herb Lew
Inna nazwa: Lew I
Herbowni: Bytomski, Czarnecki, Danichowski, Darzyk, Darzyński, Drużbacki, Eksner, Hrynakowski, Kiedrowski, Kieytala, Kołodziński, Koniecki, Kuffra, Kurbski, Kurpski, Lew, Locci, Majewski, Mienicki, Miennicki, Omieński, Omiński, Paczki, Pyrszewski, Rusken, Ruski, Ruszczyński, Rymwid, Szłochow, Tarczyński, Tyskowski, Wanert, Wulfowicz, Wysk, Zarembieński, Zieratyński.
Odmiany herbu:
herb Czirson
Inna nazwa: Cyrzan II, Cerzan, Cirson, Cyrson, Czirzon, Czyrson, Lew VII, Szyrsam, Zirsam, Zürson, Zürson-Studziński, Czyrzan-Studziński, Studziński, Studzieński, Studzinski, Czirson-Studziński, Czyrzan Studziński, Lew odmienny
Kaszubski herb szlachecki, według Przemsyława Pragerta odmiana herbu Lew.
Herb występował przynajmniej w trzech wariantach. Opisy z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego. Zestawienia dokonał Przemysław Pragert:
herb Czirson
Inna nazwa:
Blazon: W polu czerwonym lew srebrny, wspięty, trzymający w prawej łapie miecz, w lewej koronę. Klejnot: nad hełmem w koronie pół lwa jak w godle. Labry czerwone, podbite srebrem.
Według Uruskiego (Rodzina. Herbarz szlachty polskiej) i Ledebura (Adelslexikon der preussche Monarchie von...) wariant ten ma w klejnocie trzy pióra strusie.
herb Cyrzan II
Inna nazwa: Czyrson, Szyrsam, Zürson, Czyrzan-Studziński, Studziński odmienny, Studzieński, Studziński, Czyrzan-Studziński, Lew odmienny
Blazon: W Polu błękitnm, lew złoty, w koronie, labry błękitne, podbite złotem.
Najwcześniejsze wzmianki:
Wariant podstawowy wymieniają Emilian Szeliga-Żernicki (Der polnische Adel, Die polnischen Stamwappen), Nowy Siebmacher (jako herb Studziński II, herb Zürson II), Winckler (Die nationalitaten Pomerellens), Ledebur (Adelslexikon der preussichen Monarchie von...) i Juliusz Karol Ostrowski (Księga herbowa rodów polskich, jako herb Studziński I). Odmianę przytoczył Ostrowski (jako herb Studziński II) oraz Nowy Siebmacher (herb Studzinski).
Herbowni: W herbie Czirson - Cyrzan, Cerzan, Cierszan, Cirson, Cirzon, Cyrsan, Cyrson, Cyrzon, Cyzon, Cyżon, Czerson, Czirson, Czirzen, Czürson, Czyrson, Czyrzan, Szyrsam, Zirsam, Zirsen, Zirson, Zurson, Zürsohn, Zürson). Rodzina przyjmowała też niekiedy nazwiska odmiejscowe: Dąbrowski, Gostkowski, Studziński, Jeleński.
Herb z lwem miał przynależeć gałęziom ze Studzienic i Gostkowa, o nazwiskach Studziński i Gostkowski. Rodzina z Osławy Dąbrowy i Dąbrowy Czarnej, a więc być może nazwiska Dąbrowski, miała używać herbu Czirson II.
Herb gałęzi o nazwisku Jeleński nie jest znany.
Tadeusz Gajl wymienia jeszcze inne rodziny mające używać tego herbu (w wersji z klejnotem tautologicznym): Darzyk (Darzyński), Paczki, Służewski (Szłochow). To oczywiście przeczy faktowi, podawanemu przez Pragerta że herb ten miał być herbem własnym Czirsonów. Ponadto, Pragert przytacza nieco inne, choć zbliżone treścią (co mogło być źródłem pomyłki wcześniejszych autorów) herby dla Darzyków, Paczków i Służewskich.
herb Dorzyn
herb Eksner Baron
Inna nazwa: Oechner.
Herbowni: Eksner, Orchner.
herb Kiedrowski
Inna nazwa: Lew-Kiedrowski, Loewe-Kiedrowski, Lew odmienny
Kaszubski herb szlachecki, według Przemysława Pragerta odmiana herbu Lew.
