herb Drużyna

Inna nazwa: Corrulus, Curvatura, Drużyna, Krzywaśnic, Krzywaśń, Krzywaśny, Szreniawa z Krzyżem.

Blazon: W polu czerwonym rzeka srebrna w skos, czyli jak S przewrócone płynąca bez krzyża. W klejnocie głowa lwa złota bez korony między dwiema czarnymi trąbami myśliwymi, u każdej z nich cztery dzwonki wiszą.

Współczesny opis: W polu czerwonym krzywaśń srebrna. Klejnot: Lwia głowa na wprost, między dwoma rogami myśliwskimi z dzwonkami sokolimi złotymi.

Opis u Niesieckiego: W polu czerwonym rzeka srebrna w skos, czyli jak S przewrócone płynąca. W klejnocie głowa lwa złota bez korony między dwiema trąbami myśliwymi, u każdej z nich cztery dzwonki wiszą. Jedni go familianci tak zażywają, że na wierzchu rzeki kładą krzyż i to zowią Śreniawa, drudzy bez krzyża rzekę noszą i chcą to mieć Drużyną. Inni lwa na hełmie nie zażywają, ale tylko same trąby.

Herb z czasów Dynastii piastów. Najstarszy zapis z 1385 roku.

Identyczny z odmianą herbu Śreniawa zwaną Śreniawą bez krzyża.

Najwcześniejsze wzmianki: Herb Drużyna jest pierwotną wersją herbu Szreniawa. Tak też o nim mówi Bartosz Paprocki w Herbach Rycerstwa Polskiego, powołując się na Długosza, który, opisując śmierć biskupa Stanisława w 1060 roku wymienia Szreniawitów, gdzie w opisie herbu nie wspomina się o krzyżu, a jedynie o samej rzece w tarczy. Taką właśnie pieczęcią posługiwał się jeszcze początkowo w 1371 roku Jan Kmita, starosta ruski, przed uzyskaniem stanowiska starosty krakowskiego. Część spośród rodów pieczętujących się herbem Drużyna, stanowiła faktycznie drużynę tego starosty i pozostała przy tej wersji herbu. Zauważyć należy, że w większości byli to krewni starosty. Ważną wskazówką jest fakt że od tego momentu pojawiać się zaczyna w zapiskach nowa proklama starożytnego herbu Szreniawa, a mianowicie Drużyna. Konkludując, pierwotnie funkcjonował herb o nazwie Szreniawa, ale bez krzyżyka, a od 1371 roku, gdy udostojniony dodaniem krzyżyka herb zatrzymał proklamę Szreniawa, pozostający przy wcześniejszej wersji herbu wprowadzili dla odróżnienia nowe zawołanie - Drużyna.

Herbowi: Białonocki, Białowodzki, Blencki, Bochun, Boczowski, Czemierz, Czerniawski, Drużyna, Kozubowski, Kurczewski, Kwilecki, Laskowski, Lutomski, Łapka, Mikulski, Słupski, Sowa, Sąspowski, Stadnicki, Szow, Szowa.

Odmiany herbu:

herb Białęga

Inne nazwy: Białąga, Krzywaśń w polu żółtym.

Polski herb szlachecki. Herb taki wyróżniają Ostrowski, Orgelbrand, Boniecki i Gajl, natomiast Józef Szymański i Franciszek Piekosiński uważają, że jest to tylko wariant barwny herbu Drużyna.

Blazon: Według Ostrowskiego, Orgelbranda, a za Ostrowskim Gajla: w polu złotym rzeka srebrna. (klejnot - brak informacji).

Adam Boniecki zamieścił rysunek, na którym herb jest identyczny z Drużyną (łącznie z barwami i klejnotem), co jednak stoi w sprzeczności z jego cytatem: Crzywasz in campo flaveo, tj. krzywaśń w polu żółtym.

Najwcześniejsze wzmianki: Boniecki wymienia rodzinę Biechowskich z Biechowa w powiecie wiślickim. Długosz, a za nim późniejsi heraldycy, mieli przypisać Biechowskim zamieszkującym województwa sandomierskie i krakowskie herb Ogończyk, tymczasem zapiska sądowa radomska z 1473 roku podaje, że dziedzice Biechowa z powiatu wiślickiego należeli do zawołania Białągi. Stawić miał się bowiem Stefan z Biechowa i Jan z Żelechowa, obaj z powiatu wiślickiego i zeznali, że są zawołania Byałąnga, herbu Crzywasz in campo flaveo.

Boniecki wspomina Wojciecha z Biechowa, podskarbiego królewskiego w 1339 roku; najpewniej tenże Wojciech miał być też skarbnikiem królewskim w 1334 roku.

Herbowni: Biechowski.


Żródła:

Herby Polskie


"Herbarz Polski - od średniowiecza do XX wieku" - Tadeusz Gajl


Herbarz Polski


Herbarz Polski


Herbarz Polski


herb Drużyna w "Wikipedia"