Bogusław IV "Ciało i Dusza" Gryfita (urodzony około 1255 roku, zmarł w Wołogoszczy, 19 lutego 1309 roku) herb

Syn Barnima I "Dobrego" Gryfity, księcia szczecińskiego, stargrardzkiego, uznamskiego, księcia Pomorza Zachodniego i Małgorzaty Nikloting [Welf?], regentki Pomorza Zachodniego, prawdopodobnie córkę Mikołaja I Nikloting, księcia meklemburskiego na Orlach.

Koregent Pomorza Zachodniego od 1273 roku do 14 listopada 1278 roku, książę Pomorza Zachodniego od 14 listiopada 1278 roku do 12 lipca 1295 roku, książę szczeciński od 14 listiopada 1278 roku do 12 lipca 1295 roku, książę wołogoski od 12 lipca 1295 roku do 19 lutego 1309 roku.

Poślubił między 1275 a 1278 rokiem, a przed 14 grudnia 1278 roku Mechtilde Ballenstedt Askańską (urodzona w 1257 (1256?) roku, zmarła około 1280 roku [przed 1283 rokiem]), córkę Jana I Ballenstedt Askańczyka, margrabiego Brandenburgii i Jutty Wettin Saskiej, córki Albrechta I Wettin, księcia Saksonii. Między 1283 a 1284 rokiem, a przed 13 sierpnia 1284 roku poślubił Małgorzata Wisławic von Rügen (urodzona około 1265 roku, zmarła między 4 grudnia 1315 lub 1318 roku a 3 lutego 1320 roku), córkę Wisława II Wisławica, księcia Rügen i Agnes Welf von Braunschweig-Lüneburg, córkę Ottona I Welfa, księcia Braunschweig-Lüneburg.

Od 1273 roku współrządził wraz z ojcem w Księstwie Pomorskim, a od listopada 1278 roku rządził w imieniu swoich małoletnich, przyrodnich braci - Barnima II i później Ottona I. Od 1280 roku zaczął powoływać się na ich konsens w wystawianych przez siebie dokumentach. Formalnie zostali oni dopuszczeni do współrządów w 1294 roku. Później uzyskał dzielnicę kamieńską i ziemie na wschód od Odry.

W latach 1283-1284 prowadził wojnę przeciwko Marchii Brandenburskiej i w tym celu 13 czerwca 1283 roku w Roztoku zawarł sojusz z książętami meklemburskimi z dynastii Niklotowiców, Wisławem II rugijskim, Janem I sasko-lauenburskim i hrabiami Schwerina i Dannenbergu, a także miastami: Lubeki, Wismaru, Strzałowa, Gryfii, Szczecina, Dymina i Anklamu - zwany sojuszem antybrandenburskim. W trakcie wojny, 4 lipca 1283 roku, zwrócił się do Lubeki o dalszą pomoc w prowadzeniu działań wojennych.

13 sierpnia 1284 roku zawarł pokój na granicy pomorsko-brandenburskiej w ziemi wkrzańskiej (koło Vierraden lub Zweiraden; między Gardźcem a Świeciem Odrzańskim). 23 listopada 1287 roku, w Słupsku, zawarł przymierze Przemysłem II i Mściwojem II, zwrócone przeciw Brandenburgii. Ostatecznie 8 września 1288 roku sprzymierzył się wraz z braćmi z margrabiami brandenburskimi Ottonem IV "ze Strzałą" i Konradem (I) w sprawach sukcesji w linii żeńskiej, dziedzictwa macochy Bogusława - Matyldy askańskiej oraz przebiegu granicy między oboma państwami w ziemi wkrzańskiej.

W związku ze śmiercią jednego z przyrodnich braci - Barnima II - zawarł 1 lipca 1295 roku (w obecności wasali) z drugim, młodszym Ottonem, układ o podziale księstwa, który ostateczny kształt otrzymał w wyniku kolejnego układu podziałowego z 12 lipca oraz regulacji podziałowych w dniu następnym. W ich wyniku Bogusław zachował dla siebie Księstwo Wołogoskie (obejmowało ono: Greifswald, Wołogoszcz, Uznam, Wolin, Trzebiatów, Stargard oraz ziemię białogardzką, oddzieloną przez biskupstwo kamieńskie, które po podziale księstwa uważano za osobne państwo - książęta pomorscy według założeń mieli stać się lennikami biskupa kamieńskiego, jednak nigdy do tego nie doszło).

Ostatnia dekada życia księcia pomorskiego optowała wokół zapędom Brandenburgii do ziem pomorskich. Zbrojne starcie z Brandenburczykami doprowadziło do obopólnego porozumienia, które pozostawiły w jego rękach większość ziem Księstwa Wołogoskiego. Mimo że z areny politycznej zszedł Przemysław II, który został zamordowany w Rogoźnie, linię polityki pomorskiej przejął Władysław I "Łokietek". Tenże, z uwagi na wypadki na Pomorzu Gdańskim w 1308 roku nie wykazał żadnych konkretnych działań, w celu zapobieżenia ustaleń podziałowych księstwa z 1295 roku, które były krzywdzące dla Bogusława IV.

Pod koniec swojego życia, Bogusław IV czynił zapisy testamentowe z 11 lutego 1309 roku, prawdopodobnie na skutek choroby, po której spodziewano się jego śmierci. W literaturze przedmiotu istnieją rozbieżności, w kwestii dziennej datacji jego zgonu. Niektóre źródła oraz nowożytna historiografia przyjmowała datę 1 marca 1309 roku, która była właściwie dniem jego pochówku. Współczesna genealogia przyjmuje datę 19 lutego za Kamieńską księgą zmarłych i, za którą przemawiają czynności prawne jego syna Warcisława IV oraz przyrodniego brata Ottona I.

Prawdopodobnie, 27 lutego lub później, ciało zmarłego księcia zostało przewiezione do Szczecina, gdzie został pochowany w kościele NMP. W starszej literaturze przedmiotu podawana jest informacja, że ciało księcia wołogoskiego zostało złożone w katedrze kamieńskiej.

Był dwukrotnie żonaty: pierwszą była Matylda, córka margrabiego brandenburskiego Jana I, ponoć miał z nią miał trzy córki. Drugą żoną była Małgorzata, córka księcia rugijskiego Wisława II, miał z nią sześcioro dzieci.


Żródła:

GRYFICI "SZKOŁA NAWIGATORÓW - kurs na prawdę"


Bogusław IV w "Wikipedia"


Bogusław IV "POMORZE" - biuletyn informacyjny o Pomorzu Zachodnim - Redaktor Naczelny Grzegorz Chmielecki


Bogusław IV w "Geni" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


BOGISLAW von Pommern w "Medievan Lands" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


BOGISLAW von Pommern w "Medievan Lands" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk

30-01-2021