Blazon: Herb znany przynajmniej w trzech wariantach. Opisy z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego:
herb Kiedrowski I
Inna nazwa: Lew-Kiedrowski, Loewe-Kiedrowski, Lew odmienny
Blazon: Na tarczy dzielonej w krzyż w polach I i III, błękitnych, trzy gwiazdy złote 2 i 1, w polach II i IV, srebrnych, trzy róże czerwone, 2 i 1. Klejnot: nad hełmem w koronie pół lwa bez ogona, złotego, w koronie, trzymającego obiema łapami strzałę czerwoną z błękitnym żeleźcem i upierzeniem złotym. Labry z prawej błękitne, podbite złotem, z lewej czerwone, podbite srebrem.
herb Kiedrowski I a
Inna nazwa: Lew-Kiedrowski, Lew odmienny
Blazon: Na tarczy dzielonej w krzyż w polach I i III, błękitnych, trzy gwiazdy siedmiopromienne, złote 1 i 2, w polach II i IV, czerwonych, trzy róże naturalne, srebrne, 1 i 2. Klejnot: nad hełmem bez korony pół lwa złotego bez ogona, trzymającego obiema łapami strzałę srebrną. Labry z prawej błękitne, podbite złotem, z lewej czerwone, podbite srebrem.
herb Kiedrowski I b
Inna nazwa: Lew-Kiedrowski, Loewe-Kiedrowski, Lew odmienny
Blazon: W polu srebrnym z prawej strony tarczy mniejsza tarcza dzielona w krzyż, nakryta koroną o pięciu pałkach, na niej w polach I i III, błękitnych, trzy gwiazdy złote, 2 i 1, w polach II i IV, trzy róże naturalne, srebrne, 1 i 2; z lewej strony lew wspięty, naturalnej barwy, z głową do tyłu, trzymający w obu łapach strzałę. Klejnot: nad hełmem bez korony pół lwa naturalnego, bez ogona, trzymającego obiema łapami strzałę srebrną. Labry czarne podbite srebrem. Pod tarczą wstęga z dewizą Fortis et fidelis (Silny i wierny).
Najwcześniejsze wzmianki: Wariant podstawowy wymieniany w herbarzach Żernickiego (Der polnische Adel, Die polnischen Stamwappen), Bonieckiego (Herbarz polski jako Kojtala). Zarówno ten wariant herbu, jak i pozostałe znane są z prywatnych materiałów rodziny Kiedrowskich. Przemysław Pragert przypuszcza, że początek wariantom Ia i I dał wariant Ib, łączący na tarczy herby Lew V lub Lew III Kiedrowskich z herbem jakiejś skoligaconej rodziny (nie do końca zgodnie z zasadami heraldyki). Warianty Ia i I mają być poprawniejszymi heraldycznie stylizacjami tego herbu. Wariant Ib, opisany jako Signum de Loewe-Kiedrowski in bonis villae Kiedrau Palatinatus Pomeranensis, został w początku lat dwudziestych wieku XX przywieziony przez emigrujących Kiedrowskich do USA.
Rodzina Kiedrowskich: Kiedrowscy to drobna szlachta kaszubska ze wsi Kiedrowice. Pierwsza wzmianka o rodzinie z 1570 roku (Świętek i Łukasz Kiedrowscy), kolejne z 1662 roku (sześciu Kiedrowskich), z 1696 roku (Jan Kiedrowski, Marianna Kiedrowska, Kazimierz Kiedrowski, Krzysztof Kiedrowski), z 1703 roku (Kazimierz Kiedrowski). Rodzina w XVIII wieku oprócz działów w gnieździe, posiadała też części we wsiach: Mściszewice, Podjazy, Lipnica, Prądzona, Półczno, Rekowo, Studzienice. W rodzinie funkcjonowało wiele przydomków: Kojtała (Chojtalek, Kajtała), Lew (Loewe, Lewi), Maciej, Okaty, Orlik, Paszk (Pask), Orlik, Reszka, Retka, Staszylwów, Żołtk. Do czasów współczesnych przetrwał przydomek Lew. Z rodziny Lew-Kiedrowskich wywodzili się Augustyn (żył w latach 1873-1939) oraz Leon (żył w latach 1873-1917) Lew-Kiedrowscy, działacze społeczni i ich bratanek Władysław (żył w latach 1900-1939), filomata, zamordowany w 1939 roku. Synowie Władysława: Jerzy (urodzony w 1934 roku), współtwórca wielu kaszubskich i pomorskich instytucji, Wojciech (urodzony w 1937 roku), twórca i wieloletni redaktor naczelny Pomeranii.
