perwotna forma herby

herb Nalecz

Inna nazwa: Choczennica, Łęczuch, Nalancz, Nalencz, Nałęczyta, Nałonie, Pomłość, Toczennica, Toczenica

Blazon: Opis stworzony według zasad współczesnego blazonowania wygląda następująco:

W polu czerwonym pomłość lub nałęczka (Pomłość występowała w średniowiecznych przedstawieniach herbu srebrna. W klejnocie, pomiędzy rogami jelenia - panna w sukni czerwonej, z włosami rozpuszczonymi, złotymi, spowitymi nałęczką srebrną. Dziewczyna trzyma się oburącz rogów. Labry zdobiące herb są czerwone podbite srebrem.

Wizerunek taki ukształtował się najwcześniej w XVII wieku, wcześniej godło i klejnot podlegały kilku przemianom. Więcej informacji w sekcji poniżej.

Herbowni: Spośród ponad 900 rodów używających Nałęcza (Tadeusz Gajl podaje 932 nazwiska), największe znaczenie uzyskali Małachowscy, Ostrorogowie, Raczyńscy i Czarnkowscy (Czarnkowscy używali odmiany herbu, Nałęcz III, ale ukształtowała się ona na wzór pierwotnych wersji podstawowego Nałęcza). Wysoki status tych rodów został potwierdzony nadaniem tytułów hrabiowskich i stosownych odmian w herbach (patrz sekcja odmiany, alternatywne wizerunki i wersje utytułowane).

