Ludwik II Piast (urodzony między 1380 a 1385 roku, zmarł w Legnicy, 30 kwietnia 1436 roku) herb

Syn Henryka VII "z Blizną" Piasta, księcia brzeskiego, oławskiego, lubińskiego, chojnowskiego i Małgorzaty Piastówny, córki Ziemowita V Piasta, księcia mazowieckiego.

Książę brzeski od 11 lipca 1399 roku do 30 kwietnia 1436 roku, książę na Byczynie od 11 lipca 1399 roku do 1434 roku, książę na Chojnowie od 11 lipca 1399 roku do 22 października 1400 roku, książę na Kluczborku od 11 lipca 1399 roku do 1434 roku, książę na Lubinie od 11 lipca 1399 roku do 22 października 1400 roku, książę oławski od 11 lipca 1399 roku do 22 października 1400 roku, książę legnicki od 1418 roku do 30 kwietnia 1436 roku, książę karniowski od 1427 roku do 30 kwietnia 1436 roku, książę na Strzelinie od 1427 roku do 30 kwietnia 1436 roku.

Poślubił przed 14 sierpnia 1409 roku Jadwigę Zapolya z Trenczyna (zmarła zapewne w 1414 roku), córki Jana Zapolya, żupana trenczyńskiego. Między 1 maja a 29 września 1403 roku, a 9 kwietnia 1418 roku w Konstancji poślubił Elżbietę Hohenzollern (urodzona w 1402 roku, zmarła w zamku legnickim, 30 lub 31 października 1449 roku), regentkę brzesko-legnicką, córkę Fryderyka I Hohenzollerna, margrabiego-elektora brandenburskiego, burgrabiego Norymbergii i Elżbiety Wittelsbach, córki Fryderyka Wittelsbach, księcia Bawarii na Landshut.

Był synem Henryka VIII, księcia brzeskiego i Małgorzaty, córki Ziemowita III, księcia mazowieckiego, wdowy po Kaźku słupskim.

Przy podziale dziedzictwa po ojcu, na podstawie układu zawartego 22 października 1400 roku między braćmi przyrodnimi Henrykiem IX (młodszym) i Ludwikiem, ten ostatni otrzymał Brzeg, Kluczbork, Byczynę, Wołczyn i 4 wsie należące dotąd do księstwa oławskiego.

Ludwik przystąpił do układu zawartego 17 lipca 1402 roku między książętami śląskimi, którego celem było potwierdzenie wierności królowi Czech Wacławowi IV.

W pierwszych latach swego panowania Ludwik nie angażował się w sprawy polityczne. Spędził wiele lat na podróżach. W 1403 roku odbył pielgrzymkę do Ziemi Świętej. Był tam więziony i do kraju wrócił w 1405 roku (za staraniem swego brata Henryka IX oraz po złożeniu okupu przez stany księstwa). W 1407 roku przebywał krótko w Holandii. W 1410 roku jeździł do hrabstwa kłodzkiego, gdzie w bliżej nie znanych okolicznościach miał być jakoby więziony na zamku w Lewinie i uwolniony po złożeniu okupu przez miasto Brzeg. Wersja ta o uwięzieniu jest podawana w wątpliwość (Wutke, K. Jasiński). Ludwik powiększył znacznie terytorium swego księstwa: biskup wrocławski, książę legnicki Wacław II zapisał 19 marca 1409 roku swe księstwo na rzecz Henryka IX i Ludwika, a 16 marca 1413 roku z powodu choroby przekazał Ludwikowi zarząd księstwa legnickiego. Po śmierci Wacława II w 1419 roku Ludwik odziedziczył księstwo legnickie jednocząc je z brzeskim. W 1428 roku kupił od Kazimierza, księcia oświęcimskiego, księstwo strzelińskie za posag swej drugiej żony Elżbiety.

Po roku 1410 nastąpiło zbliżenie Ludwika z Zygmuntem Luksemburskim. Niejednokrotnie Ludwik przebywał na dworze Zygmunta w Budzie, razem z nim był na soborze w Konstancji i towarzyszył mu (1415-1417) w podróży do Francji i Anglii (w której brali udział rycerze polscy, m. in. Zawisza "Czarny" z Garbowa).

W okresie wojen husyckich jako stronnik Zygmunta brał czynny udział w działaniach wojennych, m. in. w 1420 roku uczestniczył w wyprawie do Czech, a w latach następnych należał do najaktywniejszych książąt organizatorów obrony ziem śląskich przeciw husytom. Nie osiągnął jednak większych sukcesów, a jego odwrót w 1428 roku spod Brzegu, bez stawiania oporu oddziałom husyckim, spowodował krótkotrwałe oziębienie stosunków z Zygmuntem. W 1423 roku wziął Ludwik udział w sojuszu książąt dolnośląskich z Zygmuntem Luksemburskim, skierowanym przeciw Polsce. W 1424 roku Ludwik zawarł umowę ze swymi bratankami Ruprechtem II, księciem lubińskim i chojnowskim, i Ludwikiem III, księciem oławskim i niemeckim w sprawie wzajemnego dziedziczenia po sobie. Układ ten, aczkolwiek nie zrealizowany, stał się po śmierci L-a podstawą do wysuwania przez Ludwika III pretensji do księstwa legnicko-brzeskiego.

Podróże Ludwika, powodujące wydatki, zmuszały go do zaciągania pożyczek pod zastaw poszczególnych posiadłości. Na zmniejszenie dochodów księstwa wpłynęły także napady husytów. Ludwik nie przejawiał zainteresowania sprawami kultury.

Zmarł nagle 30 kwietnia 1436 roku w Legnicy, pochowany tamże w ufundowanym przez siebie w 1423 roku klasztorze kartuzów na Przedmieściu Wrocławskim. Rządy w księstwie objęła wdowa Elżbieta. Śmierć Ludwika stała się początkiem sporu o sukcesję księstwa legnicko-brzeskiego między różnymi liniami Piastów Śląskich oraz książętami saskimi.

Ludwik ożenił się dwukrotnie. Najpierw poślubił z Jadwigę Zapolya z Trenczyna, która zmarła bezdzietnie. Powtórnie zawarł Ludwik związek małżeński z Elżbietą, córką Fryderyka I, elektora brandenburskiego. Z małżeństwa tego było 4 dzieci.

Ludwik II był założycielem rycerskiego stowarzyszenia o nazwie "Rudenband" (Związek Psów Gończych, można tłumaczyć też jako "Obroża Psa Gończego", taka była odznaka noszona przez jego członków), stowarzyszenie powstało w 1413 roku, należeli do niego m.in. książęta Wacław II legnicki, Przemysł opawski, Jan żagański, Konrad VII "Starszy" oleśnicki i Konrad VIII "Młodszy" oleśnicki. Książę Ludwik II był też członkiem założonego przez króla Węgier Zygmunta Luksemburczyka Zakonu Smoka.


Żródła:

LUDWIK II BRZESKI I LEGNICKI "INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY - iPSB"


Ludwik II legnicko-brzeski w "Poczet.com" autorstwa: Michała Szustera


Ludwik II brzeski w "Wikipedia"


LUDWIG von Lüben w "Medievan Lands" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk

19-02-2020