Otton III Gryfita (urodzony 29 maja 1444 roku, zmarł na zamku we Wkryujściu [dzisiaj dzisiaj Ückermünde], 8 września 1464 roku) herb

Syn Joachima I "Młodszego" Gryfity, księcia szczecińskiego i Elżbiety Hohenzollern, regentki Księstwa szczecińskiego, córki Jana "Alchemika" Hohenzollern, margrabiego brandenburskiego.

Urodził się w 1444 roku. Po śmierci ojca za namową swej matki, Elżbiety Hohenzollerówny wyjechał na dwór Hohenzollernów. Księstwem władali wówczas zwolennicy Brandenburgii. Początkowo, z uwagi na małoletność Ottona, faktyczną władzę w księstwie, po śmierci Joachima "Młodszego" sprawowali prawdopodobnie Warcisław IX, książę wołogoski oraz matka, która pozostawała pod wpływem swego brata, elektora Fryderyka II "Żelaznego". Otton III po osiągnięciu wieku sprawnego, przejął władzę w księstwie w 1456 roku. Faktem przemawiającym za tą datą, są zachowane dokumenty, które młody książę sygnował własną pieczęcią.

W 1460 roku uzyskawszy pełnoletność objął rządy w Księstwie Szczecińskim. W 1460 miasta złożyły jemu hołd. Prawdopodobnie Otton III miał zapewnić późniejszemu margrabiemu Albrechtowi III, przejęcie władzy w księstwie, na wypadek bezpotomnej śmierci. Tenże udzielił księciu szczecińskiemu pomoc, w przejęciu dóbr po Eryku Pomorskim, księciu słupskim, o które spór toczył z Erykiem II. Otton III zajął w 1463 roku, wówczas zachodnią część Księstwa Słupskiego: część ziem wołogoskich z Gryficami, Kamieniem, Stargardem, oraz Łobzem, Borkowem Wielkim, Płotami, Dobrą Nowogardzką i Nowogardem. Konflikt z Erykiem również obejmował kwestię gospodarczą, a szczególnie walkę o prymat w handlu morskim pomiędzy Szczecinem a Stargardem. Otton III opowiedział się wówczas za Szczecinem, a Eryk wspomagał do 1462 roku - Stargard.

W tym czasie w Księstwie Słupskim panował Eryk II, a w Wołogoszczy Warcisław X. Rozpoczęły się zabiegi elektora brandenburskiego o przyłączenie księstwa do Brandenburgii, lecz zakończyły się one niepowodzeniem. Księstwo Szczecińskie przejął książę Eryk II.

Nie zdążył się ożenić. Otton III zmarł w 1464 roku na zarazę mając zaledwie 20 lat podczas epidemii, w trakcie której zmarli także jego dwaj przyrodni bracia, synowie Warcisława X, księcia bardowskiego, rugijskiego i wołogoskiego. Był ostatnim ze szczecińskiej linii Gryfitów. Pochowany został w kościele zamkowym w Szczecinie.

Jak podaje w swej pracy Paweł Friedeborn, w trakcie ceremonii pogrzebowych księcia Ottona III burmistrz Szczecina Albrecht Glinden, zwolennik Brandenburgii wrzucił za trumną do grobu hełm i tarczę księcia i powiedział: "tam leży niestety szczeciński ród książęcy i linia ta wymarła!". Wśród uczestników pogrzebu wywołało to niezadowolenie. Wówczas jeden ze szlachty, niejaki Franciszek von Eichstaedt wskoczył do grobowca, wyciągnął hełm i tarczę i krzyknął: "tarcza i hełm należą do książąt Eryka II i Warcisława X, którzy są krewnymi księcia Ottona i jego prawymi dziedzicami".

Po jego śmierci, książęta z linii wołogoskiej prowadzili spór o sukcesję nad Księstwem Szczecińskim, do której roszczenia wysunął także Fryderyk II "Żelazny". Tenże już 4 października 1464 roku tytułował się księciem szczecińskim, mimo że nad księstwem władzę przejęli Eryk II z Warcisławem X. Konflikt o sukcesję trwał z przerwami do 1479 roku. Rezultatem zabiegów brandenburskich było włączenie części księstwa do swoich domen, a książęta wołogoscy zmuszeni zostali do złożenia hołdu lennego.


Żródła:

"Gryfici książęta Pomorza Zachodniego" - Kazimierz Kozłowski, Jerzy Podralski.


Otton III "POMORZE" - biuletyn informacyjny o Pomorzu Zachodnim - Redaktor Naczelny Grzegorz Chmielecki


Otton III w "Wikipedia"


Otto III. von Pommern-Stettin w "Geneagraphie - Families all over the world" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Otton III w "Geni" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk

08-03-2021