Podhorski herbu własnego, rodzina kniaziów ruskich, wywodząca się od Wsiewołoda Mścisławowicza (zmarł w 1138 roku), księcia nowogrodzkiego, perejasławskiego i wyszhorodzkiego, wnuka Włodzimierza II "Monomacha", wielkiego księcia kijowskiego. Nazwisko wzięli zapewne od miejscowości Podhorce lub Podhorcze, związanej z ich władztwem na obszarze dawnego Wołynia. Do XVII wieku byli wyznawcami prawosławia, później przeszli na rzymski katolicyzm. Protoplastą polskiej linii jest kniaź Hrehory (urodzony w 1529 roku, zmarł po 1591 roku), syn namiestnika nowogrodzkiego Fedora Dawidowicza. Uszedł on w 1563 roku wraz z grupą innych kniaziów i bojarów z Rosji na dwór króla Zygmunta II Augusta, wskutek zagrożenia represjami ze strony cara Iwana IV "Groźnego", za udział w spisku. Król nadał mu listem z 17 listopada 1563 rku, skierowanym do starosty krzemienieckiego Mikołaja księcia Zbaraskiego, dobra Cecyniowce w powiecie krzemienieckim. Ostatnim znanym potomkiem Hrehorego, który oficjalnie używał tytułu kniaziowskiego był Aleksander (urodzony w 1760 roku, zmarł w 1812 roku), z linii lemieszczańskiej.
W XIX wieku poszczególni członkowie rodu otrzymali potwierdzenie szlachectwa ukazami departamentu Heroldii w Sankt Petersburgu, albo zaliczenie do rodu dekretami deputacji wywodowych odpowiednich guberni, m. in. kijowskiej i podolskiej z wpisaniem do części VI guberialnych ksiąg szlacheckich.
Dewizy rodu: "Ne po hramoti" lub "Iure suo" (Swoje prawo).
Żródła:
Podhorski w "POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNO-GENEALOGICZNY"
Podhorski w "herbarz Tadeusza Gajla, Lecha Milewskiego"