herb Leliwa II

Blazon: W polu błękitnym półksiężyc złoty, nad którym takaż gwiazda. W klejnocie, na trzech piórach strusich, samo godło. Labry błękitne, podbite złotem.

Wzmianki: Według Ostrowskiego jest to odmiana przysługująca niektórym litewskim rodom, jak Tyszkiewiczowie. Tadeusz Gajl nie podziela tego poglądu, wymieniając inne nazwiska.

Herbowni: Mytko, Stankiewicz, Tyszkiewicz.

herb Leliwa III

Blazon: W polu błękitnym nad złotym półksiężycem sześciopromienna gwiazda złota, z której wychodzi strzała srebrna w słup, bez opierzenia. Klejnot: trzy pióra strusie.

Najwcześniejsze wzmianki: Według Ostrowskiego jest to odmiana przysługująca Cudowskim i Daszkowiczom na Litwie.

Herbowni: Cudowski, Czudowski, Daszkowicz, Daszkowicz. Tadeusz Gajl dodaje jeszcze nazwiska Daszkiewicz, Czudowski.

herb Leliwa IV

Inna nazwa: Podlaski

Blazon: W polu błękitnym nad złotym półksiężycem barkiem do góry sześciopromienna gwiazda złota. Klejnot: godło na opak. Labry błękitne podbite złotem.

Odmiana używana na Kaszubach, na Podlasiu i na Litwie.

Najwcześniejsze wzmianki: Podług Ostrowskiego odmiana przysługiwała Poliwczyńskim w Prusach. Dunin-Borkowski przytacza Poliwczyńskich w ziemi różańskiej w 1764 roku, natomiast Niesiecki wspomina ich w ziemi zawskrzyńskiej.

Według Ostrowskiego początek odmiany niewiadomy. Wspomina on o pieczętującej się tym herbem rodzinie Podlaskich na Kaszubach, a także o pieczęci o tym kształcie z XVIII wieku Szczęsnego Połońskiego, poborcy nowogrodzkiego.

Herbowni: Podlaski, Podleski, Połoński. Tadeusz Gajl do listy herbownych dodaje jeszcze nazwisko Podleski. Herbem identycznym merytorycznie, ale o nieznanych barwach i klejnocie posługiwali się Zapędowscy z Kaszub.

herb Leliwa V

Blazon: Juliusz Karol Ostrowski odmianę blazonuje następująco: W polu czerwonym na środku gwiazda a pod nią półksiężyc. Klejnot: Nad hełmem z koroną pięć pawich piór, a na nich gwiazda pod którą półksiężyca.

Odmiana używana na Litwie.

Najwcześniejsze wzmianki: Prawdopodobnie najstarsza odmiana Leliwy. Ostrowski pisze jednak, że nie ma pewności, aby ta odmiana miała istnieć gdziekolwiek poza Litwą. Kojałowicz opisując Leliwę miał właśnie podać czerwoną barwę pola.

Orzechowski i Paprocki mieli wspominać, że w Polsce niektóre domy używały Leliwy w polu czerwonym, rodzin tych jednak nie wymienili.

Według prof. Małeckiego Granowscy z Wielkopolski nie Leliwici tylko herbu podobnego do Leliwy, w końcu XIV wieku. Leliwę przyjęli; a przez ożenek wszedłszy w posiadanie Pilczy przezwali się Pileckimi. Przypuszcza on, że ponieważ poprzednimi właścicielami Pilczy byli Toporczykowie, a Topór jest na czerwonym polu, mógł to być powód dla którego Leliwa Pileckich była w polu tej barwy. Możliwe jest także, że Granowscy prawdziwymi Leliwitami nie będąc, w czasie gdy barwy herbów się ustalały, z porządku rzeczy musieli przyjąć odmianę.

Nobilitacja szlachty pochodzenia żydowskiego sięga w Polsce przełomu XV/XVI wieku, kiedy zostało nobilitowanych 4 neofitów: m.in. z Wielkiego Księstwa Litewskiego w osobie Abrahama Ezofowicza vel Józefowicza nadany podczas Hołdu Pruskiego w 1525 roku przez króla Zygmunta I "Straego".

Herbowni: Abramowicz, Granowski, Józefowicz, Jura (odmiana Dżura), Piechowski, Pilecki, a także inne nieznane z nazwy rodziny.

herb Leliwa VI

Blazon: W polu błękitnym nad złotym półksiężycem sześciopromienna gwiazda złota. Nad hełmem w koronie na złączeniu dwóch skrzydeł błękitnych półksiężyc złoty. Labry błękitne podbite złotem.

Najwcześniejsze wzmianki: Odmiana używana w Prusach. Według Ostrowskiego odmiana przysługiwała rodzinie polskiej noszącej nazwisko Leliwa w Prusach. Tadeusz Gajl nie potwierdza tego nazwiska.

Herbowni: Leliwa.

herb Leliwa VII

Blazon: na tarczy starofrancuskiej, w polu nieznanym półksiężyc, nad którym gwiazda, przecinająca go przedłużonym dolnym promieniem. Jest to wizerunek herbu Leliwa z pieczęci bliżej nieokreślonego Jerzego z początku XIV wieku.

herb Leliwa VIII

Blazon: na tarczy starofrancuskiej, w polu niewiadomym półksiężyc, nad którym gwiazda. W klejnocie samo godło. Tak przedstawiono herb na pieczęci Spycimira.

herb Leliwa IX

Blazon: na tarczy starofrancuskiej, w polu nieznanym gwiazda nad pasem lewoskośnym. Jest to wizerunek z pieczęci z 1346 roku, jako odmianę Leliwy sklasyfikował ją Piekosiński.

herb Leliwa X

Blazon: na tarczy starofrancuskiej, w polu błękitnym półksiężyc złoty, nad którym takaż gwiazda, ośmiopromienna. Tak przedstawiono Leliwę w Roli Marszałkowskiej z 1461 roku.

herb Leliwa XI

Blazon: na tarczy starofrancuskiej, w polu niewiadomym półksiężyc na opak, pod którym gwiazda. Taki herb widnieje w kościele w Opocznie.

herb Leliwa XII

Blazon: na wyszukanym kartuszu renesansowym, w polu błękitnym półksiężyc złoty, nad którym takaż gwiazda. Gwiazda jest tylko w połowie w polu wyznaczanym ramionami półksiężyca.

Najwcześniejsze wzmianki: Jest to XVI wieczna stylizacja Leliwy z Herbarza Ambrożego. Obecnie nie uważa się ich za samodzielne odmiany. Nie wzmiankują o nich autorzy współczesnych opracowań - Tadeusz Gajl, Alfred Znamierowski i Józef Szymański. Gajl pisze wprost, że opuścił liczne wersje rysunkowe, odmiany kształtu i maniery.


Żródła:

Herby Polskie


Herby Polskie


"Herbarz Polski - od średniowiecza do XX wieku" - Tadeusz Gajl


Herbarz Polski


herb Leliwa w "Wikipedii"