Francesco II Ventimiglia (urodzony prawdopodobnie między 1326 a 1331 rokiem, zmarł w Cefalu na Sycylii, w 1391 roku) herb
Syn Francesco I Ventimiglia, IV hrabiego di Geraci, I hrabiego di Collesano, barona di Gratteri, di Pettineo, seniora di Gangi, di Reggiovanni, di Petralie, di Tusa, di San Mauro, di Pollina, di Caronia i di Castelbuono, ambasadora króla Fryderyka Aragońskiego u papieża Jana XXII w Awinionie, hrabiego "Dei gratia", wielkiego szambelana Królestwa Sycylii i Margherita Hohenstaufen, córki Konrada I Hohenstaufen, tytularnego księcia Antiochi, hrabiego di Capizzi, di Celano i di Alba.
II hrabia de Collesano od 1354 roku, VI hrabia de Geraci od 1362 roku, baron Gratteri, kapitan i Guerra e Castellano di Polizzi od 1356 roku, senior di Petralie, di Pollina, di San Mauro i d'Isnello od 1377 roku, baron di Ganci, di Reggiovanni, senior di Tusa, di Caronia i di Castelbuono, wielki szambelan Królestwa Sycylii od 1353 roku, wikariusz Królestwa Sycylii od 27 stycznia 1377 roku.
Poślubił w 1350 roku Elisabetta di Lauria (zmarła pomiędzy 15 stycznia 1372 roku a 4 lutego 1372 roku), córkę Niccolo di Lauria, seniora di Taormina i Albertiny Abbate.
Znany jako Franceschello.
Francesco II był drugim synem Francesco I Ventimiglii, hrabiego Geraci. Jego ojciec wcześniej poślubił Costanzę Chiaramonte, córkę Manfrediego I "Starszego" Chiaramonte, hrabiego Modica, ale odrzucił ją jako bezpłodną około 1325 roku. Francesco II urodził się później, prawdopodobnie między 1326 a 1331 rokiem. Niektóre współczesne badania podają, że jego matka to Margherita de Esculo (również Consolo), później uregulowana przez dyspensę papieską; identyfikacja ta jest przedmiotem dyskusji w pracach naukowych.
Za jego ojca posiadłości Ventimiglia zostały skonsolidowane w zwarte terytorium w środkowej Madonii. Rodzina założyła Castelbuono, skupiając pobliskie wioski, zbudowała tam zamek i przyjęła go jako swoją główną rezydencję. Francesco II miał kilkoro młodszego rodzeństwa.
Przed śmiercią w 1338 roku jego ojciec podzielił rodzinne ziemie: starszy brat Emanuele otrzymał Geraci Siculo, a Francesco Collesano (wraz z Gratteri, zamkiem Monte Sant'Angelo w pobliżu Gibilmanny i lasem Caronia) - utrzymywane jako baronialne nadania feudalne (lenna) od korony sycylijskiej.
W połowie XIV wieku sycylijska polityka podzieliła się na dwa luźne obozy. Stronnictwo "katalońskie" wspierało koronę aragońsko-katalońską (najsilniejszą w Katanii i na wschodzie), podczas gdy starsze baronage "łacińskie" (zakorzenione na północy i zachodzie) często sprzymierzało się z interesami Andegawenów z Neapolu po nieszporach sycylijskich.
Spośród czołowych magnatów tamtego okresu Artale I d'Alagona i Guglielmo Peralta są zazwyczaj zaliczani do stronnictwa katalońskiego, podczas gdy Manfredi III Chiaramonte i Francesco II Ventimiglia są kojarzeni z baronami łacińskimi; wśród innych przywódców łacińskich znalazły się rodziny Palizzi i Rosso.
W styczniu 1338 roku wojska królewskie lojalne królowi Piotrowi II - wspierane przez frakcję rodów Palizzi i Chiaramonte - obległy Geraciego; Francesco I, skazany za zdradę, zginął podczas próby ucieczki. Młody Francesco został schwytany i przetrzymywany na rozkaz króla; współczesne wzmianki podają, że jego areszt powierzono królewskiemu kapitanowi Ruggero Passaneto.
Ziemie Ventimiglii zostały następnie skonfiskowane koronie i tymczasowo redystrybuowane królewskim sojusznikom, a Geraci znalazł się pod kontrolą królewską w latach 40-tych XIV wieku. Francesco został uwolniony w 1348 roku, podczas małoletniości króla Ludwika Sycylii, gdy Blasco II d'Alagona i jego sojusznicy dominowali w rządzie królewskim. On i jego brat Emanuele odzyskali rodzinne ziemie; restytucja została formalnie potwierdzona w 1354 roku. W kolejnych dekadach rodzeństwo Francesca osiedliło się na terenach przylegających do hrabstwa - w Sinagra, Resuttano, Regiovanni (osadzie w pobliżu Gangi, która już nie istnieje), Sperlinga i Ciminna - a dalej w Ucria i Buscemi.
Po restytucji w 1354 roku Francesco piastował królewski urząd maior camerarius (wielkiego szambelana), tak jak przedtem jego ojciec, i przystąpił do przejmowania kontroli nad większą częścią rodzinnych majątków. Namówił swojego brata Emanuela do oddania ważnych terytoriów Petralie (Petralia Soprana i Petralia Sottana) i przejął zamki należące do liguryjskiej gałęzi rodziny. Odnowił sojusz z rodziną Rosso i wraz z nimi próbował ustanowić kontrolę nad Mesyną. Chociaż obejmowało mniej miast niż Geraci, hrabstwo Collesano przynosiło większe dochody; po śmierci jego brata Emanuela (w 1362 roku) został uznany za hrabiego Geraci, co dało mu jeden z największych bloków ziemskich na wyspie.