Herbowni: Kiedrowski. Rodzina używała licznych przydomków: Kojtała (Chojtalek, Kajtała), Lew (Loewe, Lewi), Maciej, Okaty, Orlik, Paszk (Pask), Orlik, Reszka, Retka, Staszylwów, Żołtk. Herby zawierające motyw lwa przysługują według Pragerta rodzinie z przydomkiem Lew. Żernicki napisał, że wariantu I używali też Kojtałowie.
Kaszubscy Kiedrowscy znani są z licznymi innymi herbami. Przemysław Pragert uważa, że Lew-Kiedrowscy pierwotnie używali herbów z samym lewem: Lew V, Lew III lub Lew z Tarczą. Przedstawiciel rodziny użył w 1772 roku pieczęci z Ostoją. Przedstawiciel gałęzi osiadłej w Królestwie Polskim wylegitymował się w 1838 roku z herbem Sas. Podobnego do Sasa herbu (Kiedrowski II) używali też Kiedrowscy osiadli w XVIII-XIX wieku w ziemi bytowskiej. Józef Lew-Kiedrowski, żyjący na przełomie XVIII i XIX wieku użył natomiast pieczęci z herbem Kiedrowski III (Brochwicz odmiana). Martin von Kiedrowski zarejestrował w Niemczech 30 grudnia 1993 roku herb określany przez Pragerta jako Kiedrowski IV.
herb Kierdowski IV
Blazon: Na tarczy dwudzielnej w słup głowę bawolą także w słup z prawej srebrną w polu czarnym, z lewej czarną w polu srebrnym z rogami złotymi, po bokach mającymi gwiazdę złotą z prawej, czerwoną z lewej, z różą czerwoną w środku. W klejnocie, bez korony, dwa rogi bawole złote z różą czerwoną w środku, na zewnątrz rogów po trzy gwiazdy czerwone w słup. Labry czarne, podbite srebrem.
Herb ten zrywa całkiem z symboliką wszystkich historycznych herbów Kiedrowskich. Drugim tego typu herbem zrywającym z tradycją jest herb Kiedrowski V, używany przez gałąź osiadłą w Niemczech.
herb Krubski Książę
Herbowni: Krubski (kniaziowie).
herb Lew z Laurem
Herbowni: Czempiński.
herb Lew z Tarczą
Inna nazwa: Lew III
Blazon: Opis z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego: W polu błękitnym lew wspięty, złoty, stojący na skałach, z tarczą gotycką srebrną w lewej i trzema liliami srebrnymi w wachlarz w prawej łapie. Klejnot: nad hełmem w koronie pół lwa jak w godle. Labry błękitne, podbite złotem.
Kaszubski herb szlachecki.
Najwcześniejsze wzmianki: Herb znany ze zbiorów Uwe Kiedrowskiego jako jeden z herbów Kiedrowskich oraz z innych materiałów rodzinnych Kiedrowskich.
Herbowni: Przemysław Pragert przypuszcza, że mógł to być jeden z herbów używanych pierwotnie przez Kiedrowskich.
herb Lew Złoty
Inna nazwa: Lew Żółty
Herbowni: Majewski.
herb Lew II
Inna nazwa: Krupski, Borzyszkowski II, Chadyn-Borzyszkowski, Szada-Borzyszkowski, Lew odmienny
Blazon: W polu czerwonym lew złoty wspięty. W klejnocie nad hełmem w koronie trzy pióra strusie. Labry czerwone, podbite złotem.
