu lieu dans cette République", Paris, F. Buisson, lipec 1798 roku,
"Exposé comparatif de l'état financier, militaire, politique et moral de la France et des principales puissances de l'Europe" w 1814 roku,
"Précis de la situation politique de la France depuis le mois de mars 1814 jusqu'au mois de juin 1815" w 1815 roku,
"Coup d'oil sur les démelés des cours de Baviere et de Bade", Paris, w 1818 roku,
"Des Proscriptions" 1819-1820,
"La conspiration des barbes", Lettre de M. Bignon a M. Méchin, Paris, Brissot-Thivars, 6 września 1820 roku,
"Lettre a un ancien ministre d'un État d'Allemagne sur les différends de la maison d'Anhalt avec la Prusse", w 1821 roku
"Les Cabinets et les peuples depuis 1815 jusqu'a la fin de 1822", w 1822 roku,
"Souvenirs d'un diplomate. La Pologne (1811-1813), précédés d'une notice historique sur la vie de l'auteur par François-Auguste Mignet", w 1864 roku,
"Du congres de Troppau ou Examen des prétentions des monarchies absolues a l'égard de la monarchie constitutionnelle de Naples", w 1821 roku,
"Histoire de France sous Napoléon" (w 14 tomach, 1829-1850).
Żródła:
Louis Bignon "w Wikipedii"
23-03-2025
22-12-2024