Erdmuta Hohenzollern (urodzona na zamku w Zechlinie, 26 czerwca 1561 roku, zmarła na zamku w Słupsku, 23 listopada 1623 roku) herb

Córka Jana Jerzego Hohenzollern, margrabiego-elektora Brandenburgii i Sabiny Hohenzollern, córki Jerzego Hohenzollerna, księcia Brandenburgii na Ansbach-Kulmbach.

17 lutego 1577 roku na zamku w Szczecinie poślubiła Jana Fryderyka I "Mocnego" Gryfity (urodzony w Wołogoszczy, 27 sierpnia 1542 roku, zmarł w Wołogoszczy, 9 lutego 1600 roku), księcia szczecińskiego, księcia wołogosko-słupskiego.

Erdmuthe była najstarszą córką elektora brandenburskiego Jana Jerzego z drugiego małżeństwa z Sabiną, córką margrabiego Jerzego brandenburskiego-Ansbach-Kulmbach. Księżniczka była ulubionym dzieckiem ojca ze względu na zamiłowanie do nauki i literatury łacińskiej.

Szczere pragnienie książąt pomorskich pogłębienia kontaktów z Polską pokrzyżowała prawdopodobnie dyplomacja brandenbur­sko-pruska, gdyż w tym czasie - podczas bytności Jana Frydery­ka i Ernesta Ludwika w Kostrzynie nad Odrą - zostały sfina­lizowane rozmowy pomorsko-brandenburskie. Ułożono tam wówczas małżeństwo Jana Fryderyka z Erdmutą z 7-letnią córką elektora brandenburskiego Jana Jerzego; do zawarcia małżeństwa doszło w kilka lat później. Siostra żony Jana Fryderyka, Anna Maria, wyszła natomiast za Barnima "Młodszego".

Ostatecznie Jan Fryderyk, po konsultacjach z bratem Bogusławem XIII 5 kwietnia 1569 roku i podpisaniu układu małżeńskiego oraz zaręczynowego 5 czerwca tegoż roku w Zechlinie, ożenił się 17 lutego 1577 roku na zamku szczecińskim z młodszą o prawie 19 lat Erdmutą, córką Jana Jerzego, elektora brandenburskiego i Sabiny, margrabianki na Ansbach. Małżeństwo to było bezpotomne, a stosunki między małżonkami nie układały się najlepiej, co zdaje się potwierdzać naturalne potomstwo księcia.

W 1577 roku na zamku w Szczecinie poślubiła Jana Fryderyka, księcia pomorskiego na Wołogoszczy i na Szczecinie, syna Filipa I "Pobożnego", księcia pomorskiego na Wołogoszczy z dynastii Gryfitów, oraz jego żony Marii, córki Jana "Stałego", elektora saskiego. Mariaż pozostał bezdzietny.

Erdmuthe odegrał kluczową rolę w zainicjowaniu małżeństwa jej siostrzeńca Christiana II z Saksonii z Jadwigą z Danii i Norwegii. W 1596 roku napisała modlitewnik dla swojej siostry Sophie (zmarłej w 1622 roku), który jest jednym z najstarszych modlitewników dla kobiet.

Po śmierci męża 9 lutego 1600 roku Erdmuthe otrzymała Szczecin jako wiano i zamieszkała w zamku. Po śmierci Schantesa z Tessen w 1608 roku spędziła również czas przy pracach wykończeniowych zamku Schmolsin. Mianowała Michaela Brüggemanna na kapelana w kościele zamkowym w Szczecinie.

Erdmuta zmarła 23 listopada 1623 roku na zamku w Słupsku i spoczęła w kościele zamkowym pw. św. Ottona w Szczecinie


Żródła:

"Książęta Pomorza Zachodniego" - Zygmunt Boras.


Erdmuthe of Brandenburg w "Wikipedia", tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


"HOHENZOLLERNOWIE XV-XIX w. - ELEKTORZY BRANDENBURSCY"- autor: Przemysław Jaworski - 2018


ERDMUTHE w "Medievan Lands" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Erdmuthe von Brandenburg w "WORLDHISTORY - Personen der Werltgescichte" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Erdmuta brandenburska w "Geni" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk

21-03-2021