Abram, Andrzejewski, Andrzejowski, Babecki , Baczkowski, Badoracki, Baranowski, Batycki, Bączkowski, Bąklewski, Beklewski, Bendoński, Benglewski, Benklewski, Berski, Berzbortkiewicz, Bethune, Będoński, Bęklewski, Białłyszewski, Białowieski, Bielakowski, Bielański, Bielejewski, Bierwecki, Bierzwięcki, Bierżewicki, Bierżewski, Blanday, Błażejewicz, Błędostowski, Błędowski, Błogowski, Błoniewski, Błoniowski, Błoński, Bobolecki, Bobolicki, Bobrowski, Bocianowski, Bodzisławski, Bogdaszewski, Boguchwał, Bohdaszewski, Bojarski, Bolochowiec, Bołchowiec, Bołkoński, Bołochowiec, Bonczakowski, Bonisko, Boniuszko, Borkowski, Borodziński, Borsa, Borsza, Borszowicz, Bortkiewicz, Bortkowicz, Bortkowski, Borzestowski, Borzkowski, Boszkowski, Bratkowski, Brodzki, Brudzewski, Bryndzanacki, Brzański, Brzozdowski, Buczek, Buczko, Bukojemski, Buza, Bużański, Bzowski, Cal, Charbicki, Chawejłowicz, Chełmicki, Chełmicki-Sapa, Chełmicki-Zaspa, Chełmiński, Cherubinowicz, Chinowski, Chlebicki, Chłembowski, Chłębowski, Chłopecki, Chmar, Chmara, Chmiel, Chodakowski, Chomiąski, Chomięcki, Chrepkowicz, Chwalibogowski, Chwat, Chynowski, Cichocki, Ciechanowicz, Ciechocki, Ciechowski, Ciepieński, Ciepiński, Conradi, Cwiklicz, Czasoński, Czech, Czeperowski, Czepiński, Czerniewicz, Czołpiński, Ćmachowski, Ćwikliński, Dahlke, Dalkiewicz, Darowski, Dawrowski, Dąbrowski, Debrzyński, Derszniak, Dersztorff, Ditrich, Dłuski, Dmowski, Dobaczewski, Dobrogost, Dobrosławski, Dobrowolski, Dobrzyński, Dołągowski, Dołongowski, Domasławski, Domasłowski, Domaszewski, Domosławski, Domysławski, Donajewski, Donajski, Dorohanicki, Dowgiał, Dowolg, Dowolgo, Drochiński, Drociński, Drohiciński, Drohiczański, Drohiczyński, Drohiczyński vel Drohiczański, Drohiński, Droyczewski, Drużbicki, Drużbiński, Drzewiecki, Dubieniecki, Duszyński, Dworczyński, Dwornicki, Dwornik, Dybczyński, Dybowski, Dybrzyński, Dylądowski, Dylągowski, Dylengowski, Dylkiewicz, Dzbański, Dzbeński, Dzbiński, Dziećmiarowski, Dzierżykraj, Dziewierzewski, Dziewoński, Dzułay, Dzwonowski, Dżugay, Dżułat, Dżułay, Eńko, Falcz, Felner, Felnerowicz, Filicki, Filipecki, Fortuna, Gajewski, Gartkiewicz, Garwoliński, Gasperowicz, Gawarecki, Gawin, Gawłowski, Gembicki, Gębicki, Gigański, Gilbaszewski, Gimbut, Gimbutowicz, Ginalski, Ginbut, Giżycki, Gliszczyński , Gładki, Głowacz, Głuchowski, Głuzicki, Gnuszyński, Goleszewski, Golian, Golikowski, Goloszewski, Gołębski, Gołoszewski, Gorawski, Gorski, Gorzeński, Gorzycki, Gorzyński, Gorzenski z Gorzenia (Górzna), Gosławski, Gostomski, Goszczyński, Gowarecki, Gozdzikowski, Gożewski, Górecki, Górka, Górski, Grabski, Graff, Grąbczewski, Grochala, Grocholski, Grochowalski, Grochowolski, Grodzicki, Grodziecki, Grodziński, Grot, Grzejewski, Grzymisławski, Gulczewski, Gurski, Hanowiecki, Herstopski, Hersztopski, Hłodki, Holibowski, Horaszkiewicz, Horoszkiewicz, Horoszowski, Horski, Horyszewski, Horyszowski, Horztopski, Howryłowski, Hoztopski, Hryniewicz, Hulewicz, Huściłło, Huściło, Idzelewicz, Idzellewicz, Idzikowski, Ilikowski, Iłłowiecki, Iłowicki, Iłowiecki, Imbir, Imbram, Imbramowicz, Imram, Jabłonowski, Jakusz, Jałowicki, Jałowiecki, Jamont, Jamontt, Janczewski, Janicki, Janowski, Januszewicz, Jarczewski, Jarczowski, Jargocki, Jargoski, Jarzymski, Jasielski, Jasieński, Jawecki, Jawiecki, Jeleniewski, Jeleński, Jeliński, Jełowicz, Jeńkowicz, Jezierski, Jeżewski, Jeżowski, Jędrychowski, Jędrzejewski, Jędrzejowski, Jędrzychowski, Jędrzyjewski, Jędrzyjowski, Jocher, Jodkowski, Jodłowski, Jotkowski, Juckiewicz, Judkowski, Kaczan, Kaczanowski, Kaczkowski, Kaczyński, Kagan, Kaliński, Kaliszewski, Kaliszkowski, Kalitowski, Kalitwiński, Kamieński, Kamieński z Kamiony, Kampiery, Kaniewiecki, Kaniewski, Kaniowski, Karczewski, Kardaszewski, Karkuszka, Karkuszko, Karłowicz, Karpowicz, Karpowski, Kasinowski, Kawałowski, Kazanecki, Kazański, Każdajlewicz, Kąsinowski, Kembłowski, Kębłowski, Kędzierski, Kęsicki, Kęszycki, Kibeleński, Kielbicki, Kiełbasa, Kietułk, Kissiński, Kiszewski, Klonowski, Kłobicki, Kłobocki, Kłokocki, Kłokowski, Kłonowski, Kobelecki, Kobelnicki, Kobierzycki, Kobylnicki, Kobyłecki, Kocieło, Koczan, Koczanowicz, Koczanowski, Koleński, Koleński z Kolna, Koliński, Komornicki, Komorowski, Koniewski, Konradi, Konrady, Kopczyński, Korkuć, Kormanowicz, Koroza, Korycieński, Korzanowicz, Korzenicki, Korzeniecki, Korzeniewski, Korzeniowski, Korzeń, Korzyniewski, Kosinowski, Kostecki, Koszczyński, Kozłowski , Koźmian, Kraskowski, Krasowski, Krassowski, Kraszkowski, Krazan, Krempski, Krępski, Kruchowski, Kruszkowski, Kublewski, Kucewicz, Kuczan, Kulikowski, Kulinkowski, Kunowski, Kupraszewicz, Kurkuć, Kuszycki, Kwaśniewski, Kwiatkowski, Kwieciński, Laband, Labanda, Lachowski, Laszowski, Lauterbach, Lazański, Lebiedziejewski, Ledzeński, Lekczyński, Leński, Lesenko, Lesicki, Lesiecki, Leszczkowski, Leszczyński, Leszkiewicz, Lewandowski, Lewicki, Lewiecki, Lezeński, Leziński, Leźnicki, Leżański, Leżeński, Leżnicki, Leżyński , Lęcki, Lędzki, Lipka, Lippi, Lisieński, Lisowski, Liszak, Lubieński, Lubiński, Lubsiński, Ludicki, Ludzicki, Ludziski, Lwowski, Łagiewnicki, Łakieński, Łakiński, Łakucewicz, Łaszewski, Łaszowski, Łaściszewski, Ławicki, Ławiecki, Łazański, Łażyński, Łączyński, Łąka, Łąkowski, Łążyński, Łekieński, Łęcki, Łędzki, Łękiński, Łękowski, Łokucewicz, Łomnicki, Łoniecki, Łoniewski, Łopacieński, Łopaciński, Łowecki, Łowęcki, Łowicki, Łowiecki, Łowiński, Łubkowski, Łubowski, Łukomski, Łust, Łusta, Łuszczewski, Łuszczowski, Maciurkowski, Mackiewicz , Majewski, Malicki, Malicz, Maliski, Malski, Małachowski, Małyski, Manikowski, Mańkowski, Marcinkiewicz, Marcinkowski, Markowski, Masłowski, Mazurowski, Meszyński, Męszyński, Michalecki, Michalicki, Mickiewicz, Mićkiewicz, Mierzyński, Miesłowicki, Mieszyński, Milanowski, Milkiewicz, Miłachowski, Mitraszewski, Mniski, Modlski, Mogniński, Molski, Monczyński, Montrym, Morawicki, Moszczenicki, Moszczeński, Moszczyński, Moszeński, Moszyński, Mrocki, Mroczkowski, Mrozowski, Mściwojewski, Mściwujewski, Mukiewicz, Mulewski, Muszyński, Mysłowski, Nakielski, Nalaskowski, Nałęcz, Nałęcz-Chełmicki, Nałęcz-Majewski, Nałęcz-Tłukomski, Napachański, Napachowski, Nasadowski, Nicki, Niedziałkowski, Niemierza, Niemira, Niemirowicz, Niemiryc, Niemirycz, Niemirzyc, Nienałtowski, Nienieński, Nieniewski, Nieniński, Niepokojczycki, Niesiołowski, Niesłuchowski, Nieświastowski, Nieświatowski, Niewiejski, Niewiński, Ninieński, Niniewski, Niwiński, Nojewski, Norejkowicz, Nosadowski, Nowodworski, Nowokuński, Nowopolski, Nowosielecki, Nowosielski, Obiezierski, Objezierski, Obolewicz, Oborowski, Oborski, Obrzycki, Ochmanowicz, Odachowski, Odechowski, Odrzywolski, Okoński, Okuliński, Okuński, Olkiewicz, Orchowski, Orochowski, Oryszowski, Osiński, Ostropolski, Ostroróg, Ostroróg-Prusimski, Ostrowski, Oszczonowski, Ośmiałowski, Ośniałowski, Ożarowski, Padarzewski, Padaszewski, Palenowski, Pancerski, Papuskowski, Parczewski, Parol, Parskliński, Parszchliński, Parszewski, Parul, Parzkliński, Paszkiewicz, Pawłowski, Perowski, Petraszkiewicz, Petrykowski, Pęcherzewski, Pęchorzewski, Piasecki, Piegłowski, Piergowski, Pierski, Pietraszkiewicz, Pietraszko, Pietrusiński, Pigłowski, Pilawski, Pilichowski, Piorowski, Piotrowicz, Piotrowin, Pirgocki, Pirogowski, Pirski, Piruski, Pniewski, Pniowski, Podkocki, Podlecki, Podleski, Podłęcki, Podolak, Podolski, Poklękowski, Polaski, Poleński, Poluchowicz, Połaski, Poławski, Połazki, Popiel, Popielski, Popowski, Poradziński, Porzyński, Post, Posth, Potarzycki, Prusimski, Pruszyński, Przedwieczorski, Przedzyński, Przetecki, Przetocki, Przewoski, Przewóski, Przewuski, Przędzielski, Przędzyński, Przyborowski, Przyborów, Przybysławski, Przyłęcki, Przywieczerzyński, Pulnarowicz, Pułczyński, Putkowski, Pycz, Pyczyński, Raczyński, Radaczyński, Radzicki, Ragowski, Rajewski, Ramatowski, Regacki, Regmont, Regmunt, Rogajski, Rogalski, Rogaski, Rogiński, Rokitnicki, Rokszycki, Rostworowski, Rozwarowski, Rucieński, Ruciński, Rudnicki, Rudziewicz, Rulikowski, Rumbo, Rumbowicz, Rumowski, Runowski, Rusian, Rusiłowicz, Russian, Russyan, Rychłowski, Sachno, Sachnowski, Sadokierski, Sadomski, Sadowski, Sadzyński, Samacki, Sarbski, Sempelborski, Sernicki, Setnicki, Sędywój, Sępiński, Sianożęcki, Siedlecki, Sieprawski, Sierakowski, Sieroszewski, Sierszewski, Sierzchowski, Sietnicki, Sirochowski, Sitański, Sitnicki, Skaławski, Skałecki, Skałocki, Skałowski, Skaryszewski, Skomorowski, Skomorowski vel Golian-Skomorowski, Skomoroski, Skoś, Skórski, Skrobaczewski, Skubaczewski, Skubaszewski, Sławieński, Sławiński, Słonkowski, Sobieszczański, Sobieszczański-Górny, Sobieszczański-Gurny, Sobieszczański-Nyklus, Sobieszczański-Piorun, Sobieszczański-Regmunt, Sobieszczański-Regmąt, Sobieszczański-Regmont, Sobieszczański-Rejmont, Sobieszczański-Rożniata, Sobieszczański-Skos, obieszczański-Stadło, Sobieszczański-Wił, Sobieszczyński, Sobocki, Socha, Sokolnicki, Sosnowski, Soszyński, Sozański, Sożański, Stadnikiewicz, Staniszewski, Stanowski, Stańczyk, Starczewski, Starogrodzki, Starorypiński, Stasiewicz, Stawiarski, Stempniewicz, Stromiło, Strumiłło, Strumiłowski, Struś-Kamyszkowski, Sudmont, Sulicki, Suradowski, Suski, Suyski, Swarczewski, Swaryczewski, Swaryszewski, Swaryszowski, Swarzyszewski, Sypkowski, Szadokierski, Szadokretski, Szamota, Szamotulski, Szamotuła, Szarogrodzki, Szczekocki, Szczukocki, Szemborski, Szepetowski, Szlagowski, Szubiński, Szujski, Szuyski, Szwaryszowski, Szwarzyszowski, Szyberna, Szymberski, Szymborski, Szymbowski, Szyprowski, Ślęski, Śmietanka , Śnieszek, Śnieszko, Świdwa, Świeprawski, Taplicki, Tarajewski, Tarnawski, Tarnowski, Tessarowski, Tholibowski, Timiński, Tłokomski, de Tłukom, Tłukomski, Tokbowski, Tolbowski, Tolibowski, Tomasz, Tomkiewicz, Topalski, Toplicki, Topolski, Trawiński, Trzebicki, Trzeyeński, Trzyeński, Tulibowski, Tupalski, Tupolski, Tuskiewicz, Tuszyński, Tymiński, Tynicki, Tyrzyński, Udanowski, Udowicz, Udrycki, Udrzycki, Udzielski, Uhrynowski, Uszak, Wakulewicz, Wardęski, Warszowski, Watkiewicz, Watkowski, Wąsowski, Wąssowski, Wątkiewicz, Wątkowski, Westchowski, Węgier, Wielądka, Wielądko, Wielątkowski, Wielżyno, Wielżyński, Wiencewicz, Wienicki, Wieniecki, Wiennicki, Wierszowski, Wierzbicki, Wierzbiński, Wierzbowski, Wierzchaczewski, Wierzuchowski, Wikowski, Wilga, Wilk, Wilkczycki, Wilkowski, Wilkrzycki, Wilksicki, Wilksycki, Wilkszycki, Wilkszycki vel Wilczycki, Wilkszycki-Bajak, Wilkszycki-Dworak, Wilkszycki-Gajek, Wilkszycki-Gajka, Wilkszycki-Gołąbek, Wilkszycki-Gołombek, Wilkszycki-Gombek?, Wilkszycki-Spytek, Wilkszycki-Śliwka, Wilkszycki-Ząbkowicz, Wilżyński, Wilxycki, Winiecki, Winnicki, Wir, Wisłogórski, Wisłogurski, Witowski, Włyński, Wodecki, Wojchowski, Wojciechowski, Wojnicz, Wojniesławski, Wojno, Wojnowicz, Wojnowski, Wojsławski, Wolański, Wolski, Wołucki, Wołudzki, Woyno, Wójcikowski, Wstowski, Wujcikowski, Wysocki, Zabicki, Zagajewski, Zajączkowski, Zaklikowski, Zakrzewski, Zanszyk, Zarczycki, Zarczyński, Zarszyniski, Zarszyński, Zasułtowski, Zbański, Zbąski, Zborzeński, Zdanowski, Zgliczyński, Złotopolski, Zorawski, Zrzylski, Zygmuntowicz, Żabicki, Żarcicki, Żarczyński, Żebrowski, Żołądkiewicz, Żołądkowski, Żołątkowski, Żołędkowski, Żorawski, Żórawski, Żurawski, Żwanowski, Żydowski.

