Lotar II Pépinnide-Caroling-Gevaudun (Bosonide) z Arles (urodzony około 928 roku, zmarł w Turyn, 22 listopada 950 roku) herb

Syn Hugona I Pépinnide-Gevaudun (Bosonide) z Arles, króla Italii, regenta i króla Dolnej Burgundii i Hildy (Ady) "Starszej".

Koregent Italii od 931 roku do 10 kwietnia 947 roku, król Italii od 10 kwietnia 947 roku do 22 listopada 950 roku.

Około 946 roku poślubił Adelajdę "Świętą" Welf Burgundzką (urodzona 27 czerwca 931 roku, zmarła w Seltz, 16 grudnia 999 roku), regentki Niemiec, córkę Rudolfa II Welfa, króla Burgundii i Berty Wetterau Hunfridings (Burchardings, Bouchardids) Szwabskiej, córki Burcharda II Wetterau Hunfridings (Burchardings, Bouchardids), księcia Szwabii.

Otrzymał imię po pradziadku, królu frankijskim, Lotarze II zmarłego w 869 roku, władcy Lotaryngii i Górnej Burgundii (w związku z tym uważał się za przedstawiciela Karolingów). Jako dziecko mianowany przez ojca współwładcą w 931 roku, po jego wycofaniu się do Prowansji miedzy 945 a 946 rokiem pozostał w Italii.

Jego ojciec od 905 roku był regentem Dolnej Burgundii, a w 928 roku został jej królem. Następnie walczył z Rudolfem II z Górnej Burgundii o władzę nad całą Burgundią i Włochami. Ostatecznie rzeczywistą władzę nad Burgundią uzyskał Rudolf, a Hugo został królem Włoch.

Po śmierci Rudolfa w 937 roku wzrosło znaczenie Hugona, który chciał zmusić Bertę Szwabską (wdowę po Rudolfie) do małżeństwa ze sobą, a jego córkę Adelajdę do małżeństwa ze swym synem, Lotarem. Sprzyjały temu małoletniość następcy Rudolfa, Konrada i pokój zawarty przez obydwu władców w 933 roku. Ostatecznie tylko małżeństwo Lotara po dziesięcioletnim narzeczeństwie doszło do skutku około 946 roku ze względu na interwencję cesarza Ottona I.

Hugo w 931 uczynił ze swego syna koregenta. Jego rządy nie cieszyły się poparciem wśród poddanych. W 945 roku Berengar z Ivrei wzniecił powstanie przeciw dynastii Bosonidów z Arles i Hugo, za cenę oddania rzeczywistej władzy Berengarowi i wygnania do rodzinnej Prowansji, zachował formalny tytuł króla. Dwa lata później Hugo zmarł, a władzę formalnie objął Lotar, praktycznie całkowicie zależny od Berengara.

Lotar zmarł 22 listopada 950 roku, mając dwadzieścia kilka lat, najpewniej otruty na rozkaz Berengara, który zmusił do małżeństwa z Adalbertem, swym synem, Adelajdę, wdowę po poprzedniku. Został uznany przez Berengara z Ivrei, którego formalnie mianował "najwyższym radcą" królestwa. Faktyczna władza spoczywała w rękach Berengara, który po śmierci Lotara (wg jednej wersji wskutek długotrwałej choroby, wg innej - otrucia) został królem jako Berengar II. W 946 roku zawarł pokój z papieżem Agapitem II.

Z małżeństwa z Adelajdą (burgundzką księżniczką) doczekał się córki Emmy, żony Lotara III (IV), króla Franków zachodnich. Emma być może uczestniczyła w pozbawieniu władzy i życia najpierw Lotara, potem ich syna, Ludwika Gnuśnego i wyniesieniu na tron dynastii Kapetyngów.


Żródła:

"Słownik władców Europy średniowiecznej" - pod redakcją Józef Dobosza i Macieja Serwańskiego


Lotar II z Arles w "Wikipedia" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk

13-09-2020

30-05-2020

10-11-2019