herb Warnsdorf

Śląski i łużycki herb szlachecki, uznawany przez przez niektórych niemieckich heraldyków (Hefnera, Ledebura) za odmianę herbu Leliwa.

Blazon: Herb występował w przynajmniej kilku wariantach. Ich blazonowanie można stworzyć następująco:

herb Warnsdorf I

Blazon: W polu błękitnym półksiężyc srebrny rogami do góry nad którym sześciopromienna gwiazda srebrna. Nad hełmem w koronie powtórzone godło, ale na końcach półksiężyca i na gwieździe pióra strusie zabarwione podłużnie - w połowie błękitne, w połowie srebrne. Labry błękitne podbite srebrem[1].

herb Warnsdorf II

Blazon: W polu błękitnym nad półksiężycem srebrnym rogami do góry - sześciopromienna gwiazda złota. Nad hełmem w koronie powtórzone godło, ale na końcach półksiężyca i na gwieździe pióra strusie zabarwione podłużnie - w połowie błękitne, w połowie srebrne[2].

herb Warnsdorf III

Blazon: W polu błękitnym nad półksiężycem srebrnym rogami do góry - sześciopromienna gwiazda srebrna. Nad hełmem w koronie powtórzone godło, ale na końcach półksiężyca i na gwieździe pióra strusie: białe między niebieskimi.

Najwcześniejsze wzmianki: Według Ernsta Heinricha Kneschke stary łużycko-śląsko-czesko-saksoński ród szlachecki, który miał być znany już od końca XII wieku (mieli wywodzić się z miejscowości Varnsdorf koło Żytawy).

Rodzina Warnsdorf: Według Tagebuch von Zittau Gotthelfa Flaschnera z 1799 roku ród rycerski von Warnsdorf miał być jednym z najstarszych w Łużycach, podaje on legendę że 24 mężów z tego rodu za rządów Fryderyka I miało wyruszyć na wojnę z saracenami, a po ich powrocie w 1190 roku za swoją dzielność mieli oni zostać podniesieni do stanu rycerskiego i miał być im nadany herb: biały półksiężyc i gwiazda na niebieskim tle. Według innej relacji ród ten około stu lat przed reformacją miał opuścić Polskę i przenieść swoją siedzibę do Czech, do miejscowości nazwanej później Warnsdorf (koło Rumburka). Przyjąwszy nową doktrynę mieli oni sprzedać tą miejscowość i zamieszkać w Łużycach, gdzie w XVI i XVII wieku zaliczali się do sześciu najznaczniejszych domów szlacheckich. Na Śląsku ich gałąź miała pojawić się już wcześniej: Hans von Warnsdorf (także jako Hans Wölfel von W., Johann von W., Jan z Varnsdorfu) wspominany jest jako stronnik króla czeskiego Jerzego z Podiebradów, najwyższy rangą urzędnik (Landeshauptmann) hrabstwa kłodzkiego. Najwcześniejsza wzmianka o tej rodzinie pochodzi jednak z roku 1217 - Wilhelm von Warnsdorf miał być posłem cesarskim w Aragonii. W 1414 roku rycerz Nicolaus von Warnsdorf wspominany jest na Soborze w Konstacji, natomiast w 1455 roku Wenzel von W. występuje jako Amtshauptmann (namiestnik, administrator) okręgu Görlitz. Rodzina do XVIII wieku posiadała wiele dóbr w Łużycach. Na początku XVII wieku rozprzestrzeniła się także na Śląsku w księstwie świdnickim (gałąź Giesmannsdorf) gdzie także weszła w posiadanie znacznych dóbr. Wielu przedstawicieli rodziny miało służyć w armii saksońskiej i pruskiej.

Herbowni: Herb ten był herbem własnym, więc przysługiwał tylko jednemu rodowi herbownych: Warnsdorf (Warnsdorff).


Żródła:

herby Polskie


Herby Polskie


Herby Polskie


"Herbarz Polski - od średniowiecza do XX wieku" - Tadeusz Gajl


Herby szlachty śląskiej


Herby szlachty kaszubskiej


herby szlachty polskiej


herb szlachty pruskiej


herb Warnsdorf w "Wikipedii"