Lista herbownych w artykule sporządzona została na postawie wiarygodnych źródeł, zwłaszcza klasycznych i współczesnych herbarzy. Należy jednak zwrócić uwagę na częste zjawisko przypisywania rodom szlacheckim niewłaściwych herbów, szczególnie nasilone w czasie legitymacji szlachectwa przed zaborczymi heroldiami, co zostało następnie utrwalone w wydawanych kolejno herbarzach. Identyczność nazwiska nie musi oznaczać przynależności do danego rodu herbowego. Przynależność taką mogą bezspornie ustalić wyłącznie badania genealogiczne.

Pełna lista herbownych nie jest dziś możliwa do odtworzenia, także ze względu na zniszczenie i zaginięcie wielu akt i dokumentów w czasie II wojny światowej (m.in. w czasie powstania warszawskiego w 1944 roku spłonęło ponad 90% zasobu Archiwum Głównego w Warszawie, gdzie przechowywana była większość dokumentów staropolskich). Lista nazwisk znajdująca się w artykule (w infoboksie po prawej stronie) pochodzi z Herbarza polskiego Tadeusza Gajla i została uzupełniona o jedno pominięte przez tego autora nazwisko. Jest to dotychczas najpełniejsza lista herbownych, uzupełniana ciągle przez autora przy kolejnych wydaniach Herbarza. Występowanie na liście nazwiska nie musi oznaczać, że konkretna rodzina pieczętowała się herbem Nałęcz. Często te same nazwiska są własnością wielu rodzin reprezentujących wszystkie stany dawnej Rzeczypospolitej, tj. chłopów, mieszczan, szlachtę.

Niektóre z wymienionych rodzin herbownych weszły do rodu Nałęczytów drogą adopcji herbowej. Pierwszą taką adopcją była ta z 1413 roku dla bojara litewskiego Koczana, protoplasty Koczanów, Koczanowiczów i Koczanowskich. W przypadku późniejszych adopcji, część dopuszczonych do Nałęcza otrzymała herby odmienione, ale niektórzy przyjęli Nałęcza bez żadnych zmian. Grono herbownych poszerzył w 1581 roku Andrzej Hanowiecki, przypuszczony do herbu przez Jakuba i Tomasza Wierzbińskich. Jan Dziećmiarowski został dopuszczony do Nałęcza w 1590 roku. Stefan Batory zaliczył w grono szlachty swojego kancelistę, Mateusza Postha w 1591 roku. Protoplasta rodziny Cal, Niemiec Wilhelm Cal, został adoptowany w 1596 roku przez Hieronima Gostomskiego. Kolejnym nobilitowanym był wojskowy, Stanisław Papuskowski, adoptowany przez Jana Górskiego w 1611 roku. Ostatnim przypuszczonym do niezmienionego Nałęcza był neofita Stefan Wolański w 1765 roku.

Niewątpliwie obcego pochodzenia jest nazwisko Bethune. Chodzi tu zapewne o francuski ród de Bethuné, od XVII wieku utrzymujący związki z Rzecząpospolitą. Franciszek de Bethuné, poseł francuski w Polsce, poślubił Marię Ludwikę, siostrę królowej Marii Kazimiery. Eugeniusz de Bethuné otrzymał w 1784 roku Order Orła Białego. Nie jest jasne, w jakich okolicznościach i który przedstawiciel rodu został dopuszczony do Nałęcza. Jan Korytkowski w książce Prałaci i kanonicy Katedry Metropolitarnej Gnieźnieńskiej wspomina, że Maria Katarzyna de Bethune używała odmiany w polu srebrnym Nałęcz złota. Również Kasper Niesiecki wspominał o takiej odmianie (opisując Sapiehów napisał że Alexander Paweł pojął Maryannę Katarzynę margrabiankę de Bethune z margrabiów de Bethune herbu złota Nałęcz na polu srebrnym). Tadeusz Gajl nie podaje jednak żadnej odmiany dla Bethunów, poza tym herb taki łamałby zasadę alternacji.

