Michał II (Misza) Aleksandrowicz Romanow-Oldenburg-Schleswig-Holstein-Gottorp (urodzony w Sankt Petersburg, 22 listopada [4 grudnia] 1878 roku, zamordowany w Perm, 7 [20] lipca 1918 roku) herb

Syn Aleksandra III Aleksandrowicza Romanow-Oldenburg-Schleswig-Holstein-Gottorp cesarza Rosji, króla Polski i wielkiego księcia Finlandii i Marii Teodorówny, córki Chrystiana IX Oldenburga (Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg), króla Danii i Ludwiki Ydulfing von Hessen-Cassel.

Cesarz de facto Rosji, król de facto Polski i wielki książę de facto Litwy, wielkie książę de facto Finlandii od 2 [15] marca do abdykacji 3 [16] marca (abdykacji) [formalnie do 1 września] 1917 roku.

Tytulara: Michał II cesarz i samodzierżca Wszechrusi, wielki książę Rusi, moskiewski, kijowski, włodzimierski, nowogrodzki, car kazański, car astrachański, car Polski, car syberyjski, car Chersonezu Taurydzkiego, car gruziński, pan Pskowa, wielki książę smoleński, litewski, wołyński, podolski i fiński, książę estoński, inflancki, kurlandzki i semigalski, żmudzki, białostocki, karelski, twerski, jugorski, permski, wiacki, bułgarski i innych, pan i wielki książę Niżnego Nowogrodu, czernihowski, riazański, połocki, rostowski, jarosławski, biełozierski, udorski, obdorski, władca czernihowski, riazański, połocki, rostowski, jarosławski, biełozierski, udorski, obdorski, kondyński, witebski, mścisławski, iwerski, kartaliński i kabardynski, armeński, dziedziczny pan i mistrz czerkieski, władca Turkiestanu, dziedzic Norwegii, książę Szlezwiku-Holsztynie, Stormarn, Dithmarschen i Oldenburga, etc. etc.

Poślubił (morganatycznie) w Wiedniu, 15 października [28 października] 1912 roku Natalię Sergiejewną Szeremietiew (urodzona w Moskwie, 27 czerwca [9 lipca] 1880 roku, zmarła w Paryżu, 26 stycznia 1952 roku), księżna Romanow-Brassow, córkę Siergieja Aleksandrowicza Szeremietiew, moskiewskiego adwokata i Julii Wiateszesławowny Swientitckiej.

Był "de facto" ostatnim carem Rosji, po abdykacji brata, Mikołaja II i jego syna Aleksego, na mocy listu cara Mikołaja II z 15 marca 1917 roku.

Jego panowanie trwało zaledwie jedną noc. Dopiero wraz z jego abdykacją nastąpił kres panowania Romanowów. Wskutek ciężkiej sytuacji w kraju już następnego dnia odmówił przyjęcia tronu, przekazując władzę na rzecz rządu tymczasowego. Po przejęciu władzy w Rosji przez bolszewików Michał II Romanow został zamordowany 13 czerwca 1918 roku wraz z najbliższą rodziną cara.

Był ulubionym synem cara Aleksandra III ze względu na swoje poczucie humoru. W 1912 roku zawarł potajemnie we Wiedniu małżeństwo z rozwódką Natalią Szeremietjewską, za co, jego brat car Mikołaj II zakazał mu powrotu na dwór. Przebaczenie uzyskał dopiero w 1914 roku.

Z żoną miał jednego syna, urodzonego przed ich ślubem, hrabiego Jerzego Brassowa (urodzony w 1910 roku, zmarł w 1932 roku).

Po wybuchu rewolucji wraz z matką wydostał z Rosji i osiadł we Francji. Zmarł bezpotmnie w wypadku samochodowym. Jego matka uzyskała na emigracji w 1928 tytuł księżnej Romanowskiej-Brassowskiej. Zmarła w Paryżu w nędzy.

Michał Aleksandrowicz wywieziony został z Gatczyna w lutym 1918 roku i internowany w Permi, w hotelu kupca Korolowa. W połowie czerwca 1918 roku uciekł więziony w Permi ostatni car Rosji Michał Aleksandrowicz.

Warunki życia narazie były znośne i więzień miał względną swobodę. Wraz z nim zamieszkiwał hotel sekretarz jego Johnson, kamerdyner Czełyszew i szofer Borunow. Kucharz Mitriwoli mieszkał oddzielnie - na mieście.

13 lipca 1918 roku o północy zjawiło się w hotelu trzech uzbrojonych obdartusów w sołdackich szynelach. W ręku trzymali rewolwery. Rozbudziwszy kamerdynera Czełyszewa, kazali się prowadzić do pokoju Michała, który już leżał rozebrany w łóżku. Brutalnie i z przekleństwami kazali Wielkiemu Księciu ubrać się i opuścić pokój.

Wywieziony został do sąsiadującego z Permią fabryki Motowilichińskiego, gdzie został zabity, a ciało Michała spalono.

Życie prywatne:

Był ulubionym synem cara Aleksandra III ze względu na swoje poczucie humoru. W 1912 roku zawarł potajemnie w Wiedniu małżeństwo z rozwódką Natalią Szeremietjewską, w wyniku czego jego brat car Mikołaj II zakazał mu powrotu na dwór; odebrane mu zostało również prawo regencji nad małoletnim następcą tronu. Przebaczenie uzyskał dopiero w 1914 roku. Z żoną miał jednego syna, urodzonego przed ich ślubem, który wydostał się z matką z Rosji i osiadł we Francji. Zginął w wypadku samochodowym nie zostawiając potomstwa. Jego matka uzyskała na emigracji w 1928 roku tytuł księżnej Romanowskiej-Brassowskiej. Zmarła w Paryżu w nędzy i została pochowana na Cimetiere de Passy.


Żródła:

Michał II Romanow "w Wikipedii"


Michał II Romanowa