Herbowni: Aponowicz, Bańkowski, Borski, Borzyszkowski, Borzyszkowski-Szada, Borzyszkowski-Chadyn, Borzyszkowski-Pomojski, Borzyszkowski-Pomyjski, Borzyszkowski-Pomeske, Borzyszkowski-Pomyski, Borzyszkowski-Wysk, Buchwald, Burski, Bytomski, Chadyn, Charewicz, Ciemiński, Danichowski, Danikowski, Darzyk, Darzyński, Dąbrowski, Eksner, Guminiewski, Gumiński, Heski-Kołodziński, Hrynakowski, Kamiński, Kiedrowski, Kieytala, Kołodziński, Koniecki, Krąpiechowski, Krępiechowski, Kuffra, Kurbski, Krupski, Kurpski, Lew, Lewiński, Lipka, Mienicki, Miennicki, Norejko, Noreyko, Omieński, Omiński, Paczki, Podjaski, Pomojski, Pyrszewski, Ruski, Rusken, Rymwid, Spiechalski, Starzyński, Studziński, Szłochow, Tarczyński, Trokin, Tyskowski, Wanert, Wojtkiewicz, Wolwowicz, Wulfowicz, Wysk, Zarembieński, Zarembiński, Zieratyński
Najwcześniejsze wzmianki: Polski herb szlachecki, używany przez kilka rodzin. Przynajmniej dwie z nich były rodzinami kaszubskimi. Herb Lew II jest odmianą herbu Lew.
Wzmiankowany przez Potockiego (Poczet herbów...), Chrząńskiego w Tablicach odmian jako herb ruskiej rodziny Krupskich. Bez barw przytacza go Emilian Szeliga-Żernicki jako herb Szada- i Chadyn-Borzyszkowskich z Kaszub. Inne gałęzie tej rodziny używały herbów Borzyszkowski, Borzyszkowski III, Łodzia, mogły używać także herbu Sas.
herb Lew II
Inna nazwa: Krupski, Borzyszkowski II, Chadyn-Borzyszkowski, Szada-Borzyszkowski, Lew odmienny
Blazon: Opis z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego: W polu czerwonym lew złoty wspięty. W klejnocie nad hełmem w koronie trzy pióra strusie. Labry czerwone, podbite złotem.
Najwcześniejsze wzmianki: Wzmiankowany przez Potockiego (Poczet herbów...), Chrząńskiego w Tablicach odmian jako herb Krupskich. Bez barw przytacza go Emilian Szeliga-Żernicki jako herb Szada i Chadyn-Borzyszkowskich z Kaszub. Inne gałęzie tej rodziny używały herbów Borzyszkowski, Borzyszkowski III, Łodzia, mogły używać także herbu Sas.
Herbowni: Rodziny kaszubskie: Borzyszkowski - rodzina ta miała używać przydomków Szada i Chadyn. Pomojski (Pomyjski, Pomeske, Pomyski).
Tadeusz Gajl oprócz tego wymienia inne rodziny tego herbu: Krupski, Wysk, Zarembieński. Wysk to jeden z przydomków Borzyszkowskich, ale Pragert twierdzi, że nosiła go rodzina, używająca herbu Borzyszkowski.
Prawdopodobnie nie ma pokrewieństwa między różnymi rodzinami używająycmi tego herbu, szczególnie między rodami kaszubskimi, a ruskimi. Zachodzi tu jedynie przypadkowa zbieżność herbów.
herb Lew III
Blazon: Opis z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego: W polu czerwonym lew złoty wspięty, ukoronowany, trzymający w prawej łapie miecz. Klejnot: nad hełmem w koronie samo godło. Labry błękitne, podbite złotem.
Najwcześniejsze wzmianki: Herb pojawił się w herbarzu Nowy Siebmacher, znany także ze zbiorów Uwe Kiedrowskiego jako jeden z herbów Kiedrowskich.
Herbowni: Przemysław Pragert przypuszcza, że tego herbu mogła pierwotnie używać rodzina Kiedrowskich. Tadeusz Gajl wymienia jeszcze tego herbu rodziny Brunicki, Lewiecki i Rusken (Ruski).
Herbowni: Brunicki, Lewiecki, Rusken, Ruski.
herb Lew IV
herb Lew V
Inna nazwa: Lew-Kiedrowski, Stresz
Blazon: Opis z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego: W polu błękitnym lew złoty wspięty. Klejnot: nad hełmem w koronie pół lwa złotego, wspiętego. Labry błękitne, podbite złotem.
Kaszubski herb szlachecki, odmiana herbu Lew.
Najwcześniejsze wzmianki: Herb pojawił się w herbarzu Nowy Siebmacher, znany także ze zbiorów Uwe Kiedrowskiego jako jeden z herbów Kiedrowskich.