Ponadto na liście herbownych można znaleźć inne obco brzmiące nazwiska, których okoliczności dołączenia do Nałęczytów pozostają niejasne. Są to Blanday, Dahlke, Ditrich, Dersztorff, Falcz, Konradi - Konrady, Laband - Labanda i Lauterbach.

Często w przypadku adopcji herb nobilitowanego odmieniano, tworząc zupełnie nowy znak. Jednym z wcześniejszych takich przypadków była nobilitacja Stanisława Bartoloni z 1589 roku, adoptowanego przez Andrzeja Malickiego. Jego herb, Bartoloni miał wzbogacony rysunek i odmieniony klejnot. Podobnie było też w przypadku nobilitacji Mikołaja Łączyńskiego w 1580 roku, Jana Węgiera z 1613 roku i Ignacego Felsztyńskiego z 1780 roku, których herby własne Łączyński, Węgier i Felsztyński różniły się od Nałęcza klejnotami. Jan Girk został zaliczony w poczet polskiej szlachty przez dołączenie Nałęcza do własnego herbu rodowego. Jego herb Girk był dwupolowy.

Zachodziły też sytuacje, w których adoptowano jednocześnie do Nałęcza i innego herbu, łącząc dwa godła ze sobą. Tak przebiegły nobilitacje z 1556 roku dla braci Janczewskich oraz z 1552 roku dla Jana Graffa z żoną. Oba herby (Graff i Janczewski) powstały z połączenia Nałęcza i Poroni (w/g Anny Wajs - Gozdawy). Zarówno Graffowie jak i Janczewscy, a przynajmniej niektórzy z nich, używali w czasach późniejszych Nałęcza bez żadnych dodatków.

Podobnie wyglądała sprawa adopcji Mikołaja Bucelli i jego siostrzeńca, Prospera Lippi, indygenowanych za zasługi w wojnie z Moskwą. Mikołaj został adoptowany do herbów Nałęcz Stanisława Gostomskiego i Lis Lwa Sapiehy, czego efektem jest herb własny Bucella, powstały przez połączenie godeł wzmiankowanych herbów i herbu rodowego. Prospero natomiast, miał według Szymańskiego otrzymać jedynie dodatek Nałęcza, bez Lisa. Kasper Niesiecki podaje, że rodzina Lippich używała Nałęcza bez połączenia z herbem rodowym Bucellich. Boniecki wzmiankuje jeszcze matkę Prospera, Małgorzatę, która wyszła powtórnie za mąż w Polsce.

Stanisław Dziadulewicz twierdzi, że Korkuciowie są rodziną pochodzenia tatarskiego. Świadczyć miałoby o tym częste użycie imienia Eljasz w rodzinie. Według niego Nałęcza miały też używać tatarskie rodziny Mićkiewiczów, Grocholskich i Sołtanowiczów. Serwis Tatarzy polscy wymienia nazwisko Jałomowicz, nie przytaczane przez Tadeusza Gajla, jako nazwisko rodziny tatarskiej, używającej Nałęcza.

Seweryn Uruski pisze, że Adam Benedykt Jocher otrzymał wraz z synami szlachectwo z Nałęczem w roku 1845, w Cesarstwie. Jest to dość niespotykana sytuacja, gdy obcy władca nadaje rdzennie polski herb bez żadnych odmian.

Polski herb szlachecki, związany z zawołaniami Nałęcz i Nałęcz Jezioro. Jeden z najstarszych herbów polskich - zachował się na pieczęci z roku 1293, zaś legendy herbowe umieszczają jego początek w czasach pierwszych Piastów. Występował głównie w gnieździe rodu Nałęczy - Wielkopolsce.

Legendy herbowe: Istnieją różne podania dotyczące powstania herbu. Pierwsze odnaleźć można u XVI-wiecznego heraldyka Bartosza Paprockiego w Gnieździe cnoty:

Gdy wiara krześcijańska w Polszcze się zaczęła,

Nie chcieli bałwochwalstwa przestać domów siła,

Miecław, monarcha święty, groźbą, prośbą, dary

Przymuszał je pokinąć on zły zwyczaj stary.

Sam krzcząc, swymi rękoma głowy zawięzował,

Miasty, wsiami i zamki hojnie ich darował.

Darował i tym znakiem, chustą zawiązaną,

Za herb im na wieczny czas z potomstwem daną.

Nieco inną wersję tej legendy zamieszcza 200 lat później XVIII-wieczny zakonnik Kacper Niesiecki:

Mieczysław, z monarchów polskich pierwszy chrześcijanin, chcąc, żeby i poddani tegoż Boga, którego i on za Pana czcił, jednych postrachem, drugich dobroczynnością do wiary prawdziwej i uznania tegoż Boga nęcił; jakoż gdy Gniewomir książę na Człopie przez chrzest święty odrodził się niebu, Mieczysław tym ucieszony chrzestną chustkę z głowy jego zdjąwszy za herb mu ją dał.

Trzecią legendę wyczytać można w książce powstalej w XXI wieku Herby, legendy, dawne mity:

(...) biała binda była oznaką władzy królewskiej u Sarmatów (...). Zrodziła się w konsekwencji legenda, iż praojciec Nałęczów zabił rzymskiego dostojnika i zerwał mu z głowy ową przepaskę, która stała się później godłem jego potomków. Inna wersja mitu Nałęczów tłumaczy ową przepaskę tym, że po przegranej bitwie z Haliczanami Bolesław Krzywousty osobiście bandażował swym rycerzom rany na głowie.

Samuel Orgelbrand podaje dodatkowo, że herb mógł wejść jako oznaka władzy dawnych książąt słowiańskich na tarczę pomorskich książąt, władców Czarnkowa lub też (o czym wspomina Bielski) po mediacji księcia Czarnkows"Slopa") w XIII wieku z rąk Przemysła II.Człopa w rodzie Nałęczów pozostawał do końca XVI wieku czego potwierdzenie znajdujemy w kronice Bartosza Paprockiego czy Marcina Bielskiego.

Warto wspomnieć o wydanej w 1855 roku książce rosyjskiego heraldyka Aleksandra Borysowicza Łakiera "Heraldyka rosyjska". Autor przytacza tam nazwiska rosyjskiej szlachty, która przejęła niektóre polskie herby. Wśród nich jest Nałęcz. Autor nie wyjaśnia, w jaki sposób zachodziło takie przejmowanie. Pewne jest, że kilka polskich rodzin osiadło w Rosji. Rdzennie rosyjskie rody mogły zaś przyjmować polskie herby na zasadzie upodobniania wizerunków własnych. Herbem Nałęcz miały według Łakiera pieczętować się rodziny: Walkowski (Falkowski?), Raczyński, Podolski, Tichocki (Cichocki?), przy czym Łakier za podstawową wersję Nałęcza uznaje Nałęcz III, z piórami i strzałą zamiast panny w klejnocie. Jako używających wersji z panną wymienia tylko Ostrorogów. Ponadto, wzmiankuje też odmianę Zdzitowieckich.

Rodzina Dłuskich z Długiego na Śląsku osiadła w XVI wieku na Morawach, pisząc się od tego momentu Dlúzský z Dlúhégo i zaszczepiając w ten sposób Nałęcza w Czechach. Motyw związanej chusty (cz. točenica) nie był w tym kraju bynajmniej nowością, posługiwały się nim jeszcze co najmniej dwa rody, których związki z Polską są na dzień dzisiejszy nieznane: Strpský ze Strpí oraz Severský z Kuličkova. Ci pierwsi używali złotej nałęczki, zaś w klejnocie nosili trzy pióra strusie - jedno złote między dwoma czerwonymi. Ci drudzy mieli herb identyczny, z barwą srebrną zamiast złotej. Nałęczka występuje też w Czechach we współczesnej heraldyce terytorialnej (gminy Točník, Kamenný Přívoz i Tetín), ale nie zaczerpnięto jej tam z herbu Nałęcz, bądź taki związek jest nieznany.

