Elżbieta Kazimierzówna Piastówna (urodzona przed 16 maja 1335 roku, zmarła około 1362 roku) herb

Najstarsza córka Kazimierza III "Wielkiego" Piasta, króla Polski i Anny Aldony Giedyminównej, córki Giedymina, wielkiego księcia litewskiego.

W zapusty 24/25 lutego 1343 roku poślubiła Bogusława V "Wielkiego, Starszego" Gryfitę (urodzony w Słupsku albo w Koszalinie, między 1317 a 1318 rokiem, zmarł w klasztorze Belbuck [Belbog], między 3 lutego a 24 kwietnia 1374 roku), księcia wołogoskiego, księcia na Darłowieego, księcia na Dyminie, księcia na Gryficach, księcia na Gryfie, księcia na Łosicach, księcia Rugii, księcia Nakła, księcia na Sławnie, księcia na Stargardzie, księcia Strzałowa, księcia Trzebiatowa, księcia słupskiego.

Dzieciństwo spędziła pod opieką matki. Szybko została włączona w plany dynastyczne i polityczne ojca, który 16 maja 1335 roku we Frankfurcie nad Odrą zaręczył ją z Ludwikiem Bawarskim (zwanym Rzymskim), młodszym synem cesarza Ludwika Wittelsbacha. Zaręczyny i plaŹnowany mariaż wynikały z politycznego zbliżenia między Kazimierzem a dworem cesarskim Wittelsbachów i były wymierzone przeciwko królowi Czech, Janowi Luksemburczykowi, sprzymierzeńcowi zakonu krzyżackiego - najgroźniejszego wroga Królestwa Polskiego. Kilka miesięcy później zaręczyny zostały jednak zerwane, co było związane z porozumieniem zawartym w Wyszehradzie 12 listopada 1335 roku między Kazimierzem "Wielkim" a czeskim monarchą. Układ polsko-czeski miał przypieczętować ślub Elżbiety z Janem, synem księcia bawarskiego, Henryka II, i Małgorzaty Luksemburżanki. Wittelsbachowie wznowili rozmowy na temat planowanego wcześniej małżeństwa w 1338 roku, ale nie przyniosły one jednak pożądanych rezultatów.

1 listopada 1339 roku doszło do oficjalnych zaręczyn pomiędzy Elżbietą a księciem bawarskim, Janem. Jednak i one z niewiadomych powodów zostały zerwane. W lutym 1343 roku w Poznaniu ojciec Elżbiety zawarł sojusz z książętami zachodniopomorskimi: Bogusławem V, Barnimem IV i Warcisławem V, wymierzony przeciw zakonowi krzyżackiemu. Najważniejszym punktem układu było zobowiązanie się władców zachodniopomorskich do nieprzepuszczania przez podległe sobie terytoria wojsk spieszących na pomoc Krzyżakom. Przymierze wzmocnił mariaż Elżbiety z księciem wołogosko-słupskim, Bogusławem V, zawarty najpewniej w lipcu 1343 roku w Krakowie.

O działalności Elżbiety w kraju męża nie zachowały się żadne wiadomości. Nieznana jest dokładna data jej zgonu, jak też miejsce pochówku. Najpewniej najstarsza córka Kazimierza "Wielkiego" zmarła po 1361 a przed 1363 roku, ponieważ w tym właśnie roku Bogusław V ożenił się ponownie - z księżniczką brunszwicką, Adelajdą.

Ze związku Elżbeity Kazimierzównej z Bogusławem V przyszedł na świat troje dzeci - syna i dwie córki:

córka (urodzona ?, zmarła ?),

Kazimierz [Kaźko] IV (urodzony w 1373 roku, zmarł 2 stycznia 1377 roku), pretendent do tronu Królestwa Polski, książę dobrzyński, inowrocławski i słupski, książę na Satrgardzie, zmarł bezpotomnie,

Elżbieta (urodzona zapewne w 1346 roku, najprawdopodobniej w 1347 roku, zmarła 14 lub 15 lutego 1393 roku), żona Karola IV Luksemburczyka (urodzony 14 maja 1316 roku, zmarł 29 listopada 1378 roku), namiestnika Lombardii i wikariusza cesarstwa, margrabiego Moraw, hrabiego Luksemburga, króla Niemiec, króla Czech i księcia-elektora Świętego Cesarstwa Rzymskiego, cesarza rzymskiego, księcia-elektora Brandenburgii, króla Burgundii, księcia wrocławskiego.

Według Marcina Spórny i Piotra Wierzbickiego, para miała jeszcze syna urodzonego jako Pogrobowca:

Warcisława VII "Pogrobowiec" (urodzony około 1362 roku, zamordowany 24 lutego 1395 roku), książę słupski, zmarł bezpotomnie.


Żródła:

"SŁOWNIK WŁADCÓW POLSKI I PRETENDENTÓW DO TRONU POLSKIEGO" - Marcin Spórna, Piotr Wierzbicki.


ELŹBIETA w "Medievan Lands" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Elżbieta Kazimierzówna w "Geni" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk

08-03-2021