Kazimierz II Gryfita (urodzony po 1180 roku, zmarł między 1219 a 1220 rokiem) herb

Syn Bogusława I Gryfity, księcia szczecińskiego, dymińskiego, uznamskiego, stargradzkiego i Anastazji Mieszkównej Piastównej, córki Mieszka III "Starego" Piasta, księcia wielkopolskiego, wielkiego księcia krakowskiego.

Książę na Deminie od 18 marca 1187 roku do między 1219 a 1220 roku, książę szczeciński od 18 marca 1187 roku do 1211 roku.

Poślubił między 1211 a 1219 rokiem Ingardę Hvide Duńską (urodzona między 1147 do 1207 rokiem, zmarła około 1236 roku), regentka Księstwa dymińskiego.

Był synem Bogusława I i księżnej Anastazji. Panował w wydzielonym okręgu Demmin. Wyruszył z rycerzami pomorskimi do Ziemi Świętej, aby walczyć z Turkami, i w czasie tej wyprawy zmarł w 1220 roku.

Udział Kazimierza II w V krucjacie w 1217 roku jest poświadczony w źródłach i stał się bezsporny (ze znacznym orszakiem rycerstwa pomorskiego). Na Pomorzu Zachodnim ruch krucjatowy był bardzo żywy, co poświadczają Roczniki kołbackie. Książę Kazimierz II wyprawił się ze znacznym orszakiem rycerstwa pomorskiego do Ziemi Świętej. Środki na wyprawę książę zdobył dzięki sprzedaży dwóch wsi klasztorowi darguńskiemu. Flota pomorska, z oddziałami krzyżowców (z Fryzji, Skandynawii, arcybiskupstwa Kolonii i Bremy), zebrała się w końcu maja 1217 roku u wybrzeży Holandii, a dotarła do Ziemi Świętej wiosną 1218 roku. Krzyżowcy brali udział m.in. w walkach o Damiettę, po jej zdobyciu - w walce o jej obronę w 1219 roku. Pomorscy krzyżowcy powrócili z wyprawy w drugiej połowie 1219 roku.

Po śmierci Bogusława I w 1187 roku, rządy nad księstwem wobec małoletności książąt - Kazimierza II i Bogusława II, obejmował Warcisław II Świętoborzyc (kasztelan szczeciński), w dwa lata później natomiast Jaromar I, książę rugijski. Po raz pierwszy Kazimierz został wspomniany imiennie, w dokumencie matki z około 1194 roku. Rzeczywiste rządy w księstwie (do 1208 roku) sprawowała ich matka, Anastazja, formalnie współrządził (od 1202) księstwem wespół z bratem Bogusławem II (przekazał mu zachodnią część ojcowizny) obaj bracia złożyli w 1202 roku hołd lenny księciu wielkopolskiemu i krakowskiemu Władysławowi "Laskonogiemu", zwrócił się w 1205 roku do niego o pomoc zbrojna celem odparcia ataku Duńczyków - połączone wojska pomorsko-polskie zostały pokonane w otwartej walce, Duńczycy umocnili swoją pozycję na tych terenach (szczególnie po wygranej batalii z margrabiami brandenburskimi) - król niemiecki Fryderyk II uznał ich zwierzchność nad zajętymi ziemiami.

Za czasów panowania Kazimierza II i jego brata Bogusława II zacieśniły się kontakty z władcami Polski. W 1205 roku, w czasie ataków Duńczyków na Pomorze, interweniował Władysław "Laskonogi", książę wielkopolski. Późniejsze spotkanie księcia wielkopolskiego z królem duńskim Waldemarem II, doprowadziło do rozstrzygnięć spraw spornych i ustaleń stref wpływów na ziemiach pomorskich. Natomiast w 1207 roku metropolita gnieźnieński Henryk Kietlicz uzyskał bullę papieską, w myśl której diecezja kamieńska podlegała jego jurysdykcji arcybiskupowi gnieźnieńskiemu.

Po dokonaniu podziału księstwa w 1211 roku, Kazimierz II objął dzielnicę dymińską. Dzielnica obejmowała terytorium czerezpieniańskie, ziemie lesiańską, starogardzką i bezrzecką, kamieńską, wolińską i trzebiatowską. Brat Bogusław II zarządzał dzielnicą uznamsko - szczecińską. Natomiast ziemia kołobrzeska i choćkowska była zarządzana wspólnie.

Walki dzielnicowe między książętami polskimi doprowadziły do tego, iż książęta pomorscy zwrócili się o pomoc i opiekę do Danii. Kazimierz II pojął w 1211 roku za żonę córkę króla duńskiego, Ingardę. Odtąd stosunki z Danią zaczęły układać się pomyślnie. Wzrosło jednak zagrożenie brandenburskie.

W 1211 roku Kazimierz II ożenił się z Ingardą, córką duńskiego możnowładcy, co z jednej strony spowodowało osłabienie ataków duńskich, z drugiej natomiast spowodowało natężenie ataków Brandenburczyków. Ich najazd skończył się zdobyciem Szczecina w 1214 roku, który został odparty przy pomocy duńskiej. Efektem tego, było potwierdzenie przez cesarza Ottona IV praw zwierzchnich Danii nad Pomorzem. Duńczycy odbudowali zniszczony w 1205 roku Dymin, tytułem posagu Ingardy. Termin ten zbiegł się z przejęciem na tych terenach władzy przez Kazimierza II i ustanowieniu Dymina jako siedziby księstwa.

W wyniku podziału księstwa w 1211 roku objął dzielnicę dymińską (obejmowała ona terytorium czerezpieniańskie, ziemie lesiańską, starogardzką i bezrzecką, kamieńską, wolińską i trzebiatowską) - Bogusław II zarządzał dzielnicą uznamsko - szczecińską (ziemia kołobrzeska i choćkowska była zarządzana wspólnie) i przeniósł się do Dymina jako siedziby księstwa.

W 1214 roku wystawił wraz z bratem Bogusławem II dokumenty, tytułując się jako princeps Slavorum i dux Pomeraniae (tyczyły one ziemi kołobrzeskiej). Pierwsze natomiast samodzielne dokumenty dotyczące księstwa dymińskiego pochodziły z 1215 roku. Kazimierz występował w nich jako Pomeranorum dux, Leuticiorum princeps.

Ostatni dokument Kazimierz wystawił w 1219 roku, podczas zjazdu rodzinnego - w obecności Władysława "Laskonogiego", księcia wielkopolskiego. Zmarł prawdopodobnie na skutek odniesionych ran po powrocie z Ziemi Świętej. Miejsce jego pochówku jest nieznane.

Kazimierz II żonaty był z Ingardą, która w literaturze przedmiotu czasem jest identyfikowana z córką króla duńskiego Waldemara I, bądź jego syna Kanuta VI. Zdaniem Edwarda Rymara (genealoga) - była córką duńskiego możnowładcy Esberna i Heleny, córki jarla szwedzkiego Guttorma. Z mariażu z Ingardą - Kazimierz miał dwoje dzieci: córkę i syna.


Żródła:

Kazimierz II w "Geni" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Kazimierz II pomorski w "Wikipedia"


Kazimierz II "POMORZE" - biuletyn informacyjny o Pomorzu Zachodnim - Redaktor Naczelny Grzegorz Chmielecki


GRYFICI "SZKOŁA NAWIGATORÓW - kurs na prawdę"

30-01-2021

24-01-2021