Odmiany herbu:

herb Bartoloni

Blazon: W polu czerwonym chusta srebrna, ułożona w koło, związana u dołu, z opuszczonymi końcami, z dwoma krzyżami kawalerskimi złotymi w słup; jednym w środku, drugim pod nawiązaniem. Klejnot: Krzyż jak w godle między lilią srebrną z prawej i różą czerwoną z lewej. Labry: Czerwone, podbite srebrem.

Herbowni: Bartoloni - Bartolani.

Najwcześniejsze wzmianki: Nadany 10 kwietnia 1589 roku lekarzowi z Sandomierza Stanisławowi Bartolani. Herb jest wynikiem adopcji do Nałęcza.

herb Dybowski

inny wiriant herbu

Blazon: W polu czerwonym wręby srebrne, nad którymi takaż chusta, ułożona w koło, związana u dołu, z opuszczonymi końcami. Klejnot: Trzy pióra strusie.Labry: Czerwone, podbite srebrem.

Herbowni: Dybowski.

Najwcześniejsze wzmianki: Nieznana geneza odmiany. Herb używany w orszańskiem i wołkowyskiem.

herb Felsztyński

Blazon: W polu czerwonym pomłość srebrna. Klejnot: Trzy pióra pawie. Labry: Czerwone, podbite srebrem.

Herbowni: Felsztyński.

Najwcześniejsze wzmianki: Nadany w 1780 roku w guberni kijowskiej.

herb Gostomski I

Blazon: W polu czerwonym krokiew srebrna, pod którą takaż nałęczka, nad nią dwie takież podkowy w pas. Klejnot: Między rogami jelenimi panna z rozczesanymi włosami, w szacie czerwonej, trzymająca się rogów.

Herbowni: Gostomski bez przydomków lub z nieznanymi przydomkami. Mazowieccy Gostomscy oraz kaszubscy Gostomscy z przydomkiem Babka, używali herbu Nałęcz.

Najwcześniejsze wzmianki: Używany przez jedną z kaszubskich gałęzi Gostomskich.

Rodzina Gostomskich: Liczna szlachta pochodząca z Gostomia w powiecie tczewskim. Kaszubskich Gostomskich uznaje się za linię Gostomskich z Mazowsza. Pierwsza wzmianka o kaszubskich Gostomskich pochodzi z 1556 roku (Jakusz z Gostomia), kolejne z 1571 roku (Adamus Gostomski, Thomas Gostomski), z 1682 roku (Wojciech, Stanisław, Marcin Gostomscy), z roku 1696 (Wojciech Gostomski).

herb Gorzeński Hrabia

Blazon: Na tarczy dzielonej w krzyż w polach I i IV czerwonych nałęczka srebrna, niezwiązana, w polach II i III, złotych orzeł czarny. Herb posiada dwa hełmy. Klejnot na pierwszym: Murzynka w sukni czerwonej, z nałęczką na głowie, między dwoma rogami jelenimi, trzymająca się tych rogów. Klejnot na drugim: Orzeł czarny. Labry: Na hełmie prawym czerwone, podbite srebrem, na hełmie lewym czarne, podbite złotem.

Herbowni: Gorzeński, Ostroróg-Gorzeński.

Najwcześniejsze wzmianki: Według Adama Amilkara Kosińskiego nadany w 1410 roku Stanisławowi Ottonowi Ostrorogowi z Gorzenia przez cesarza Zygmunta Luksemburskiego z tytułem hrabiowskim. Tytuł miał potwierdzić w 1518 roku cesarz Maksymilian Habsburg. Potwierdzenie tytułu w Cesarstwie Austriackim z roku 1783, w Królestwie Polskim w 1843 roku, w Prusach w 1774 roku i 1871 roku.

herb Kęszycki Hrabia

Blazon: W polu czerwonym pomłość srebrna. Nad tarczą korona hrabiowska, nad którą hełm z klejnotem: Panna w szacie czerwonej, z nałęczką na rozpuszczonych włosach, między dwoma rogami jelenimi, trzymająca się tych rogów.

Herbowni: Kęszycki.

Najwcześniejsze wzmianki: Nadany z tytułem hrabiowskim Marcinowi z Kęszyc przez papieża Piusa IX w 1875 roku.

herb Korth

Blazon: W polu czerwonym chusta srebrna, ułożona w koło, związana u dołu, z opuszczonymi końcami, nad którą takaż toczenica. Klejnot: nad hełmem bez korony trzy pióra strusie.

Taki herb przytacza Tadeusz Gajl za Żernickim-Szeligą. Ostrowski podaje herb bez barw, z dwiema chorągiewkami skrzyżowanymi za tarczą.

Herbowni: Kort, Korth.

Najwcześniejsze wzmianki: Herb rodziny polskiego pochodzenia, osiadłej w Prusach, wzmiankowany przez Siebmachera.

herb Kunowski

Blazon: Na tarczy z bordiurą złotą, w polu czerwonym pomłość zakończona frędzlami złotymi. Klejnot: srebrne ramię zbrojne z mieczem.

Herbowni: Bomin, Kunowski.

Najwcześniejsze wzmianki: Nadany Fryderykowi Wilhelmowi Kunowiczowi w 18 października 1818 roku w Prusach, wraz z pruskim szlachectwem. Fryderyk był przedstawicielem gałęzi rodziny z Kunowa w mazowieckiem, która osiadła w Prusach.

Identycznego herbu używała, znana z przekazów XVIII-wiecznych, pomorska rodzina von Bomin. Jej związki z Kunowskimi nie są znane.

herb Łączyński

Blazon: W polu czerwonym chusta srebrna, ułożona w koło, związana u dołu, z opuszczonymi końcami. Klejnot: Ogon pawi między dwoma rogami jelenimi. Labry: Czerwone, podbite srebrem.

Herbowni: Heinke, Heynek, Łączyński.

Herb nadany jednej z gałęzi Łączyńskich wraz z tytułem hrabiowskim.

Najwcześniejsze wzmianki: Nadany pisarzowi skarbu koronnego, Mikołajowi Łączyńskiemu 2 stycznia 1580 roku. Herb jest wynikiem adopcji do Nałęcza przez Wojciecha Sędziwoja z Czarnkowa.

(Tadeusz Gajl nie uznaje czterech ostatnich za odmiany:

herb Łączyński Hrabia

Blazon: Opisy z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego:

W polu czerwonym chusta srebrna, ułożona w koło, związana u dołu, z opuszczonymi końcami. Nad tarczą korona hrabiowska, nad którą hełm z klejnotem: Panna w szacie czerwonej, z nałęczką na rozpuszczonych włosach, między dwoma rogami jelenimi, trzymająca się tych rogów.

Herbowni: hrabia Łączyński.

Najwcześniejsze wzmianki: Nadany z tytułem hrabiowskim generałowi Józefowi Łączyńskiemu w Galicji 6 listopada 1783 roku z predykatami hoch- i wohlgeboren (wysoko urodzony i wielmożny). Podstawą nadania tytułu był patent z 1775 roku, wywód przed Komisją Magnatów, zasługi dla domu cesarskiego, godności piastowane w Polsce oraz domicyl w Galicji.

herb Małachowski

Opisy zgodnie z klasycznymi zasadami blazonowania.

