Otton II Gryfita (urodzony w Szczecinie, około 1380 roku, zmarł 27 marca 1428 roku) herb

Starszy syn Świętobora I Gryfity, księcia szczecińskiego, gubernatora Marchii Środkowej i Anny von Zollern, córki Albrechta "Pięknego" von Zollerna, burgrabiego Norymbergii.

Arcybiskup-koadiutor Rygii od 1396 roku do 1411 roku, koregent Księstwa szczecińskiego od 1409 roku do 21 czerwca 1413 roku, regent Księstwa szczecińskiego w 1411 roku, książę szczeciński od 21 czerwca 1413 roku do 27 marca 1428 roku.

W 1411 roku poślubił Agnieszkę Nikloting Meklemburską (zmarła przed 1467 rokiem), córkę Jana II Nikloting, księcia meklemburskiego na Stargardzie i Sternbergu i Katarzyny-Wilheidy Olgierdówny Giedymin, córki Olgierda Giedyminowicza, wielkiego księcia litewskiego.

Urodził się w 1380 roku. W 1393 roku, w wieku 14 lat, został z inicjatywy króla niemieckiego i czeskiego Wacława IV obrany przez kapitułę ryską na arcybiskupa Rygi. Papież Bonifacy IV poparł jednak na to stanowisko krzyżackiego kandydata Jana Wallenrode, który w październiku 1393 roku zajął miasto. W odpowiedzi, 10 września 1395 roku Świętobor I zawarł z Władysławem Jagiełłą przymierze, w celu zbrojnej rozprawy z Krzyżakami oraz w interesie syna. W lutym 1396 roku wojska litewsko-ruskie pod wodzą Witolda zajęły Rygę i osadziły na stolcu arcybiskupim - Ottona, jako koadiutora, który wraz z ojcem i bratem zawarł sojusz z Litwą. Jednak 23 lipca 1396 roku Witold zawarł porozumienie z Krzyżakami i Otton musiał latem 1397 roku opuścić Inflanty. Tytułu ryskiego arcybiskupa-koadiutora używał nadal do 1411 roku, gdy zrezygnował zeń dla zawarcia małżeństwa.

W 1411 roku poślubił Agnieszkę, córkę Jana II, księcia meklemburskiego na Stargardzie i Sternbergu oraz Katarzyny-Wilheidy, córki Olgierda, wielkiego księcia litewskiego. Małżeństwo pozostało bezpotomne.

W 1409 roku został wraz z bratem dopuszczony przez ojca do współrządów, a dwa lata później sprawował regencję podczas wyprawy ojca do Ziemi Świętej (faktyczne rządy w księstwie, wraz z bratem, objął po śmierci Świętobora I w 1413 roku). W 1412 roku brał udział w konflikcie zbrojnym z namiestnikiem brandenburskim Fryderykiem I, którego przy pomocy mieszczan szczecińskich pokonał 24 października 1412 roku w bitwie na Grobli Kremskiej, który chciał zawładnąć Marchią Wkrzańską.

W 1414 roku margrabia brandenburski odebrał książętom szczecińskim Marchię Wkrzańską. W 1417 roku cesarz uznał Księstwo Szczecińskie za lenno rządzonej przez Hohenzollernów Brandenburgii, lecz książęta szczecińscy nie dopuścili do faktycznego wykonania tej zwierzchności nad swym państwem.

Dalsze wypadki konfliktu z Brandenburczykami doprowadziły do zagarnięcia przez nich części Marchii Wkrzańskiej w 1414 roku, a trzy lata później Księstwo Szczecińskie zostało uznane za lenno Marchii Brandenburskiej. Nigdy jednak nie doszło do uznania przez książąt szczecińskich - zwierzchności nad księstwem. W 1420 roku, mimo poparcia rycerstwa wielkopolskiego pod wodzą Jana z Czarnkowa, książę szczeciński poniósł klęskę, na skutek czego utracił kilka miast w Marchii Wkrzańskiej. Pięć lat później, wznowił działania wojenne z Brandenburczykami, przy poparciu Zygmunta Luksemburskiego, króla niemieckiego, które zakończyły się pokojem w Eberswalde w 1427 roku. Otton II odzyskał część ziemi wkrzańskiej.

Otton II zmarł bezdzietnie w 1428 roku i pochowany został w kościele zamkowym św. Ottona w Szczecinie[.


Żródła:

"Gryfici książęta Pomorza Zachodniego" - Kazimierz Kozłwski, Jerzy Podralski.


Otton II "POMORZE" - biuletyn informacyjny o Pomorzu Zachodnim - Redaktor Naczelny Grzegorz Chmielecki


Otton II w "Wikipedia"


Otto II. von Pommern-Stettin w "Geneagraphie - Families all over the world" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


OTTO von Pommern w "Medievan Lands" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Otton II w "Geni" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk

28-02-2021