Natalia Sergiejewna Szeremietiew (urodzona w Moskwie, 27 czerwca [9 lipca] 1880 roku, zmarła w Paryżu, 26 stycznia 1952 roku) herb

Córka Siergieja Aleksandrowicza Szeremietiew moskiewskiego adwokata i Julii Wiateszesławowny Swientitckiej.

Księżna Romanow-Brassow od 1928 roku.

Żona od 1896 roku (rozwiedzeni w 1902 roku) Sergieja Iwanowicza Mamontowa (urodzony w Jalutoworsku, 15 października 1841 roku, zmarł w Moskiwe, 6 kwietnia 1918 roku) syna Iwana Fiodorowicza Mamontowa i Marii Tihonownej (Lahitiny). Następnie w 1905 roku poślubiła Władimira Władymirowicza Wulfferta (urodzony 27 czerwca 1880 roku, zmarł w 1962 roku). Poślubiła (morganatycznie) w Wiedniu, 15 [28] października 1912 roku Michała II (Miszy) Aleksandrowicza Romanow-Oldenburg-Schleswig-Holstein-Gottorp (urodzony w Sankt Petersburg, 22 listopada [4 grudnia] 1878 roku, zamordowany w Perm, 7 [20] lipiec 1918 roku) cesarza Rosji, króla Polski i wielkiego księcia Finlandii.

W wieku 16 lat poślubiła Siergieja Mamontowa, dyrektora teatru, z którym miała córkę również o imieniu Natalia (nazywaną Tata). Natalia szybko rozwiodła się z mężem i wyszła za mąż po raz drugi. Jej drugim mężem został kapitan Wulffert, oficer służący w regimencie pod dowództwem wielkiego księcia Michała Aleksandrowa, brata cara Mikołaja II.

Natalia miała 28 lat, kiedy poznała osobiście wielkiego księcia Michała, i podobno oboje zakochali się w sobie od pierwszego wejrzenia. Wkrótce stali się kochankami, i byli nierozłączni, a wielki książę napisał list do swojego brata - cara (jak było wtedy w zwyczaju), w którym prosił o zgodę na poślubienie Natalii. Zgody tej nie otrzymał, ponieważ Natalia była dwukrotną rozwódką oraz w jej żyłach nie płynęła królewska krew. Zgodnie z prawem rosyjskim, Michał, który w razie śmierci chorego na hemofilię następcy tronu - księcia Aleksego, zostałby kolejnym nastepcą tronu, starciłby wszelkie prawa do korony, żeniąc się bez carskiego pozwolenia. Michał i Natalia przez jakiś czas żyli, więc ze sobą bez ślubu. 24 lipca 1910 roku urodził się nawet ich syn - Jerzy (nazwany na cześć następcy tronu (do 1889 roku) wielkiego ksiecia Jerzego Aleksandrowicza, starszego nieżyjącego brata Michała).

Ostatecznie Michał zignorował zakaz swojego brata i w Wiedniu w 1911 roku potajemnie poślubił Natalię. Natalia i jej mąż w odpowiedzi zostali oboje wygnaniu w niełasce do Wielkiej Brytanii.

Po wybuchu wojny, Michał zwrócił się do brata o pozwolenie powrotu do ojczyzny i do rosyjskiej armii, chciał wrócic oczywiście razem z żoną i synem. Powrócił jako rosyjski generał i poprowadził dywizję złożona z Czeczenów i Degastańczyków. Przyznanie mu niskiego jak dla wielkiego księcia stopnia generalskiego, było karą za jego nieposłuszeństwo. Michał jednak wsławił się podczas walk i otrzymał najwyższej wojskowe odznaczenie - krzyż Św. Jerzego. W przeciwieństwie do Mikołaja II, Michał był bardzo popularnym dowódcą.

W marcu 1917 roku, Mikołaj II abdykował na korzyść Michała, ale ten odmówił przyjęcia korony, dopóki nie pozna woli swoich poddanych. Michał najpierw razem z rodziną został umieszczony w areszcie domowym w Gatczynie, a następnie przeniesiono go do miasta Perm. Udało mu się wysłać Jerzego i Tatę do rodziny jego matki, w Danii. Natalia również na rozkaz męża opuściła Rosję i udała się do Londynu używając duńskiego paszportu. W lipcu 1918 roku w Permie, Michał został zamordowany przez CzeKa.

W latach 20. i 30. Natalia próbowała sądownie dochodzić swoich praw do dawnego majątku Romanowów na terenie Polski, m.in. wystąpiła z roszczeniem dotyczącym tzw. Domu Księcia i "willi generalskiej" w Częstochowie. Do procesu jednak nie doszło, bo nie było jej stać na wpłacenie wadium. W 1930 roku wystąpiła Natalia Szeremietiejewska Brassow z Paryża z pozwem do Sądu Ziemskiego w Częstochowie. Mieniła się spadkobierczynią Wielkiego Księcia Michała II jako jego morganatyczna żona i matka syna. Wartość pozwu określono na 1 mln zł i dotyczyła Księcia Domu oraz tzw. willi generalskiej przy alei Wolności.

Natalia zmarła na raka w Paryżu, w całkowitej biedzie. Została pochowana na Cimeriere de Passy, a później obok niej pogrzebano jej syna Jerzego, który zmarł w wieku 20 lat w wypadku samochodowym, 22 lipca 1931 roku.


Żródła:

Natalia Szeremietjewska "w Wikipedii"