Istniały dwie wersje hrabiowskich herbów Małachowskich. Pierwsza (Małachowski Hrabia I) była zwykłym Nałęczem z oznakami godności hrabiego:

herb Małachowski I

Blazon: W polu czerwonym nałęczka srebrna. Nad tarczą korona hrabiowska, nad którą hełm z klejnotem: Panna w szacie czerwonej, z nałęczką na rozpuszczonych włosach, między dwoma rogami jelenimi, trzymająca się tych rogów.

Drugi herb hrabiowski Małachowskich (Małachowski Hrabia) był herbem złożonym:

herb Małachowski Hrabia

Blazon: Pole pierwsze dzielone w pas, gdzie w polu górnym, czerwonym rogacina srebrna, w polu dolnym srebrnym ogon orli czarny (herb Niesobia); W polu II, czerwonym baran srebrny, kroczący na murawie zielonej (herb Junosza); W polu III, srebrnym jabłko zielone, przeszyte trzema mieczami w gwiazdę (herb Herburt); W polu IV, czerwonym, krzywaśń srebrna z zaćwieczonym takimż krzyżykiem kawalerskim (herb Szreniawa); W polu V (sercowym), czerwonym, nałęczka srebrna (herb Nałęcz). Tarcza sercowa zwieńczona koroną złotą; W polu VI, czerwonym, krzywaśń srebrna (herb Drużyna); W polu VII, czerwonym, łękawica srebrna (herb Abdank); W polu VIII, czerwonym, róża srebrna o listkach zielonych i środku złotym (herb Poraj); W polu IX, błękitnym, miecz między trzema podkowami srebrnymi, z których dwie barkami do siebie, w pas (herb Belina); W polu X, czerwonym, rogacina podwójnie przekrzyżowana, srebrna (herb Lis); W polu XI, czerwonym, topór o stylisku złotym i ostrzu srebrnym (herb Oksza); W polu XII, czerwonym, półtorakrzyż srebrny (herb Prus). Nad herbem korona hrabiowska nad którą trzy hełmy z klejnotami: 1 - panna w sukni czerwonej, między rogami jelenimi, trzymająca się tych rogów; 2 i 3 - trzy pióra strusie, srebrne między czerwonymi. Trzymacze - dwa orły czarne o orężu złotym, stojące na postumencie w formie kawałka murawy.

Herbowni: graf von Małachowski.

Najwcześniejsze wzmianki: Jako pierwszy godność hrabiego z predykatem hoch- und wohlgeboren (szlachetny i wysoko urodzony) otrzymał Jacek Hiacynt Małachowski 24 kwietnia 1800 roku, w Galicji. Z nadaniem tym wiąże się herb Małachowski Hrabia I. Wersja złożona powstała na okazję nadania tytułu Stanisławowi Małachowskiemu 6 czerwca 1804 roku. Tytuł potwierdzono w Rosji 2 czerwca 1844 roku.

Symbolika: Herb Małachowski Hrabia to przykład herbu genealogicznego, jaki często zastępował wywód szlachectwa do kilku pokoleń wstecz, na potrzeby uzyskania tytułu. Oprócz ojcowskiego Nałęcza w tarczy sercowej, można w nim odnaleźć m.in. herby: matki (Izabela Humnicka, pole II), prababki ojczysto-ojczystej (Anna Zdrowska, pole XI), praprababki ojczysto-ojczysto-ojczystej (Marianna Jaktorowska, pole VIII), prababki ojczysto-macierzystej (Katarzyna Anna Sapieha, pole XII), babki ojczystej (Anna Konstancja Lubomirska, pole IV).

herb Miliński

Blazon: W polu czerwonym nałęczka srebrna. W klejnocie pięć piór pawich między dwoma rogami jelenimi. Labry czerwone, podbite srebrem.

Herbowni: Miliński.

Najwcześniejsze wzmianki: Pieczęć Dobrogosta Milińskiego z 1570 roku.

herb Morawski

Blazon: W polu czerwonym pomłość srebrna. Klejnot: trzy pióra strusie, z których środkowe przeszyte strzałą w skos na opak, między dwoma rogami jelenimi. Labry: czerwone, podbite srebrem.

Herbowni: Gołyszewski, Morawski, Morański.

Najwcześniejsze wzmianki: Herb po raz pierwszy pojawia się w "Tablicach odmian herbowych" Teodora Chrząńskiego.

herb Moszczeński Hrabia

Blazon: W polu czerwonym pomłość srebrna. Nad tarczą korona hrabiowska. Klejnot: panna w szacie czerwonej, z nałęczką na rozpuszczonych włosach, między dwoma rogami jelenimi, trzymająca się tych rogów. Trzymacze: dwa lwy wspięte, złote. Całość oparta na postumencie w formie fragmentu murawy zielonej.

Najwcześniejsze wzmianki: Nadany z tytułem hrabiowskim Konstantemu Moszczeńskiemu w Galicji 18 kwietnia 1788 roku. Tytuł potwierdzono w Prusach 30 czerwca 1803 roku dla Stanisława i Franciszka, zaś w Rosji w 1856 roku.

Herbowni: hrabia Moszczeński.

herb Moszyński Hrabia

Blazon: W polu czerwonym pomłość srebrna. Nad tarczą korona hrabiowska. Klejnot: panna w szacie czerwonej, z nałęczką na rozpuszczonych włosach, między dwoma rogami jelenimi, trzymająca się tych rogów. Pod tarczą dewiza: Non videri sed esse.

Najwcześniejsze wzmianki: Nadany z tytułem hrabiowskim Augustowi i Fryderykowi Moszyńskim w Saksonii w 1730 roku.

Herbowni: hrabia Moszyński.

herb Nałęcz II

Blazon: W polu czerwonym chusta srebrna, ułożona w koło, związana u dołu, z opuszczonymi końcami. Klejnot: mąż brodaty, w szacie i nałęczce srebrnej, między dwoma rogami jelenimi, trzymający się tych rogów. Labry: czerwone, podbite srebrem.

Herbowni: Lubodziejski, Lubodzieski, Podolski.

Najwcześniejsze wzmianki: XV wiek. W tym wieku herb pojawił się w pińskiem i wiłkomierskiem. Z XVI wieku pochodzą wzmianki o występowaniu herbu w chełmińskiem.

herb Nałęcz III

Inna nazwa: Nałęcz Niezwiązany, Nałonie

Blazon: W polu czerwonym chusta srebrna, ułożona w koło, niezwiązana u dołu, z opuszczonymi końcami. Klejnot: Trzy pióra strusie, z których środkowe przeszyte strzałą na opak w skos lewy, między dwoma rogami jelenimi. Labry: Czerwone, podbite srebrem.

Herbowni: Czarnkowski, Dłuski, Kurowski, Łączkowski, Przebora, Przybora, Skarszewski.

Ostrowski wymienia jeszcze nazwisko Morawski, ale Tadeusz Gajl przypisuje mu, za Chrząńskim, odmianę różniącą się kierunkiem strzały w klejnocie.

Najwcześniejsze wzmianki: Jest to najstarsza forma herbu Nałęcz.

herb Nałęcz IV

Blazon: W polu czerwonym chusta srebrna, ułożona w koło, związana u dołu, z opuszczonymi końcami. Klejnot: Trzy pióra strusie. Labry: Czerwone, podbite srebrem.

