Rudolf II Welf Burgundzki (urodzony około 880 roku lub 885 roku, zmarł 11 lipca 937 roku) herb

Syn Rudolfa I Welfa Burgundzkiego, króla Górnej Burgundii i przypuszczalnie Guilli (Willi) I Gevaudun (Bosonides), córki Bosona V Gevaudun (Bosonides), króla Dolnej Burgundii (Prowansji).

Król Górnej Burgundii jako Rudolf II od 912 roku do 937 roku, król Dolnej Burgundii (Prowansji) jako Rudolf II od 933 roku do 937 roku, król Italii jako Rudolf I od 922 roku do listopada 926 roku (faktycznie do 933 roku).

Około 922 roku poślubił Berthę Wetterau Hunfridings = Burchardings (Bouchardids) (urodzona w 907 roku, zmarła po 2 stycznia 966 roku), córkę Burcharda II Hunfridings = Burchardings (Bouchardids), ksiecia Szwabii i Regelindy.

Korzystając ze zmiany na tronie szwabskim w 917 roku usiłował zająć ziemie południowo-szwabskie, jednak już w 919 roku nowy władca Szwabii książę Burhard I pokonał (ze wsparciem węgierskim) wojska burgundzkie pod Winterthur i odebrał Ziirich oraz Thur.

Po śmierci Berengara I ogłosił się królem Włoch, jednakże pod wpływem niezadowolenia możnych ustąpił przekazując koronę Hugonowi z Arles w zamian za rozszerzenie swej władzy na królestwo Górnej Burgundii w 926 roku.

W 922 roku zawarto pokój, utwierdzony małżeństwem Rudolfa z córką Burharda. Pod koniec 921 roku poselstwo opozycyjnych możnowładców włoskich zaoferowało mu tron Italii. Wkrótce po przybyciu pokonał pod Firenzuola (koło Piacenzy) króla Berengara I w 922 roku i koronował się na króla Italii, szybko zdobywając poparcie w zachachodniej części kraju i zmuszając Berengara do ucieczki do Werony. Wobec równowagi sił obu pretendentów wojna domowa trwała do śmierci Berengara w 924 roku, kiedy władza Rudolfa została powszechnie uznana. Wobec wezwania przez opozycję feudalno-mieszezańską na tron Hugona z Arles w 926 roku zwrócił się o pomoc do swego teścia Burharda, lecz ich połączone wojska pokonał Hugon pod Novara, Burhard zaś poległ w bitwie.

Wobec najazdu na Burgundie sprzymierzonych z Hugonem Węgrów latem 926 roku Rudolf wycofał się do Burgundii i wkrótce formalnie zrzekł się korony włoskiej w listopadzie 926 roku.

Po odnowieniu dawnej zależności Burgundii od Ludolfingów w 926 roku otrzymał od Henryka I "Ptasznika" jako lenno ziemie południowo-szwabskie, jednocześnie Henryk potwierdził jego prawa do hrabstwa Bazylei oraz ziem między Aar a Renem. Gdy Ludwik III "Ślepy" zmarł w 928 roku, nic pozostawiając legalnego potomstwa, Rudolf zgłosił pretensje do ziem Dolnej Burgundii, pozostających wc władaniu Hugona z Arles. Ponownie wezwany przez opozycję ilo Italii w 932 roku, zrezygnował z prób opanowania Lombardii, uzyskując od Hugona (w zamian za ponowienie rezygnacji z korony włoskiej) zrzeczenie się jego praw do ziem Dolnej Burgundii (Prowansji), faktycznie jednak dopiero spotkanie z Raulem i Henrykiem "Ptasznikiem" w Chiers, w 935 roku, podczas którego zrzekł się pretensji do Lotaryngii, otworzyło możliwość faktycznego objęcia ziem dolnoburgundzkich.

Po śmierci Raula w 936 roku aktywnie uczestniczył w działaniach opozycji antykarolińskiej, co doprowadziło do najazdu sprzymierzonych z Ludwikiem IV "Zamorskim" wojsk węgierskich w 937 roku, które spustoszyły kraj.


Żródła:

"Słownik władców Europy średniowiecznej" - pod redakcją Józef Dobosza i Macieja Serwańskiego


Rudolf II Burgundzki w "Wikipedii"


Rudolf II Burgundzki w "Wikipedii" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk

18-04-2020