Francesco umocnił swoją pozycję w Madonie, kupując Isnello od rodziny Abbate w 1377 roku. Skupił się szczególnie na dużych ziemiach kościelnych wokół Cefalu i na miastach pozostających pod bezpośrednią kontrolą królewską (domesne). Został mianowany zarządcą Polizzi dla korony, rozszerzył swoją obecność wojskową w Cefalu, a w 1371 roku otrzymał Termini jako lenno, ponieważ był to port eksportowy zboża z jego majątków. W 1361 roku Artale I d'Alagona przekazał Francesco opiekę (tutela) młodego Fryderyka IV. W 1362 roku przyłączył się do pokoju baronialnego w Ennie, który podzielił wpływy na dwie szerokie strefy, co utorowało drogę późniejszym "Czterech Wikariuszy", regencji baronialnej, która rządziła w imieniu monarchy.
Po śmierci króla Fryderyka IV w lipcu 1377 roku jego córka Maria odziedziczyła tron jako małoletnia. Aby zarządzać rozejmem między baronami i utrzymać władzę, Artale I d'Alagona powołał zbiorową regencję znaną jako "Czterech Wikariuszy", w skład której wchodzili sam Artale, Manfredi III Chiaramonte, Guglielmo Peralta i Francesco II. Wikariusze sprawowali władzę w imieniu królowej i podzielili wyspę na strefy wpływów. Francesco po raz pierwszy został poświadczony tytułem vicarius (wikariusza) w 1378 roku.
W późniejszych latach wzmocnił kontrolę nad korytarzem północnego wybrzeża: w 1385 roku zmusił biskupa Cefalu do oddania ufortyfikowanego portu Roccella i uzyskał zezwolenie na eksport dużych ilości zboża bez opłat celnych. W chwili jego śmierci w 1391 roku dominium Madonie znajdowało się w największym zasięgu.
W latach 60-tych XIV wieku Francesco skierował mecenat ku Erice, od dawna istniejącemu ośrodkowi religijnemu w zachodniej Sycylii. Po bulli papieża Urbana V wydanej w Awinionie 22 sierpnia 1362 roku i formalnie przedstawionej w Katanii w 1364 roku, założył kościół Spirito Santo i przylegający do niego klasztor franciszkanów San Francesco (obecnie Instytut Eugeniusza P. Wignera) na miejscu Palazzo Abbati; lokalna tradycja utożsamia ten pałac z miejscem urodzenia św. Alberta z Trapani. Pierwsza msza święta została tam odprawiona w 1370 roku.
Francesco zmarł w 1391 roku, zgodnie z tradycją w Cefalu. W testamencie podzielił on dominium Madonie pomiędzy swoich synów - Enrico wziął Geraci, Antonio Collesano, a Cicco lenno i zamek Regiovanni (Rahal Iohannis) w pobliżu Gangi - i ustanowił ścisłe zasady sukcesji, mające na celu utrzymanie spójności obu gałęzi hrabstwa.
Ze związku z Elisabetta di Lauria, miał dziewięcioro dzieci:
Aldoino Ventimiglia (zmarł przed 1354 rokiem),
Enrico III Ventimiglia (zmarł w 1398 roku), VII hrabia di Geraci, senior di Gangi, di San Mauro, di Castelluccio, di Tusa, di Pollina i di Castelbuono, po nim potomstwo,
Isabella Ventimiglia, żona: Giovanni Chiaramonte e Moncada, hrabia di Modica; żona: Enrico II Rosso (urodzony w 1325 roku, zmarł w 1386 roku), I hrabiego di Aidone,
Eleonora Ventimiglia, żona Giovanni d'Aragona, barone di Caccamo.
Jacopella [Giacomina] Ventimiglia, żona: Matteo Chiaramonte (zmarł w 1369 roku), VI hrabiego di Modica,
Antonio Ventimiglia (zmarł w 1415 roku), III hrabia di Collesano, baron di Gratteri, senior di Roccella, di Petralie, di Isnello, di Bilichi, di Caronia, wikariusz Królestwo Sycylii, wielki szambelan Królestwa Sycylii, po nim potomstwo,
Eufemia Ventimiglia (zmarła w 1412 roku), żona: Manfreda III Chiaramonte (zmarł w marcu lub w listopadzie 1391 roku), VII hrabiego di Modica, di Chiaromonte i di Malta, barona di Alcamo, di Bivona, di Calatabiano, di Cefalu, di Erice, di Mistretta, di Mussomeli, di Nicosia, di Partanna, di Polizzi, di Siculiana,
Francesco Uberto "don Cicco [Chicco]" Ventimiglia (zmarł w 1402 roku), baron di Regiovanni, senior di Bordonaro i di Reggiovanni, po nim potomstwo Ventimiglia di Recalciaditi.
Żródła:
Francesco II Ventimiglia w "WikipediA"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk.
Francesco II Ventimiglia w "Geni"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk.
genealogia I VENTIMIGLIA: CONTI DI GERACI; Linee antiche w "Enciclopedia genealogica del Mediterraneo"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk.
Francesco II Ventimiglia w "Geneanet"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk.
16-05-2026