Herbowni: Koźmian, Koźmiński.

Najwcześniejsze wzmianki: Po raz pierwszy herb pojawił się w "Herbarzu rycerstwa Wielkiego Księstwa Litewskiego" Wijuka Kojałowicza.

herb Nałęcz V

Blazon: W polu czerwonym nałęczka srebrna, na opak, z gwiazdą złotą w środku i takimż krzyżem zaćwieczonym na nawiązaniu. Klejnot: Trzy pióra strusie. Labry: Czerwone, podbite srebrem.

Herbowni: Sterpiński, Zdzitowiecki.

Najwcześniejsze wzmianki: Po raz pierwszy herb pojawił się w "Herbarzu rycerstwa Wielkiego Księstwa Litewskiego" Wijuka Kojałowicza.

herb Nałęcz VI

Blazon: na tarczy starofrancuskiej, w polu czerwonym nałęczka niezwiązana srebrna.

Jest to wizerunek herbu Nałęcz z Roli Marszałkowskiej Mikołaja z Brzezia Lanckorońskiego, przechowywanej w Bibliotece Arsenalskiej w Paryżu.

herb Nałęcz VII

Blazon: na tarczy starofrancuskiej, w polu niewiadomym nałęczka niezwiązana srebrna. W klejnocie rogi łosia lub jelenia.

Najwcześniejsze wzmianki: Tak przedstawiono herb na pieczęciach Wojciecha Malskiego, wojewody łęczyckiego oraz Sędziwoja Ostroroga, wojewody poznańskiego.

herb Nałęcz VIII

Blazon: na tarczy starofrancuskiej, w polu nieznanym nałęczka związana, srebrna, ukoronowana. Taka wersja Nałęcza widnieje w kościele w Stopnicy.

herb Nałęcz IX

Blazon: w kartuszu renesansowym, w polu nieznanym nałęczka związana, srebrna.

Godło w wyszukanym kartuszu umieścił autor Herbarza Ambrożego.

Obecnie nie uważa się ich za samodzielne odmiany. Są to raczej różne wariacje kształtów tarczy i godła, pochodzące ze źródeł historycznych. Nie wzmiankują o nich, jako o samodzielnych herbach, autorzy współczesnych opracowań - Tadeusz Gajl, Alfred Znamierowski i Józef Szymański.

herb Nicz

Blazon: W polu czerwonym chusta srebrna, ułożona w koło, niezwiązana u dołu, z opuszczonymi końcami, z których lewy przekrzyżowany.

Herbowni: Nicz, Strykowski.

Najwcześniejsze wzmianki: Z 1565 pochodzi wzmianka o Andrzeju Strykowskim herbu Nicz, zaś z 1578 roku o Janie i Stanisławie Niczach.

herb Nowosielecki

Blazon: W polu czerwonym nałęczka niezwiązana srebrna, na której zaćwieczona takaż rogacina. Klejnot: Pięć piórach strusie. Labry: Czerwone, podbite srebrem.

Herbowni: Nowosielecki.

Najwcześniejsze wzmianki: Herb przysługiwał rodzinie o przydomku Czeczel, osiadłej w XVI wieku w na Wołyniu.

herb Odachowski

Blazon: W polu czerwonym nałęczka srebrna. Klejnot: Godło na pięcu piórach strusie. Labry: Czerwone, podbite srebrem.

Herbowni: Odachowski, Zieliński.

Najwcześniejsze wzmianki: Po raz pierwszy herb pojawił się w "Herbarzu rycerstwa Wielkiego Księstwa Litewskiego" Wijuka Kojałowicza. Przysługiwał rodzinie osiadłej w XVI wieku w Odachowie na Żmudzi, wywodzącej się od rodziny Zielińskich.

herb Ostroróg Hrabia

Istniały dwie wersje herbu hrabiowskiego Ostrorogów. Odmiana opisywana jako Ostroróg III była Nałęczem z oznakami godności hrabiego:

Blazon: Odmiana opisywana jako Ostroróg była herbem złożonym o tarczy dzielonej w osiem pól:

W polu pierwszym, czerwonym, nałęczka srebrna (godło herbu Nałęcz); W polu drugim, czerwonym, topór srebrny (godło herbu Topór); W polu trzecim, złotym, orzeł czarny (nawiązanie do herbu Świętego Cesarstwa Rzymskiego); W polu czwartym, czerwonym, trzy trąby czarne o nawiązaniach złotych w rosochę, złączone ustnikami (godło herbu Trąby); W polu piątym, czerwonym, rogacina podwójnie przekrzyżowana, srebrna (godło herbu Lis); W polu szóstym, czerwonym korab złoty z takąż wieżą o trzech blankach (godło herbu Korab); W polu siódmym, czerwonym, rogacina roztłuczona w wąs (godło herbu Odrowąż); W polu ósmym, złotym, głowa lwia srebrna, ziejąca płomieniem czerwonym (godło herbu Zadora); Nad tarczą korona hrabiowska, nad którą trzy hełmy z klejnotami; Klejnot pierwszy: Orzeł jak w godle. Klejnot drugi: Panna w szacie czerwonej, z nałęczką na rozpuszczonych włosach, między dwoma rogami jelenimi, trzymająca się tych rogów. Klejnot trzeci: Pół lwa wspiętego, złotego, trzymającego topór srebrny. Labry na hełmie pierwszym czerwone, podbite złotem, na drugim i trzecim czerwone podbite srebrem. Pod tarczą dewiza: Contentus sua vere sorte.

herb Ostroróg II

Blazon: W polu złotym dwa orły czarne o orężu złotym, w pas. Herb posiada dwa hełmy. Klejnot na pierwszym: Orzeł jak w godle, w lewo. Klejnot na drugim: panna w sukni czerwonej, z nałęczką na głowie, między dwoma rogami jelenimi, których się trzyma. Labry: Na hełmie prawym - czarne, podbite złotem, na hełmie lewym - czerwone, podbite srebrem.

Zatem jedyne co ma ten herb wspólnego z Nałęczem, to klejnot na lewym hełmie.

Herbowni: Ostroróg.

herb Ostroróg III Hrabia

Blazon: W polu czerwonym chusta srebrna, ułożona w koło, związana u dołu, z opuszczonymi końcami. Nad tarczą korona hrabiowska, nad którą hełm z klejnotem: Panna w szacie czerwonej, z nałęczką na rozpuszczonych włosach, między dwoma rogami jelenimi, trzymająca się tych rogów.

Herbowni: hrabia Ostroróg

Najwcześniejsze wzmianki: Tytuł hrabiowski Świętego Cesarstwa Rzymskiego otrzymał Stanisław Ostroróg rzekomo już w 1518 roku, który to tytuł potwierdzono w Rzeczypospolitej w 1611 roku i 1612 roku. Nie ma jednak pewności, czy herb Ostrorogów miał już wtedy opisany wyżej kształt. Pewnym jest, że w prezentowanej formie herb znalazł się na dyplomie hrabiowskim potwierdzenia tytułu dla Adama, Marcina i Aleksandra z 1783 roku w Austrii. Tytuł potwierdzono także w Rosji dla Andrzeja, Mikołaja i Józefa 28 czerwca 1846 roku.

herb Pirawski

Blazon: W polu czerwonym nałęczka srebrna między trzema gwiazdami złotymi; jedną na górze, dwiema w pas po obu stronach nawiązania. Klejnot: Panna w sukni błękitnej, z nałęczką na głowie, między dwoma rogami jelenimi, których się trzyma. Labry: Czerwone, podbite srebrem.