Herbowni: Kuffka, Nieznachowski, Niezuchowski, Nieżuchowski, Strzesz, Strzeszko, Strzeszon.
Przemysław Pragert przypuszcza, że tego herbu mogła pierwotnie używać rodzina Kiedrowskich z przydomkiem Lew. Tadeusz Gajl wymienia jeszcze tego herbu rodzinę Strzesz (Strzeszko, Strzeszon).
Bardzo podobnego herbu, Lew VI (Gruba, Nieznachowski) używały rodziny Grubów i Nieznachowskich (Niezuchowski, Nieżuchowski).
herb Lew VI
Inna nazwa: Gruba I, Grubba, Grubbe, Grubben, Gruben, Nieznachowski, Niesnachow, Nesuchow, Niezuchowski, Nieżuchowski, Lew
Blazon: W polu błękitnym lew wspięty, złoty. Klejnot: nad hełmem bez korony pół lwa bez ogona jak w godle. Labry błękitne, podbite złotem.
Herb ten błędnie rekonstruuje Żernicki, dając lwa w klejnocie między dwoma skrzydłami orlimi.
herb Gruba I odmienny
Inna nazwa: Grubbe, Lew VI odmienny
Blazon: W polu błękitnym lew wspięty, złoty. Lew w klejnocie jest cały, z ogonem.
Kaszubski herb szlachecki, według Przemysława Pragerta odmiana herbu Lew.
Herbowni: Gruba (Grubba, Grubbe, Grubben, Grube, Gruben, Gruby) oraz Nieznachowski (Nesnachow, Nesnachowski, Nesnechow, Nessnachow, Nesuchow, Niezuchowski, Nieżuchowski (błędnie Niezachowski).
Herbu tego używali zapewne Grubowie z nazwiskiem odmiejscowym Krepiechowski (Klempiechowski, Krampichowski, Krampiechowski, Krampikowski, Krampkewitz, Krempechowski, Krempechowsky, Krempiechowski, Krzempiechowski, Krzępiechowski). Grubowie-Krępiechowscy mogli też używać herbu Gruba II.
Krępiechowscy z innymi przydomkami używali zapewne innych herbów: Białk, Płochnicki (Płochęć), Pawelc, Bronk. Tadeusz Gajl przypisał Nieznachowskim bardzo podobny herb, nazwany Lew V (błędnie).
herb Lew VII
Herbowni: Czirson, Darzyk, Darzyński, Paczki, Służewski, Studziński, Szłochow.
herb Lew VIII
Herbowni: Lewiński.
herb Lew IX
Herbowni: Wagner.
herb Lindenowski
Inna nazwa: Lew odmienny
Blazon: Tarcza w skos, w polu górnym, czerwonym, pół lwa złotego wspiętego, pole dolne w cztery skosy na przemian srebrne i błękitne. Całość w bordiurze złotej. Klejnot: nad hełmem, w zawoju czerwono-srerbno-błękitnym, pół lwa jak w godle, między dwiema trąbami w pas błękitno-czerwonymi. Labry z prawej błękitne, podbite srebrem, z lewej czerwone, podbite złotem.
Herb szlachecki używany przez rodzinę polskiego pochodzenia w Prusach.
Najwcześniejsze wzmianki: Według Ostrowskiego herb gdańskiej rodziny polskiego pochodzenia, której potwierdzono szlachectwo w Prusach 21 grudnia 1799 roku według Siebmachera, zaś 13 stycznia 1790 roku według Borkowskiego.
Herbowni: Lindenowski.
herb Lipiński IV
Inna nazwa: Szur-Lipiński, Lew odmienny
Blazon: W polu lew wspięty, ukoronowany. Barwy nieznane. Klejnot: nad hełmem w koronie pół lwa jak w godle. Labry w nieznanych barwach.
Kaszubski herb szlachecki, według Przemysława Pragerta odmiana herbu Lew.
Najwcześniejsze wzmianki: Pieczęć z XVIII-XIX wieku z opisem J. Szur-Lipiński.
Herbowni: Lipiński z przydomkiem Szur.
Żródła:
herby Polskie
Herby Polskie
Herby Polskie
"Herbarz Polski - od średniowiecza do XX wieku" - Tadeusz Gajl