Herbowni: Pirawski.

Najwcześniejsze wzmianki: Panegiryk Tomasza Pirawskiego, biskupa nikopolskiego, biskupa pomocniczego i oficjała lwowskiego z XVII wieku.

herb Raczkowski

Blazon: W polu czerwonym chusta srebrna, ułożona w koło, związana u dołu, z opuszczonymi końcami. Klejnot: Dwa rogi jelenie.

Herb różni się zatem od Nałęcza brakiem panny w klejnocie.

Herbowni: Raczkowski.

Najwcześniejsze wzmianki: Z roku 159

1 pochodzi wzmianka o Łukaszu Raczkowskim.

herb Raczyński Hrabia

Blazon: W polu czerwonym chusta srebrna, ułożona w koło, związana u dołu, z opuszczonymi końcami. Nad tarczą korona hrabiowska, nad którą hełm z klejnotem: Panna w szacie srebrnej, z nałęczką na rozpuszczonych włosach, między dwoma rogami jelenimi, trzymająca się tych rogów. W trzymaczach dwa orły czarne o orężu, przepaskach i mitrach złotych. Pod herbem dewiza: Vitam impendere vero.

Herbowni: hrabia Raczyński.

Najwcześniejsze wzmianki: Nadany z tytułem hrabiowskim Kazimierzowi Raczyńskiemu w Prusach 6 lipca 1798 roku. Kazimierz nie zostawił męskiego potomka, ale jego wnuk po kądzieli, Edward Raczyński, otrzymał potwierdzenie tytułu w 1824 roku. Tytuł potwierdzano jeszcze w 1904 roku w Austrii i 1905 roku w Niemczech.

Niezależnie od tego powstał szereg odmian, które na skutek adopcji herbowych, powielanych błędów opisu, łączenia godeł małżonków itp. od podstawowego wizerunku różniły się szczegółami godła bądź klejnotu. Należy zaznaczyć, że nie zawsze pierwotna wersja herbu jest uznawana za „podstawową". Jest nią raczej wersja używana najdłużej i przez największą liczbę rodów. Rozróżnienia takiego, obecnie powszechnie akceptowanego, dokonał Juliusz Karol Ostrowski.

herb Rostworowski

Blazon:

Na tarczy dzielonej w krzyż z polem sercowym: W polach I i V, czerwonych, nałęczka srebrna; W polu II, błękitnym, półtrzeciakrzyż srebrny; W polu III, błękitnym, lwia głowa złota, ziejąca płomieniem czerwonym; W polu IV, czerwonym, wręby srebrne.

Herb posiada cztery klejnoty: I - Pięć piór strusich; II - pół szczenięcia srebrnego w misie złotej; III - panna w szacie czerwonej, z rozpuszczonymi włosami złotymi, przepasanymi chustą srebrną, między rogami jelenimi, których się trzyma; IV - lwia głowa złota, ziejąca płomieniem czerwonym.

Labry: Na hełmie I błękitne, podbite srebrem; Na hełmie II i III czerwone, podbite srebrem; Na hełmie IV błękitne, podbite złotem.

Herbowni: Rostworowski.

Najwcześniejsze wzmianki: Według Ostrowskiego odmiana ta miała przysługiwać jednej z gałęzi Rostworowskich już od XV wieku. Autor przytacza też opinię Żernickiego o rzekomym tytule hrabiowskim tej rodziny w Rosji. W spisie urzędowym rodów tytułowanych jednak Rostworowskich brak.

Symbolika: Herb ma charakter herbu genealogicznego. Można z niego odczytać, że osoba, której go nadano miała ojca i matkę herbu Nałęcz (pola V i I), babkę ojczystą herbu Pilawa (pole II), babkę macierzystą herbu Zadora (pole III), zaś prababkę ojczystą herbu Korczak (pole IV). Fakt, że herby takie tworzono na potrzeby dyplomów arystokratycznych zdaje się potwierdzać hipotezę Żernickiego o tytule hrabiowskim Rostworowskich.

(Tadeusz Gajl nie uznaje tego herbu za odmianę, Emilian Szeliga-Żernicki uważa, że jest to herb hrabiowski)

herb Szawłowski

Blazon: W polu czerwonym chusta srebrna, ułożona w koło, związana u dołu, z opuszczonymi końcami, nad którą gwiazda złota. Klejnot: Ramię zbrojne, srebrne, trzymające miecz.

Herbowni: Szawłowski.

Najwcześniejsze wzmianki: Herb rodziny osiadłej w Inflantach. Wspomina go Adam Heymowski w Herbarzu Inflant polskich.

herb Tański

Blazon: Opisy z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego:

W polu czerwonym chusta srebrna, ułożona w koło, związana u dołu, z opuszczonymi końcami, nad którą gwiazda złota. Klejnot: Trzy pióra strusie przeszyte strzałą.

Herbowni: Herb ten, jako herb własny, przysługiwał tylko jednemu rodowi herbownych: Tański.

Ukraiński herb szlachecki, odmiana herbu Nałęcz.

Najwcześniejsze wzmianki: Herb rodziny osiadłej na Ukrainie, protoplastą rodu miał być Anton Tański, ataman białocerkiewski od 1711 roku i kijowski od 1712 roku.

herb Węgier

Blazon: W polu czerwonym chusta srebrna, ułożona w koło, związana u dołu, z opuszczonymi końcami. Klejnot: Ramię zbrojne, srebrne, trzymające takąż włócznię, z takąż chorągiewką, między dwoma takimiż rogami jelenimi.

Herbowni: Węgier.

Najwcześniejsze wzmianki: Nadany Janowi Węgierowi w 1613 roku. Herb jest wynikiem adopcji do Nałęcza przez Jana Ostroroga.

herb Woropaj

Blazon: W polu czerwonym nałęczka srebrna na opak.

Herbowni: Woropaj, Woropajewicz.

herb Żądłowski

Blazon: Opis z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego:

W polu czerwonym chusta srebrna, ułożona w koło, związana u dołu, z opuszczonymi końcami, z której wyrastają trzy sercokształtne listki zielone. Klejnot: Trzy pióra strusie.

Jedyny przekaz historyczny, dotyczący tego herbu, nie zawierał jego barw ani klejnotu. Rekonstrukcja w artykule pochodzi od Tadeusza Gajla, który opierał się na Uzupełnieniach do Księgi Herbowej Rodów Polskich.

Herbowni: Herb ten był herbem własnym, więc przysługiwał tylko jednemu rodowi herbownych: Żądłowski (Żądołowski).

Najwcześniejsze wzmianki: Z roku 1565 pochodzi wzmianka o Macieju Żądłowskim.

herb Żychliński

Blazon: W polu czerwonym chusta srebrna, ułożona w koło, związana u dołu, z opuszczonymi końcami. Klejnot: Kruk zrywający się do lotu, czarny, trzymający w dziobie pierścień złoty.

Herbowni: Żychliński.

Juliusz Karol Ostrowski w swojej Księdze herbowej rodów polskich podaje jeszcze odmiany o numerach VI-IX:


Żródła:

Herby Polskie


Herbarz Polski - od średniowiecza do XX wieku" - Tadeusz Gajl


Herbarz Polski


Herbarz Polski


Herbarz Polski


herb Nałęcz w "Wikipedia"

10-11-2024